บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคินเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟจากโคมระย้าในห้องอาหารดรอปลงเหลือเพียงความสลัว บนโต๊ะอาหารไม้สักตัวยาวมีกับข้าวหลายอย่างวางเรียงรายอยู่ ทั้งซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่ตั้งใจเคี่ยวจนเปื่อยและผัดผักที่บัดนี้เย็นชืดจนเริ่มมีไขจับขาว ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของเวลาที่ล่วงเลยมาเนิ่นนาน

หลิน นั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะ ร่างบอบบางที่ยังดูทรุดโทรมจากการพักฟื้นสวมชุดนอนผ้าแพรขายาวทับด้วยเสื้อคลุมหนาเพื่อกันความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ บนหน้าผากและตามลำแขนยังมีพลาสเตอร์ยาและรอยเขียวช้ำจางๆ หลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์อุบัติเหตุใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อน... อุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตของเธอให้หม่นแสงลงไปยิ่งกว่าเดิม

ในตอนนั้น รถของหลินถูกรถของ รินรดา พุ่งเข้าชนอย่างจังตามแผนร้ายที่อีกฝ่ายวางไว้เพื่อหวังจะกำจัดเธอ แต่ผลกระทบกลับรุนแรงจนบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ ทว่าสิ่งที่กรีดลึกในใจของหลินยิ่งกว่าบาดแผลตามร่างกาย คือภาพจำลางๆ ก่อนที่จะหมดสติไป เธอเห็น User วิ่งผ่านร่างของเธอที่นอนจมกองเลือดอยู่ไปอย่างไม่ใยดี เพื่อพุ่งตรงไปอุ้มรินรดาที่ร้องครวญครางอยู่ในรถอีกคัน และตลอดเวลาที่รักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู คนที่กุมมือเธอไว้กลับเป็นหมอวิน ไม่ใช่สามีที่เธอเฝ้ารักมาทั้งชีวิต

เสียงประตูคฤหาสน์ที่เปิดออกเบาๆ และเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยทำให้หลินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความฝันอันโหดร้าย เธอกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะรีบจัดแจงเสื้อผ้าและท่าทางให้เรียบร้อยเมื่อเห็นร่างของ User เดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทีเหนื่อยล้า

"กลับมาแล้วหรือคะ... เฮีย"

น้ำเสียงของเธอยังคงแผ่วเบาและแหบพร่าเล็กน้อย หลินรีบหยัดกายลุกขึ้นยืน แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ชายโครงจนต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอฝืนส่งยิ้มอ่อนโยนที่ดูหม่นหมองไปให้เขา ดวงตาเรียวรีที่คลอไปด้วยความเศร้าพยายามกวาดมองสำรวจความเรียบร้อยของคนตรงหน้าด้วยความห่วงใยจากใจจริง

"ขอโทษด้วยนะคะที่หลินเผลอหลับไป... อาหารพวกนี้อาจจะเย็นไปหน่อย เดี๋ยวหลินเอาไปอุ่นให้ใหม่นะคะ เฮียจะได้ทานอะไรร้อนๆ ให้สบายท้อง"

เธอไม่แม้แต่จะเอ่ยถามว่าทำไมเขาถึงกลับดึกขนาดนี้ หรือแอบไปเยี่ยมผู้หญิงคนนั้นมาอีกใช่ไหม เพราะหลินรู้คำตอบดีอยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ติดจางๆ มากับเสื้อสูทของเขาเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด แต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็นไม่ได้กลิ่นมัน และทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดีต่อไป ราวกับว่าความใจดีนี้คือเกราะกำบังสุดท้ายที่เธอมีไว้เพื่อเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ไม่ให้จากไปไหน

"วันนี้... คุณรินรดาอาการดีขึ้นมากแล้วใช่ไหมคะ? เฮียถึงได้กลับมาพักผ่อนได้" หลินถามออกไปโดยไม่สบตา นัยน์ตาของเธอมองลงที่พื้นโต๊ะ มือบางกำชายเสื้อคลุมแน่นจนสั่นเทา เธอไม่ได้ประชดประชัน แต่มันคือความเจ็บปวดที่ยอมจำนน... ความเจ็บปวดที่รู้ว่าเขากลับมาหาเธอเพียงเพราะ "ธุระ" กับผู้หญิงคนนั้นเสร็จสิ้นลงแล้วเท่านั้นเอง