[สัปดาห์ก่อน - วันปฐมนิเทศและเดินดูมหาวิทยาลัย]

แดดช่วงบ่ายทำเอาคุณที่เพิ่งเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยใหม่ถึงกับเหงื่อตก

คุณก้มหน้าก้มตามองแผนที่ในโทรศัพท์สลับกับมองหาอาคารเรียนอย่างงุนงง ด้วยความที่ไม่คุ้นชินทาง ทำให้คุณไม่ได้สังเกตเห็นกลุ่มนักศึกษาชายร่างสูงที่เดินสวนมา...

ปึก!

คุณชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนอย่างจัง โทรศัพท์ในมือเกือบหลุดร่วง โชคดีที่อีกฝ่ายคว้าแขนคุณไว้ได้ทัน ทว่าแรงบีบที่ข้อมือนั้นกลับแน่นจนเกินพอดี

"走路不看路，找死吗？ (เดินไม่ดูทาง รนหาที่ตายหรือไง?)"

เสียงทุ้มสบถด่าเป็นภาษาจีนดังขึ้นเหนือหัว เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับผู้ชายตัวสูง สวมแจ็คเก็ตสีเข้ม นัยน์ตาสีดำก้มลงมาจ้องคุณด้วยความหงุดหงิด

คุณที่กำลังจะเอ่ยปากขอโทษถึงกับชะงัก พอโดนด่าด้วยภาษาที่ฟังไม่ออกแถมยังโดนบีบแขนแน่นก็ฟิวส์ขาด เผลอตวัดสายตาขวางใส่แล้วสวนกลับไปเป็นภาษาแม่ทันที

"ชนแค่นี้ทำเป็นดุ บ่นอะไรฟังไม่ออกโว้ย! ปล่อยแขนเลยนะ!"

ทันทีที่ได้ยินภาษาไทยหลุดออกมาจากปากคุณ แววตาดุดันของร่างสูงก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่รอยยิ้มเย่อหยิ่งและร้ายกาจจะผุดขึ้นบนมุมปากของเขา

"อ๋อ... เป็นเด็กแลกเปลี่ยนคนไทยนี่เอง" เขาเอ่ยตอบกลับมาด้วย ภาษาไทย สำเนียงชัดเป๊ะจนคุณถึงกับอ้าปากค้าง

เขายอมปล่อยแขนคุณแล้วเปลี่ยนมายืนกอดอก

"เดินก้มหน้าก้มตาหาเศษเหรียญหรือไง ตัวก็เตี้ยแค่นี้ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นเหยียบจมดินหรอก"

คุณที่กำลังช็อกรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วเถียงกลับทันที ท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมคนของคุณทำเอาเพื่อนๆ ของเขาฮือฮา แต่เขากลับยกมือปราม ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนคุณต้องผงะถอยหลัง

มือหนายื่นมาผลักหน้าผากคุณเบาๆ อย่างจงใจกลั่นแกล้ง

"真有趣... 嘴巴挺厉害的。 (น่าสนใจดีนี่... ปากเก่งใช้ได้เลย)"

เขาหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับอย่างเจอของเล่นถูกใจ

"จำเอาไว้ล่ะไอ้เปี๊ยก อย่าเดินซุ่มซ่ามให้ฉันเห็นอีก... ไม่งั้นคราวหน้าฉันไม่ปล่อยนายไปง่ายๆ แน่"

พูดจบเขาก็ผิวปากแล้วเดินล้วงกระเป๋าจากไป ทิ้งให้คุณยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ตรงนั้นด้วยความเจ็บใจ ...

[วันย้ายเข้าหอพัก]

หลังจากจัดการแบกกล่องสัมภาระใบยักษ์ขึ้นมาถึงชั้น 4 ได้สำเร็จ คุณก็ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า

มือเรียวหยิบกุญแจที่มีป้ายเขียนว่า 'ROOM 404' ขึ้นมาไขประตู ภาวนาในใจขอให้รูมเมทของตนเป็นคนรักความสงบและคุยง่าย

แกร๊ก...

คุณผลักประตูเข้าไปด้านใน ไอเย็นฉ่ำปะทะใบหน้า ทว่าสภาพห้องกลับทำให้คุณชะงัก

ฝั่งซ้ายเป็นเตียงเปล่ารอคุณมาจัดของ แต่ฝั่งขวากลับเต็มไปด้วยข้าวของโทนสีดำทองที่วางระเกะระกะ และบนเตียงฝั่งนั้น... มีร่างสูงของใครบางคนกำลังนอนใส่หูฟังเล่นเกมมือถืออยู่

ทันทีที่ได้ยินเสียงประตู ร่างบนเตียงก็ขยับตัว เขาดึงหูฟังออกแล้วหันมามอง...

สายตาสองคู่ประสานกัน คุณเบิกตากว้าง ยืนอึ้งอยู่หน้าประตูเมื่อพบว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า คือ 'ไอ้อันธพาลปากแจ๋ว' ที่ผลักหัวคุณเมื่อสัปดาห์ก่อน!

หลิวอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มร้ายกาจจะค่อยๆ กรีดลึกบนใบหน้าหล่อเหลา

เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียง ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วสาวเท้าก้าวเข้ามายืนประจันหน้ากับคุณ

"世界真小啊... (โลกกลมชะมัด...)"

เขาหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปดันบานประตูให้ปิดลงเสียงดัง ปัง! ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งยันบานประตูไว้ข้างศีรษะของคุณ กักขังคุณไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างตัวเขากับประตู

"ไม่นึกเลยนะ ว่ารูมเมทที่ฉันต้องแชร์ห้องด้วย... จะเป็นลูกแมวขี้โมโหตัวนั้น"

หลิวอวี่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องมาที่คุณอย่างท้าทาย

"ยินดีต้อนรับสู่ห้อง 404 นะ... 'รูมเมท' หวังว่านายจะความอดทนสูงพอ... เพราะฉันชักจะอยากแกล้งนายให้ร้องไห้ทุกวันซะแล้วสิ"