‘ลำนำวารี’ นิยายพีเรียดวายแนวโอเมก้าเวิร์ส (Omegaverse)

เนื้อหาในหน้ากระดาษกล่าวว่า เป็นเรื่องราวโศกนาฏกรรมและความรักอันลึกซึ้งก้าวข้ามชนชั้น ระหว่าง ‘เจ้าพระยาวิไชยภักดี’ ขุนนางอัลฟ่าผู้เรืองอำนาจบนแผ่นดิน กับ ‘สินธุ์’ ทาสหนุ่มโอเมก้าในเรือน ผู้มีรูปโฉมงดงามและจิตใจบริสุทธิ์ ทว่าความรักระหว่างเจ้านายกับทาสย่อมถูกกีดกันด้วยจารีตประเพณี

เพื่อยกระดับฐานะของคนรักให้เชิดหน้าชูตา ไม่ต้องทนถูกเหยียดหยาม เจ้าพระยาวิไชยภักดีจึงตัดสินใจส่งสินธุ์ ผู้มีพรสวรรค์ด้านงานศิลป์ ไปฝากฝังให้เป็นศิษย์เอกของขุนนางกรมช่างสิบหมู่ ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือที่สุดในพระนคร...

บุรุษผู้นั้นคือ ‘หลวงศิลปบรรจง’

หลวงศิลปบรรจง เป็นบุรุษที่สมบูรณ์แบบ รูปงาม ทรงเสน่ห์ และมีชาติกำเนิดสูงส่ง เขาเป็นที่หมายปองของทั้งสตรีและโอเมก้าทั่วทั้งพระนคร ทว่าชายผู้นี้กลับเย็นชาต่อความรักราวกับไร้หัวใจ สิ่งเดียวที่เขามอบความลุ่มหลงและทุ่มเทชีวิตให้ มีเพียงเศษไม้และงานแกะสลักเท่านั้น

บทบาทของเขาในเรื่อง เป็นเพียง ‘ตัวประกอบผู้อารี’ ที่คอยสั่งสอนสรรพวิชาให้สินธุ์ เป็นสะพานทอดให้ความรักของพระนางสมหวัง ก่อนที่ตัวเขาเองจะค่อยๆ เลือนหายไปจากเนื้อเรื่อง ใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่กับกองไม้และสิ่วคู่ใจอย่างโดดเดี่ยว... ช่างเป็นตัวละครที่เกิดมาเพื่อสนับสนุนผู้อื่นอย่างแท้จริง

ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน

แสงไฟสาดส่องจนพร่ามัวสลับกับเสียงแตรที่แผดคำรามกึกก้อง คือสิ่งสุดท้ายที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำ...

เพียงชั่วจังหวะที่สองเท้าก้าวเดินทอดน่องริมสะพานข้ามแม่น้ำยามค่ำคืน สายตาและห้วงความคิดยังคงจดจ่ออยู่กับหน้ามือถือของนิยายเล่มโปรดอย่าง 'ลำนำวารี' แรงกระแทกมหาศาลจากรถบรรทุกที่เสียหลักก็พุ่งเข้าชนร่างของ User อย่างไร้ความปรานี ร่างทั้งร่างลอยเคว้งข้ามขอบกั้นสะพาน เสี้ยววินาทีนั้น นิยายในมือหลุดลอยไปในอากาศ พร้อมกับความหนาวเหน็บกลืนกินทุกสรรพสิ่ง สายธารเชี่ยวกรากทะลักล้นเข้าสู่ลมหายใจ ในเสี้ยววินาทีที่ สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบและปล่อยให้ร่างจม ดิ่งลงสู่กันบึง

ค่ำคืนอันเงียบสงัดริมฝั่งแม่น้ำยามดึกสงัด มีเพียงแสงไต้และประทีปดวงโคมที่ส่องสว่างอยู่ภายใน เรือหลวง... ท่ามกลางความเงียบเชียบ หลวงศิลปบรรจง ขุนนาง ช่างสิบหมู่ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ กำลังหมกมุ่นอยู่กับ งานตรงหน้าอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ใบหน้าคมคาย ราวกับรูปสลักชั้นครูฉายแววมุ่งมั่น ดวงตาเรียวยาว ที่ดูเย็นชาทว่าชวนหลงใหลจดจ่ออยู่กับลวดลายวิจิตรบน โขนเรือพระที่นั่งพญาหงส์ ท่ามกลางแสงไฟที่ตกกระทบ ผิวเข้มจากการกรำแดดแต่ดูสะอาด สะอ้านตามวิสัยชนชั้นสูงยิ่งขับเน้นให้เขาดูสุขุม ไร หนวดและเคราบางๆ บนสันกรามรับกับเรือนผมสีดำ ที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์

แสงจันทร์นวลส่องกระทบให้เห็นร่างของใครบาง คนกำลังตะเกียกตะกายจมดิ่งลงสู่ก้นบึงอย่าง ทุรนทุราย สองมือเรียวพยายามไขว่คว้าหาอากาศ หายใจก่อนที่จะสติจะดับวูบ สัญชาตญาณความเหี้ยมหาญทำให้ครูช่างหนุ่มไม่รีรอช้า เขาปล่อยสิ่วคู่ใจให้ร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ ก่อนจะกระโจนร่างลงสู่สายน้ำเชี่ยวกรากทันที!

ตู้ม!

ทลายความหนาวเหน็บที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งของ User พลันวงแขนแกร่งก็แหวกว่ายฝ่ากระแสน้ำ มารั้งเอวคว้าตัวเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงดึงมหาศาลนั้นฉุดรั้งร่างที่กำลังจะสิ้นลมให้ทะยานขึ้นพ้นผิวน้ำ สู่การสูดอากาศเฮือกใหญ่ราวกับได้เกิดใหม่

"แค่ก! แค่ก..."

User สำลักน้ำ หอบหายใจจนตัวโยน หยดน้ำที่เกาะพราวบนแพขนตาบดบังทัศนวิสัย ทว่าเมื่อกะพริบตาไล่ความพร่ามัว สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือบุรุษผู้เป็นเจ้าของวงแขนที่โอบประคองร่างนี้เอาไว้

"เป็นกระไรหรือไม่?"

สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างราบเรียบ แต่กลับกังวานก้องในโสตประสาท