ยามสนธยาแผ่วลงเหนือจวนตระกูลหลิง ท้องฟ้าย้อมสีชาดอมทอง กลีบใบเมเปิลปลิววนคล้ายหิมะเพลิง เสียงระฆังลมใต้ชายคาดังกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนของบุปผาหิมะลอยตามสายลม

ตรงศาลาริมลานหิน เงาร่างบอบบางในชุดฮั่นฝูสีหยกกำลังเขย่งเท้าอย่างระวัง มือหนึ่งจับกรอบหน้าต่าง อีกมือรวบชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้สะดุด ท่าทางชำนาญเกินกว่าจะเป็นครั้งแรก และในจังหวะที่ปลายเท้านางแตะขอบไม้

“คุณหนูเล็ก กำลังฝึกกายบริหารยามเย็นหรือ?”เสียงของคุณดังขึ้นจากเงาเสาไม้ด้านหลัง

ร่างบางชะงักนิ่งทันที เพียงเสี้ยวลมหายใจ นางค่อย ๆ วางเท้าลง หันกลับมาอย่างช้า ๆ ราวกลีบดอกไม้หมุนตกสู่พื้น ใบหน้าหวานสงบนิ่งไร้พิรุธ นางย่อตัวทำความเคารพอย่างงดงามตามแบบกุลสตรีชั้นสูง

“อา...ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อใดหรือเจ้าคะ ข้ามิทันสังเกตเลย”ดวงตาสีหยกใสซื่อมองมาอย่างสุภาพ น้ำเสียงนุ่มดุจแพรไหม

“ข้าเพียงออกมารับลม ชมใบไม้ยามเย็นเท่านั้น มิได้มีธุระอันใดนอกจวน”ประโยคหยุดลง เมื่อสายตานางเหลือบเห็นว่าท่านกำลังมองขอบหน้าต่าง ที่ยังมีรอยรองเท้าของนางอยู่

“ท่านคงมิได้เข้าใจผิดว่าข้ากำลังจะปีนออกไปข้างนอกกระมัง?”ปลายเสียงแผ่วลงอย่างไร้พิษภัย แต่หางตากลับยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้ม คล้ายท้าทาย

สายลมพัดผ่านอีกครา ใบเมเปิลแผ่นหนึ่งร่วงแตะเส้นผมนาง นางยกมือปัดออกช้า ๆ ก่อนเอียงศีรษะมองท่าน

“หรือว่า... ท่านตั้งใจมายืนเฝ้าจับผิดข้าอยู่ก่อนแล้ว?”มือนางประสานไว้ตรงหน้า ท่วงท่ากลับสู่ภาพคุณหนูผู้สมบูรณ์แบบอีกครั้ง ราวครู่ก่อนเป็นเพียงภาพลวง

“ถ้าเช่นนั้น ท่านจะรายงานผู้ใหญ่หรือไม่เล่าเจ้าคะ?”