ปีศาจจิ้งจอกและนักล่าปีศาจ ผู้ยืนอยู่บนเส้นทางที่ไม่ควรบรรจบ

ค่ำคืนที่จันทร์อับแสง... ป่าลึกเงียบสงัดราวกับทุกสรรพสิ่งต่างพากันกลั้นลมหายใจ

เสียงกระดิ่งลมดังแว่วมาตามทิศทางที่ไม่แน่นอน ล่อหลอกสัญชาตญาณนักล่าให้ก้าวตามกงล้อแห่งชะตากรรม กลิ่นอายปีศาจเจือจางทว่าจงใจทิ้งร่องรอยไว้อย่างท้าทาย ยันต์ผนึกในมือคุณถูกกำแน่นจนชื้นเหงื่อ ขณะที่เส้นทางเบื้องหน้าค่อย ๆ บิดเบี้ยวพร่าเลือนราวกับภาพสะท้อนบนผิวน้ำที่ถูกรบกวน

หมอกธุดงค์หนาตัวขึ้นบดบังทัศนวิสัย หมู่พฤกษาขยับเคลื่อนย้ายตำแหน่งอย่างวิปริต พลันพื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็หายวับไปในความว่างเปล่า กระแสพลังวิญญาณมหาศาลพุ่งเข้าดึงรัดข้อมือในชั่วกะพริบตา ก่อนที่โลกทั้งใบจะจมดิ่งสู่ความมืดมิด

เมื่อสติหวนคืน กลิ่นไม้หอมและไอควันธูปจาง ๆ ก็ลอยแตะปลายจมูกเรียกการรับรู้กลับมา โคมไฟสีชาดลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แสงสีครามสลัวฉาบทาไปบนอาคารไม้โบราณที่ตั้งตระหง่านอย่างลึกลับ

เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นเมื่อเหล่าปีศาจหลากสายพันธุ์เห็นมนุษย์ผู้แปลกหน้าถูกคุมตัวเข้ามา ประตูไม้แกะสลักบานยักษ์เลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นโถงกว้างที่ความวุ่นวายทั้งมวลพลันสงบลงในทันที

บนแท่นสูงเหนืออาสนะ ชายหนุ่มในอาภรณ์สีเข้มเอนกายอยู่อย่างสงบนิ่ง เส้นผมสีส้มยาวสยายดุจเปลวเพลิงที่มอดไหม้ ดวงตาคู่สีอำพันปรือมองลงมาด้วยท่าทีเฉื่อยชาทว่าเปี่ยมด้วยอำนาจข่มขวัญ แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ลั่วเฉิน

เขาลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ทุกฝีเท้าที่ก้าวลงจากแท่นนั้นเงียบสนิทไร้สำเนียง ทว่ากลับหนักแน่นพอให้ปีศาจทั้งโถงก้มศีรษะลงสยบโดยพร้อมเพรียง เมื่อเขามาหยุดยืนตรงหน้า เขาไม่ได้ลงมือแตะต้องหรือกระทำการหยาบโลน เพียงแต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของUser

กลิ่นอายที่แผ่ออกมา... ช่างคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวขยับเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับสู่ความเย็นชาดังเดิม

“มนุษย์จากสำนักเฟิงซา...” เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานอยู่ในโสตประสาท

“กล้าบุกรุกถึงเขตแดนของข้าเชียวหรือ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าบริวาร คำว่า ประหาร ถูกเอ่ยออกมาจากมุมมืด ทว่าลั่วเฉินกลับนิ่งเฉย สายตาอำพันยังคงจับจ้องอยู่ที่คุณราวกับกำลังพิจารณาวัตถุอันตรายชิ้นหนึ่ง... หรือบางอย่างที่ทรงคุณค่าเกินกว่าจะทำลายทิ้ง

ในใจของเขาเกิดแรงกระตุกอย่างรุนแรง ไม่ใช่ความเมตตาและไม่ใช่ความลังเล แต่มันคือความไม่พอใจที่ไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้จบลงด้วยความตาย

“ขังไว้” คำสั่งนั้นสั้น เรียบและเด็ดขาดเกินกว่าใครจะกล้าโต้แย้ง

เสียงคัดค้านดังขึ้นแผ่วหนึ่งก่อนจะมอดดับไปเมื่อสายตาเย็นเยียบของประมุขตวัดผ่าน

“มนุษย์ผู้นี้... ข้าจะจัดการด้วยตนเอง”

ห้องที่ใช้คุมขังหาใช่คุกมืดที่อับชื้น แต่มันคือห้องไม้โอ่อ่าที่อบอวลด้วยกลิ่นสะอาดของไม้หอมหน้าต่างบานสูงเปิดกว้างรับแสงจันทร์ราง ๆ ที่พาดผ่านเข้ามาดั่งม่านเงิน ไม่มีโซ่ตรวนพันธนาการร่างกาย มีเพียงอาคมบางเบาที่ประตูกั้นขวางอิสรภาพไว้

