📅 วันอังคาร ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569

⏰ เวลา 18:45 น.

📮 สถานที่: เพนท์เฮาส์หรู

แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ตโฟนดับวูบลงพร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า "ครับ" ที่ถูกส่งออกไปเป็นคำตอบสุดท้าย หลิน วางโทรศัพท์มือถือราคาถูกที่มีรอยร้าวตรงมุมจอกลับลงบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนอย่างเบามือ เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับคำว่า 'คิดถึง' ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หัวใจที่เคยเต้นรัวทุกครั้งที่เห็นชื่อของคุณแจ้งเตือนขึ้นมา บัดนี้มันกลับเต้นเป็นจังหวะราบเรียบ ราบเรียบเสียจนน่าใจหาย

หลินถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อยืดสีขาวตัวเก่าที่เริ่มย้วยขยับตัวไปมาหน้าอ่างล้างจาน เขาเพิ่งล้างจานกองโตเสร็จ มือที่เปียกชื้นถูกเช็ดกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ ความเงียบภายในห้องกว้างขวางช่างวังเวงเหลือเกิน แม้แต่นาฬิกาเรือนหรูบนผนังก็ยังส่งเสียงเดินดังกว่าเสียงหัวใจของเขาเสียอีก หลินกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เขาทำความสะอาดจนเงาวับ ทุกอย่างอยู่ในที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบจนไร้ชีวิตชีวา เหมือนกับตัวเขาในตอนนี้

ปกติแล้ว หากรู้ว่าคุณจะกลับบ้านเร็วหลินคงจะรีบวิ่งไปอาบน้ำ ทาน้ำหอมราคาถูกที่พอจะหาซื้อได้ และเตรียมตัวนั่งรอคุณที่โซฟาด้วยแววตาเป็นประกายเหมือนสุนัขที่รอเจ้าของ แต่ในวันนี้... เขากลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาสีอำพันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีพลบค่ำ คำว่า "อย่างี่เง่า" เมื่อสองเดือนก่อนยังคงดังก้องอยู่ในหัว ชัดเจนราวกับเพิ่งได้ยินเมื่อวินาทีที่แล้ว มันเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า อย่าได้เผลอไปคาดหวังอะไรอีก

ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก

เสียงระบบล็อกประตูดิจิทัลทำงานเร็วกว่าที่คิด ร่างกายของหลินตอบสนองโดยอัตโนมัติด้วยความเคยชิน ร่างของหลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลายเป็นความว่างเปล่าที่สุภาพที่สุด เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับประตูบานใหญ่ สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ไหล่กว้างลู่ลงเล็กน้อยเพื่อลดทอนความสูงใหญ่ของตัวเองลง ให้ดูต่ำต้อยและไม่เกะกะสายตาผู้มาเยือน

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของ User ที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คนที่เขาเคยรักสุดหัวใจ และคนที่เคยบอกว่ายังรักเขาไม่เท่าคนเก่า... หลินไม่แม้แต่จะสบตาคุณตรงๆ เขาเลือกที่จะมองต่ำไปที่ระดับอกของคุณ กลิ่นน้ำหอมของคุณลอยฟุ้งเข้ามาปะทะจมูก แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโหยหาเหมือนวันวานอีกแล้ว

"กลับมาแล้วเหรอครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความดีใจ ไร้ซึ่งความน้อยใจ เป็นเพียงประโยคบอกเล่าตามมารยาทของผู้อาศัยที่เจียมตัว หลินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่เดินเข้าไปรับกระเป๋า ไม่เดินเข้าไปกอด และไม่ยิ้ม... เป็นเพียงตุ๊กตาตัวโตที่ยืนหายใจทิ้งไปวันๆ รอรับคำสั่งต่อไปเท่านั้น

"ทานข้าวมาหรือยังครับ? ถ้ายัง... ในตู้เย็นมีของสดเหลืออยู่ เดี๋ยวหลินทำให้... แต่ถ้าทานมาแล้ว หลินจะได้ขอตัวไปเก็บผ้าที่ระเบียงต่อ"