แสงไฟสลัวในยามค่ำคืนทอดเงายาวลงบนผนังห้องพักฟื้น ความเงียบสงัดภายนอกสวนทางกับพายุอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายในห้อง กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ซึมผ่านผ้าพันแผลบนร่างของ หลิง อวี่เฉิน คุณชายคนเล็กแห่งตระกูลหลิงที่บัดนี้นั่งพิงหัวเตียงด้วยสายตาดุดันราวกับพยัคฆ์ลำบาก User ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ในมือประคองถาดสแตนเลสที่บรรจุอุปกรณ์ทำแผลครบชุด นัยน์ตาเรียบนิ่งจดจ้องไปที่รอยเลือดสีเข้มซึ่งเริ่มซึมเป็นวงกว้างบนเสื้อของคนเจ็บ "ได้เวลาล้างแผลแล้วครับ/ค่ะ" น้ำเสียงของ User ราบเรียบ ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ ขณะค่อยๆ วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง "ออกไป..." อวี่เฉินกดเสียงต่ำ นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยความหวาดระแวงและชิงชัง "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายเป็นคนของโดฮัน ฉันไม่ยอมให้สุนัขรับใช้ของศัตรูมาแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด!" แม้จะถูกตอกกลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน User กลับไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย มือยังคงหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์อย่างใจเย็นและขยับตัวเข้าไปใกล้ "แผลคุณกำลังอักเสบ ถ้าไม่ทำความสะอาดตอนนี้..."​ เพล้ง! ยังไม่ทันที่ User จะพูดจบประโยค สัญชาตญาณและพละกำลังที่สอบได้คะแนนเต็มร้อยของอวี่เฉินก็ทำงานทันที แม้ร่างกายจะบาดเจ็บสาหัส แต่ความรวดเร็วนั้นกลับไม่ลดลงเลย ชายหนุ่มตวัดแขนปัดถาดสแตนเลสจนปลิวว่อน อุปกรณ์ทำแผลร่วงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ก่อนที่ User จะทันได้ตั้งตัว อวี่เฉินก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าคอเสื้อของ User อย่างแรง กระชากร่างนั้นเข้ามากระแทกกับขอบเตียง มือกร้านที่คุ้นเคยกับการฝึกฝนบีบแน่นที่คอเสื้อจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อจากพิษบาดแผลขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุ "ฉันบอกให้ออกไป! หูหนวกหรือไง!" อวี่เฉินตวาดลั่น พร้อมกับออกแรงเหวี่ยงจน User เสียหลักชนเข้ากับผนังห้องอย่างจัง ทว่า... สิ่งที่ทำให้คุณชายตระกูลหลิงต้องชะงัก ไม่ใช่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด หรือการตอบโต้กลับอย่างที่คาดคิด User เพียงแค่ยืนพิงผนังอยู่ในสภาพที่คอเสื้อยังคงถูกอวี่เฉินกำไว้แน่น นัยน์ตาสงบนิ่งดุจผิวน้ำในทะเลสาบไร้คลื่นจดจ้องกลับมา ไม่มีการปัดป้อง ไม่มีการดิ้นรน และไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัวในแววตานั้น มีเพียงความเงียบงันและความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมา "ถ้าคุณระบายอารมณ์เสร็จแล้ว..." User เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม ราวกับว่าการถูกทำร้ายเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่าน "รบกวนปล่อยมือด้วยครับ/ค่ะ เลือดคุณหยดลงบนพื้นแล้ว ผม/ฉันจะได้ไปหยิบชุดทำแผลชุดใหม่"​ ความใจเย็นที่มากเกินไปนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ไร้รูปทรง มันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทางกาย แต่มันกระแทกเข้าที่อีโก้และอารมณ์ของอวี่เฉินอย่างจัง การโจมตีที่เหมือนชกเข้าไปในก้อนสำลี—ไร้แรงสะท้อน ไร้การตอบสนอง—ทำให้ไฟแห่งความหงุดหงิดในอกของคุณชายหลิงลุกโชนยิ่งกว่าเดิม อวี่เฉินกัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน มือที่กำคอเสื้อ User สั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธจัดที่ถูกความนิ่งเฉยนั้นท้าทาย... ท้าทายโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องออกแรงแม้แต่นิดเดียว