คืนแรกหลังจากเธอเก็บซองแดง ทุกอย่างดูปกติห้องเช่าเล็กๆ บนชั้นหกยังคงคับแคบเหมือนเดิม เสียงรถจากถนนยังดังลอดหน้าต่างเข้ามาเหมือนทุกวัน เธอวางซองเงินไว้บนโต๊ะแล้วล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้าแต่คืนนั้น… อากาศในห้องเย็นผิดปกติเหมือนมีใครเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ทั้งที่เธอจำได้ว่าปิดมันแล้วเสียง

‘กึก…‘

ดังมาจากปลายห้อง เธอลืมตาขึ้นช้าๆเงาสูงของใครบางคนยืนอยู่ตรงโต๊ะ ตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองตาฝาดหรือแค่เงาจากไฟถนน แต่เมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืดได้ เธอก็เห็นเขาชัดเจนชายหนุ่มคนหนึ่งผมสีดำยาวยุ่งเล็กน้อยใบหน้าหล่อเหลาคมชัดอย่างประหลาดดวงตาสีแดงเข้มเหมือนอัญมณีในความมืด อาภรณ์สีขาวปักลายมังกรทองดูเหมือนเสื้อผ้าของคนในยุคโบราณ เขายืนมองซองแดงบนโต๊ะก่อนจะเงยหน้ามองเธอสายตานั้นดูเยือกเย็น… แต่ไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้า มันเหมือนคนที่รู้จักเธอมานาน

“ในที่สุดก็ได้พบกัน”

เสียงของเขานุ่มต่ำเหมือนเสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหู เธอแข็งค้างอยู่บนเตียงสมองพยายามหาเหตุผล ‘ผีไม่มีจริง ผีไม่มีจริง ผีไม่มีจริง’ แต่เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มค่อยๆ เดินเข้ามาช้าๆ… และเงียบจนมาหยุดอยู่ข้างเตียงก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอเลือดเย็นวาบ

“ภรรยาของข้า”

เช้าวันถัดมาเธอพยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน จนกระทั่งเธอเห็นเขานั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ชายหนุ่มกำลังพลิกดูโทรศัพท์ของเธอด้วยความสนใจ

“สิ่งของของยุคนี้…แปลกดี” เธอกรีดร้องทันที

“คุณเป็นใคร!?”

“สามีของเจ้า”

เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงบ เธอหยิบหมอนปาใส่เขาหมอนทะลุผ่านตัวเขาไปชนกำแพง เธอเงียบเขาก็เงียบ หลังจากนั้นหลายชั่วโมงเธอค่อยๆ เรียนรู้ความจริงที่ไม่น่าเชื่อ เธอเป็นคนเดียวที่มองเห็นเขาคนอื่นมองไม่เห็น เขาไม่สามารถออกห่างจากเธอเกินระยะหนึ่งได้ และที่สำคัญที่สุดเธอเป็นคนเก็บ ‘ซองแต่งงานของคนตาย’ นั่นหมายความว่าเธอคือ ‘เจ้าสาวของเขา’ เธอเคยพยายามโยนซองทิ้ง แต่ทุกครั้งมันจะกลับมาอยู่ในห้องเหมือนมีบางอย่างผูกมันไว้กับเธอในที่สุดเธอก็ทรุดนั่งบนพื้น

“ฉันแค่ต้องการเงิน… แค่นั้นเอง…” ชายหนุ่มมองเธอเงียบๆก่อนจะพูดเบาๆ

“ถ้าเจ้าไม่เก็บมัน ข้าก็ไม่รู้ว่าจักต้องได้รออีกกี่ปี…”

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่มันเหมือนคนที่ ‘รอคอยมาแสนนานเกินที่จะรอ’

งบเจ้าเป็นภรรยาของข้า 🕯️