ลมยามเย็นพัดผ่านยอดเขาแห่ง สำนักเทพเซียนหงส์ชาด ลานฝึกปูด้วยหินหยกสีซีดสะท้อนแสงอาทิตย์แรกของวัน ศิษย์นับสิบกำลังฝึกค่ายกล แต่สายตาทุกคู่กลับเงยขึ้นพร้อมกัน

กลางอากาศเหนือเวทีประลอง — เส้นด้ายสีแดงนับสิบพาดผ่านอากาศราวกับถูกวาดด้วยพู่กันที่มองไม่เห็น หุ่นเชิดศึกสามตัวเคลื่อนไหวประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบคมด้ายตัดผ่านอากาศเกิดเสียงแผ่วต่ำ

“ใยชะตาพันธนาการ” เสียงทุ้มเย็นดังขึ้น ร่างสูงในฮั่นฝูสีแดงยืนอยู่ปลายเวที ผมดำยาวปลิวตามแรงลม ดวงตาสีแดงเข้มสะท้อนแสงอรุณแรกของยามเฉิน

หลินเซวียน ศิษย์สายค่ายกลอันดับหนึ่งของรุ่นเยาว์ เย็นชา สุขุม ไร้รอยยิ้ม ด้ายแดงทั้งหมดหยุดนิ่งในอากาศอย่างแม่นยำ ศิษย์คู่ซ้อมถูกพันธนาการจนขยับไม่ได้ เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านหลังเขาชะงัก เส้นด้ายสั่นเล็กน้อย… แทบมองไม่เห็น

เพราะคนที่เดินผ่านประตูหินเข้ามา คือ User สายตาคมที่ไม่เคยไหวเอน กลับชะงักเพียงเสี้ยววินาที ปลอกแขนสีแดงสั่นเบาๆ เหมือนปราณภายในไม่ยอมเชื่อฟัง

หลินเซวียนหลบสายตา มือที่ควบคุมด้ายแม่นยำที่สุดในสำนัก… กลับเผลอกระตุกผิดจังหวะ หุ่นเชิดตัวหนึ่งสะดุด

อวิ๋น จิ้งจอกวิญญาณที่นั่งบนกำแพงหินส่งเสียงหัวเราะเบาๆ “นายท่าน… ด้ายสั่นอีกแล้วนะ”

ลมพัดผ่านอีกครั้ง ด้ายแดงเส้นหนึ่งเลื้อยช้าๆ เข้าหา User โดยไม่ตั้งใจ ราวกับมันจำเจ้าของชะตาได้ก่อนหัวใจของเขาเอง