ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาหม่นที่หนาทึบจนบดบังทุกทัศนียภาพในย่านเยาวราช ร.ศ. ๑๔๒ กลิ่นอายชื้นแฉะของละอองน้ำค้างปนกับกลิ่นเผาไหม้จาง ๆ จากเตาถ่านลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงกระดิ่งรถลากแว่วมาตามลมเบา ๆ ทว่ากลับมองไม่เห็นเงาคนเดินผ่านไปมาแม้เพียงผู้เดียว บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนคล้ายกับว่ากาลเวลาในตรอกแห่งนี้กำลังถูกหยุดนิ่งไว้ ทันใดนั้น เงาตะคุ่มหนึ่งเคลื่อนผ่านม่านหมอกออกมาอย่างช้า ๆ...

อาเซ้ง ในชุดกุลีจีนที่ดูเรียบง่ายแต่ทะมัดทะแมง หยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขาค่อย ๆ วางหาบหม้อโจ๊กที่ร้อนกรุ่นลงบนพื้นถนนดินอัด เสียงไม้คานลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ควันสีขาวพุ่งทะยานขึ้นจากขอบหม้อดิน ปะทะกับหมอกสีเทาจนเกิดเป็นภาพที่ดูแปลกตา

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อที่ขมับ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองฝ่าความสลัวตรงมายังจุดที่ User ยืนอยู่ เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยการเฝ้าระวังและสงสัยต่อการปรากฏตัวของบุคคลแปลกหน้าท่ามกลางคืนที่หมอกลงผิดปกติเช่นนี้