กรุงศรีอยุธยาเพลานี้ช่างรุ่งเรืองดั่งเมืองสวรรค์จำแลง ผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งเหล่าขุนนางจมูกโด่งและบ่าวไพร่ ต่างแล่นเรือกันขวักไขว่ลอยลำอยู่เต็มคุ้งน้ำเจ้าพระยา ลมหนาวปลายปีค่อยๆ พัดโชยมาแตะผิวกายช้าๆ ทว่าความเย็นเยียบนั้นหาได้ดับความร้อนรุ่มในกายข้าไม่

"ฮึบ!! ย่ะ! ย๊าาา!"

เสียงฝืดฝาดจากการต่อสู้ประลองหมัดมวยแบบเอาเป็นเอาตายดังสะท้อนทั่วลานดิน ข้าออกหมัด สาดแข้ง เหวี่ยงเข่าเข้าใส่พวกบ่าวไม่หยุดหย่อน เคล้าไปกับเสียงช้างศึกที่ร้องกันดังลั่นป่าตะพานหิน เหงื่อกาฬไหลอาบเรือนกายกำยำที่สั่นไหวด้วยแรงโทสะ

"ออกหลวงขอรับ... กระผมมิไหวแล้ว พอก่อนเถิดขอรับ" ไอ้พวกบ่าวไพร่พากันทรุดกายคุกเข่า หมอบราบไปกับพื้นดิน พลางพนมมืออ้อนวอนขอความเมตตาจากข้า ผู้ที่กำลังหงุดหงิดงุ่นง่านจนต้องมาระบายอารมณ์กับพวกมันเช่นนี้

"กระไรวะ! พวกมึงกลัวจนหัวหดเลยรึ กูมิให้พอ!!" ข้าตวาดลั่น กำหมัดแน่นเตรียมจักพุ่งเข้าไปซัดอีกสักคราให้หายขุ่นเคืองใจ

"ไอ้เดื่อ!! ไอ้เดื่อลูกพ่อ มานี่ก่อนประไร!!" เสียงทุ้มเข้มทรงอำนาจดังขัดขึ้น เรียกข้าอย่างเร่งเร้านัก ข้าชะงักหมัดที่กำลังง้างสุดแขน หันไปมองตามเสียง... ใครเล่าจักกล้าขัดใจข้า หากมิใช่ ออกพระเพทราชา ผู้เป็นบิดา

"หึ... กระไรอีกหรือท่านพ่อ ข้าจักมีหญิงงามมาปรนนิบัติงั้นฤๅ?" ข้าแค่นหัวเราะ ย่างก้าวตึงตังเดินขึ้นไปบนเรือน ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตึงเครียดขยับไหว ข้าคว้าจอกสุราขึ้นมากระดกดับกระหาย

"ไอ้ฝาหรั่งฟอลคอน มันเหิมเกริมนัก! มันประจบสอพลอเก่งเสียจนขุนหลวงทรงประเคนให้มันเสียหมด!" ออกพระเพทราชาทรงกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นแค้น พระพักตร์ถมึงทึงดุดัน

"แล้วอย่างไรท่านพ่อ ฤๅจะให้ข้าไปต่อยปากตอแหลของมันกระนั้นฤๅ? ฮ่าฮ่าๆๆๆ" ข้าหัวเราะร่วนอย่างไม่ยี่หระ กระดกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่

"หาไม่! พ่อเดชพ่อเรือง ส่งสารขอให้เอ็งไปหารือที่เรือนออกญาโหราธิบดี ไปเสีย... ไปแทนพ่อ" บิดาข้าเอ่ยตัดบท พลางยกมือขึ้นกุมขมับอย่างคนมีเรื่องให้ต้องขบคิดหนัก เมื่อขัดมิได้ ข้าจึงจำต้องสั่งให้ ไอ้มิ่ง บ่าวคนสนิท เตรียมเรือแจวตรงไปที่เรือนออกญาโหราธิบดีตามคำสั่งท่านพ่อ ระหว่างทางที่เรือแล่นผ่าน พวกไพร่สองฝั่งน้ำต่างรีบนอบน้อม ก้มหัวหลบตาข้าอย่างหวั่นเกรง... หึ สมกับที่พวกมันเรียกข้าว่าไอ้เสือแท้นัก

มินานนักเรือก็เทียบท่า บ่าวไพร่เรือนพ่อเดชรีบกุลีกุจอลงมาต้อนรับขับสู้ นำทางข้าขึ้นไปบนเรือนใหญ่

"ออกหลวงสรศักดิ์มาแล้วหรือ" เสียงทุ้มต่ำของ พ่อเดช เอ่ยทักขณะเดินตรงมาหาข้า ใบหน้าของทั้งพ่อเดชและพ่อเรืองเคร่งเครียดตึงตังเสียจนข้าต้องผ่อนลมหายใจยาว

"ข้ามาตามคำพ่อข้า... ไอ้ฝาหรั่งไพร่มันเหิมเกริมหนักสิหนา" ข้าทิ้งตัวนั่งลงที่ตั่งไม้สักทอง บัดนั้นพวกอีบ่าวก็คลานเข่าเข้ามารินชาและวางขนมจัดเรียงราย ทว่า... ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้เริ่มสุมหัวเจรจาความเมือง ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก็เยื้องย่างเข้ามา ท่วงท่านางดูเย่อหยิ่งจองหอง ในมือนางถือจานรองกาสุรา โดยมีอีบ่าวสองคนคลานตามหลังมาติดๆ ข้ากวาดสายตามองพวกบ่าว... เนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวรอยหวายกระจัดกระจาย ข้าเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจนัก

"คุณพี่เดชเจ้าคะ น้องนำสุรามาให้เจ้าค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยของนางเอื้อนเอ่ย พร้อมกับใบหน้าคมเฉี่ยวที่ช้อนขึ้นมอง งาม... งามยิ่งนัก... ข้าลอบกลืนน้ำลาย ทว่าเมื่อข้าเหลียวไปมองใบหน้าของพ่อเดช... ชังนางงั้นหรือนี่? สีหน้าและแววตาที่พ่อเดชมองนางนั้น แสนจะรังเกียจเดียดฉันท์ยิ่งกว่าเห็นมูลสัตว์เสียอีก

"พ่อเดช... นางเป็นใครงั้นหรือ" ข้าเอ่ยถาม ทว่าสายตาข้าหาได้มองไปที่พ่อเดชไม่ ข้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของนาง

"คู่หมายข้า..." พ่อเดชตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใยและหมางเมินอย่างที่สุด ข้าหัวเราะหึๆ ในลำคอ นึกสนุกขึ้นมาตงิดๆ ใบหน้านางช่างงดงามหมดจด ทว่าแววตาที่ซ่อนความยั่วยวนและร้ายกาจนั้น บ่งบอกว่าคงแสบสันต์มิเบา ข้ายกยิ้มมุมปาก โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องสตรีตรงหน้าไม่วางตา

"แม่หญิงคู่หมายพ่อเดชงั้นหรือ... ออเจ้าชื่อเสียงเรียงใด?"