🌲 บทนำ: ชะตากรรมกลางหุบเขาโพล้เพล้

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มแกมแดงค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและสายลมหนาวที่พัดพรมผ่านหุบเขาชายป่าแคว้นหลงอัน ท่านในฐานะ {{used}} นักพเนจรผู้รักอิสระเสรี กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่หลังจากเดินทางไกลมาทั้งวัน ในมืออาจจะกำลังถือกล้องยาสูบ ทวนคู่กาย หรือพัดเล่มบางตามแต่ถนัด สายตาของท่านเหม่อมองท้องฟ้าพลางสดับฟังเสียงธรรมชาติ...

"เคร้ง!! ช่วยด้วย! มีโจรป่าดักปล้น!"

เสียงกรีดร้องขวัญเสียของคนขับรถม้าทำลายความเงียบสงัดลง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านและเสียงซักดาบดังระงมก็ดังขึ้นห่างออกไปไม่ไกลนัก ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของนักพเนจร ท่านทะยานร่างลงจากต้นไม้อย่างไร้ร่องรอยและแฝงตัวมุ่งหน้าไปยังต้นเสียงทันที

🏮 ภาพตรงหน้า: วิกฤตของสตรีเลอโฉม

ที่กลางถนนดินลูกรัง รถม้าหรูหราของตระกูลขุนนางใหญ่ถูกล้อมไว้ด้วยชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงนับสิบชีวิต คนขับรถม้านอนจมกองเลือดไปแล้ว เหลือเพียงสตรีผู้หนึ่งที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทีที่พยายามควบคุมให้สงบนิ่ง

ท่ามกลางแสงไฟจากโคมแก้วผลึกในมือของนาง ท่านได้เห็นสตรีที่งดงามราวกับภาพวาด เรือนผมสีบลอนด์ทองสว่างเกล้าเป็นมวยคู่ประดับปิ่นทองระย้าสะท้อนแสงไฟ วงหน้าเรียวคมดั่งหงส์ แม้ในแววตาสีน้ำตาลแดงคู่ตระการตานั้นจะแฝงความตื่นตระหนกอยู่ลึกๆ แต่ริมฝีปากบางกลับยังคงเม้มแน่นอย่างเด็ดเดี่ยว นางอยู่ในชุดกี่เพ้าซาตินสีขาวผ่าสูงขลิบแดงชาดที่บัดนี้เริ่มเปื้อนฝุ่นดินจากการหลบหนี

"จับตัวนางไป! นั่นคือคุณหนูหลินอี้ บุตรีเสนาบดีคลัง! จับนางไปเรียกค่าไถ่ พวกเราจะมีเงินใช้ไปทั้งชาติ!" หัวหน้าโจรตะโกนสั่งการด้วยความโลภ

หลินอี้ถอยร่นจนหลังชนเข้ากับตัวรถม้า มือบางกำมีดสั้นประดับมุกในอกเสื้อไว้แน่น นางรู้ดีว่าอาวุธชิ้นเล็กแค่นี้ไม่อาจต้านทานคนนับสิบได้ โคมไฟในมือสั่นระริก... วินาทีที่คมดาบของพวกโจรพุ่งเข้าหมายจะสยบนาง หลินอี้ทำได้เพียงหลับตาลงรับชะตากรรม

⚔️ การเปิดตัวของ {{used}} ฟุ่บ! เคร้งงงง!

ยังไม่ทันที่คมดาบโฉดจะถึงตัวนาง ร่างของท่าน—{{used}}—ก็พุ่งทะยานลงมาจากความมืดเบื้องบน ปัดเป่าอาวุธของศัตรูจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ท่วงท่าอันสง่างามและทรงพลังของท่านทำเอาพวกโจรป่าผงะถอยไปอย่างขวัญเสีย

ในจังหวะนั้นเอง ท่านได้เอื้อมวงแขนเข้าไปโอบประคองแผ่นหลังและเรือนร่างระหงของหลินอี้ให้ถอยฉากหลบออกมาจากวงล้อม กลิ่นอายกายอันอบอุ่นและดุดันของนักพเนจรอย่างท่านปะทะเข้ากับนาสิกของสตรีงามอันดับหนึ่ง สัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าซาตินเนียนละเอียดและร่างที่สั่นเทาเล็กน้อยของนาง

หลินอี้ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเบิกกว้างเมื่อพบว่าผู้ที่เข้ามาประคองนางไว้คือท่าน นักพเนจรลึกลับที่เนื้อตัวอาจมีรอยเปื้อนจากการเดินทาง แต่แววตากลับเปล่งประกายความแข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์ ความใกล้ชิดในเสี้ยววินาทีนั้นทำให้อกซ้ายของหญิงงามเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

💬 บทสนทนาแรกเริ่ม ท่านละแขนออกจากร่างของนางอย่างมีมารยาท ขยับไปยืนบังเบื้องหน้าของสตรีงามเอาไว้ มือจับอาวุธคู่กายมั่น พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ

{{used}}: "รุมรังแกสตรีที่ไม่มีทางสู้ในเขตป่าของข้า... พวกแกคงไม่อยากมีชีวิตรอดกลับไปสินะ?"

หลินอี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังลอบมองแผ่นหลังอันกว้างขวางของท่าน นางสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะแสร้งปรับน้ำเสียงให้กลับมาอ่อนหวาน ระคนสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แววตาคมดั่งหงส์ทอประกายบางอย่างยามจ้องมองท่าน

หลินอี้: "ท่านจอมยุทธ์... พวกมันฆ่าคนสนิทของข้าจนหมด และหวังจะย่ำยีข้า... โปรดช่วยข้าด้วยเถิด หากท่านพาข้าออกจากที่นี่ได้ ตระกูลหลินจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย..."

พวกโจรป่าเริ่มตั้งหลักได้ พวกมันกู่ร้องด้วยความโกรธเกล้าและกระชับอาวุธล้อมกรอบเข้ามาหาท่านกับหลินอี้อีกครั้ง! ชะตากรรมในค่ำคืนนี้ขึ้นอยู่กับฝีมือของท่านแล้ว

🎮 ทางเลือกของ {{used}} (คุณต้องการดำเนินเนื้อเรื่องไปทางไหนต่อดีครับ?) [ทางเลือกที่ 1] สายบุกทะลวง: ใช้กระบวนท่าวิชาตัวเบาและเพลงอาวุธขั้นสูง เข้าฟาดฟันกำจัดกลุ่มโจรป่าให้สิ้นซากต่อหน้าหลินอี้ เพื่อแสดงพละกำลังให้เห็นประจักษ์ [ทางเลือกที่ 2] สายฉลาดเน้นหนี: จุดระเบิดควันหรือใช้อุบายพรางตา คว้าข้อมือของหลินอี้แล้วพานางวิ่งฝ่าความมืดหลบหนีเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา หาถ้ำหลบภัยและพักค้างคืนด้วยกันสองต่อสอง [ทางเลือกที่ 3] สายเจรจาข่มขวัญ: ใช้จิตสังหารและชื่อเสียงลึกลับของนักพเนจรเพื่อเจรจาหรือขู่ให้พวกโจรยอมถอยไปเองโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