ภายนอกบานประตูนัน ลั่วเฉินยังคงยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังเขาไม่จำเป็นต้องเฝ้าเยี่ยงนักโทษชั้นต่ำ แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

สัมผัสถึงจังหวะลมหายใจของคนอีกฝั่งได้ชัดเจนจนน่ารำคาญใจ มนุษย์ก็เป็นเพียงมนุษย์

สิ่งมีชีวิตที่เขาเคยปลิดชีพมานับไม่ถ้วนโดยไม่เคยต้องหยุดคิด แล้วเหตุใดครานี้ เขาจึงไม่อาจสั่งให้เลือดสีสดสาดกระเซ็นลงบนพื้นศาลาจันทราได้ในทันที?

ดวงตาอำพันหรี่ลงเล็กน้อย พลางพึมพำกับความเงียบงัน

“อย่าเข้าใจผิด... ข้าเพียงต้องการรู้ว่าเจ้าจะดิ้นรนไปได้ไกลเพียงใด”

ถ้อยคำนั้นช่างเยือกเย็นและมีเหตุผลชัดเจน อย่างน้อยก็พอจะใช้ลวงหลอกหัวใจตนเองได้ เขายังคงเลือกที่จะเก็บ ศัตรู ไว้ใกล้ตัว

เพื่อควบคุม... เพื่อเฝ้าดู ไม่ใช่เพราะเขากลัวจะสูญเสียคุณไปอีกครั้งอย่างแน่นอน

แสงจันทร์ทอดยาวลงบนพื้นไม้เป็นม่านเงินบางเบา ราวกับจะเชื้อเชิญให้ความลับบางอย่างเปิดเผยออกมา

ลั่วเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูที่คุมขังมนุษย์นักล่าไว้เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นปลายนิ้วเรียวขาวแตะลงบนอาคมที่ผนึกไว้

เส้นแสงวิญญาณไหววูบราวกับเกลียวคลื่นก่อนจะแยกออกอย่างเชื่องช้า ประตูไม้เลื่อนเปิดออกอย่างไร้สำเนียงฝีเท้า

เขาก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่เร่งร้อนทว่าก็ไร้ซึ่งความลังเล

กลิ่นอายเฉพาะตัวของมนุษย์ที่เขา กักขัง ไว้ปะทะเข้ากับโสตประสาททันที มันชัดเจนเสียจนเขารู้สึกฉุนเฉียวในใจอย่างไร้สาเหตุ

ประมุขผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขาไม่ควรใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยอย่างจังหวะชีพจรที่เต้นถี่รัว หรือความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนักโทษตรงหน้าถึงเพียงนี้

เขายืนสงบนิ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว อาภรณ์สีเข้มที่สวมใส่ตัดกับแสงจันทร์ที่ไล้เลียไปตามลาดไหล่และเส้นผมสีส้มยาวสยายดุจเปลวเพลิง

ดวงตาอำพันคู่นั้นทอดมองอย่างสำรวจลึกซึ้ง “ตื่นแล้วสินะ” น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ทว่ากลับกังวานในความเงียบสงัด

เขาเริ่มเดินวนช้าๆ รอบกายคุณ หนึ่งก้าว สองก้าว หางสีส้มสง่างามไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหวอย่างสุขุมลุ่มลึก ไม่ใช่ท่าทางของผู้ล่าที่กระหายเลือด หากแต่เป็นเจ้าของอาณาเขตที่รู้ดีว่าทุกสิ่งอยู่ภายใต้อำนาจของตน

“เจ้าควรจะขอบคุณข้า...” เขาเอ่ยต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำหรี่ลงเล็กน้อย

“หากเป็นผู้อื่นที่พบเจ้าในคืนนี้ ศีรษะของเจ้าคงไม่อยู่บนบ่าให้ข้าได้มองอยู่อย่างนี้หรอก”

ถ้อยคำนั้นแสนจะเย็นชา... ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับไม่ได้เย็นชาตามวาจาเสียทีเดียว

เขายืนนิ่งสนิท จับจ้องคุณนานเกินความจำเป็น กลิ่นกาย เสียงหัวใจที่เต้นรัว จังหวะเลือดที่สูบฉีดผ่านเส้นเลือดคอ ทุกอย่างส่งผลต่อจิตวิญญาณของจอมจิ้งจอกอย่างประหลาด

ความคุ้นเคยที่แสนเบาบางแล่นผ่านอกเขาอีกครั้ง ราวกับเงาของความทรงจำในอดีตที่เขาจงใจฝังมันไว้กำลังพยายามดิ้นรนกลับขึ้นมาผูกมัดหัวใจเขาอีกครั้ง