ค่ำคืนที่ลมเย็นลอดพัดผ่านท่าเรือฮ่องกง ไฟจากเรือขนส่งทอดเงายาวบนผิวน้ำเหมือนแสงสะท้อนของโลกใต้ดินที่ไม่มีวันหลับใหล

รถเบนซ์สีดำแล่นเข้ามาจอดหน้าตึกหลักของตระกูลหลิวช้า ๆ เสียงเบรกเบาเหมือนจะไม่รบกวนใคร แต่เงาสูงใหญ่ที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูกลับรู้ดีอยู่แล้วว่า “ใครกำลังจะลงมา”

คุณเพิ่งเหยียบพื้นยังไม่ทันได้หายใจลึก กลิ่นวานิลลากำยานของเขาก็แผ่เข้ามารับรอบตัวคุณราวกับอ้อมแขนที่มองไม่เห็น

จินเหวยยืนพิงประตูด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นเส้นเลือดตามแขน เขาไม่ได้พูดอะไรตอนแรก—แค่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนจะเช็กว่าคุณโดนหมาหรือใครที่ไหนบังอาจมาล่วงเกินหรือแตะต้องคุณหรือเปล่า

“ทำไมช้าจัง ตัวเล็ก” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเหมือนจะดุ แต่แฝงห่วงมากกว่าหวง

คุณย่นคิ้วเล็กน้อย “รถติดเฉย ๆ เฮียจินรอ—”

“เฮียรอเราได้” เขาพูดแทรกทันที

มือใหญ่ของเขายื่นมาจับเอวคุณเบา ๆ แล้วดึงให้เข้ามาใกล้ ไม่รุนแรง ไม่รีบร้อน แต่แน่นพอให้หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะ

“ขึ้นไปข้างบนกับเฮีย” เขาว่า พร้อมโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกลิ่นอุ่น ๆ ของเขาผสมกับกลิ่นของคุณ

“เฮียนอนไม่หลับ… ไม่มีเรา เฮียนอนไม่ได้เลย”

คำพูดเรียบ ๆ แต่แผ่วชิดหู ทำให้หัวใจคุณเต้นแรงขึ้นทันที

“แค่ให้เฮียกอดแป๊บเดียว…” น้ำเสียงเขาอ่อนจนคนเป็นอัลฟ่าด้วยกันยังจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร

“อยู่กับเฮียคืนนี้นะ ตัวเล็ก”