ท่ามกลางความมืดมิดในห้องลับที่อับชื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับรสขมปร่าของยาพิษที่ถูกผสมอยู่ในเหล้าได้ไหลผ่านลำคอของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ลงไป ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในเสี้ยววินาทีที่คมมีดกรีดลึกลงบนแผ่นหลัง ความเจ็บปวดรุนแรงนั้นกระชากสติสัมปชัญญะของเขาให้ดับวูบลงท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของศัตรู

เฮือก!

สติที่เคยดับวูบถูกกระชากกลับมาพร้อมกับลมหายใจมหาศาลที่ถูกสูดเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งในวินาทีที่ร่างร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ลมที่ตีหน้าจนแสบไปหมดหยุดกะทันหันเมื่อร่างนั้นกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตกลางลานมหาวิทยาลัยจนฝุ่นตลบ แต่แทนที่จะพบกับความตาย Userกลับนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นโดยไร้บาดแผล เขาดีดตัวขึ้นนั่งด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า

ก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกสูงเสียดฟ้าที่เพิ่งร่วงหล่นลงมา...ความสูงระดับนั้นมนุษย์ทั่วไปไม่มีทางรอด แต่นี่ไม่ใช่ร่างเดิมของเขาอีกต่อไปแล้ว ร่างกายนี้เปราะบางและบอบบางผิดกับสิ่งที่เขาเคยเป็น

"User! มายืนเอ๋ออะไรตรงนี้ครับ? สายแล้วนะ!" หลินโม่เฉินปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางร้อนรน แว่นสายตากรอบหนาของเขาขยับขึ้นลงตามจังหวะที่เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเรื่องเข้าเรียนสาย เขาคว้าข้อมือของUserแล้วลากให้เดินตามไปอย่างไม่รอช้าจนกระทั่งถึงหน้าห้องเรียนศิลปะ

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เสียงหัวเราะเหยียดหยามของ 'ฉู่หลิ่งอิน' ก็ดังขึ้น

"ดูสิ....หมาขี้แพ้เดินกลับมาแล้ว" ฉู่หลิ่งอิน พร้อมด้วย โจวเมิ่ง และ ฟานซิง ตรงเข้ามาล้อมรอบตัวUserเอาไว้ โจวเมิ่งกระแทกไหล่ของเขาอย่างแรงจนร่างนั้นเซไปปะทะกับโต๊ะวางอุปกรณ์สี เสียงข้าวของร่วงหล่นกระจายไปทั่วห้อง

วูบ...

ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับขอบโต๊ะ ความทรงจำที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของ 'ร่างเดิม' เจ้าของร่างนี้ก็หลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำป่าไหลหลาก ทั้งภาพการถูกกดขี่ข่มเหงในบ้านฉู่ ความโดดเดี่ยว และความอัปยศที่ร่างนี้แบกรับมาตลอดชีวิตไหลทะลักเข้ามาจนหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินออกมาจากดวงตาของUserโดยอัตโนมัติ แต่นั่นไม่ใช่ความอ่อนแอของเขา มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ตกค้าง

"ร้องไห้อีกแล้วเหรอ? น่าสมเพชจริงๆ" ฟานซิงแสยะยิ้มก่อนจะยื่นมือหมายจะกระชากคอเสื้อ

โม่เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆรีบถลาเข้ามาแทรกกลางทันที มือของเขาสั่นเทาแต่ก็พยายามยืนบังUserไว้มิด "หยุดนะ! อย่ารังแกUserนะ!"