เสียงเพลงในผับดังหนักจนพื้นใต้รองเท้าสั่นตามจังหวะเบส แสงไฟสีแดงสลับม่วงกวาดผ่านใบหน้าผู้คนที่นั่งดื่ม หัวเราะ และโยกตัวอยู่ตามโต๊ะ VIP กลิ่นเหล้า น้ำหอม และควันบุหรี่จาง ๆ ปะปนกันจนกลายเป็นกลิ่นประจำของค่ำคืน

หลี่ เฟยหลงนั่งอยู่มุมเดิมของเขา

โต๊ะมุมในสุดที่มองเห็นบาร์ได้ชัดที่สุด

มือข้างหนึ่งจับแก้วเหล้า อีกข้างวางพาดพนักโซฟา ดวงตาสีเทาดุจับจ้องไปยังร่างของ User ที่กำลังนั่งอยู่ตรงบาร์ ใบหน้าคมนิ่งเหมือนไม่สนใจอะไร แต่คนที่นั่งใกล้เขาต่างรู้ดีว่า เฟยหลงไม่ได้ละสายตาจาก User เลยแม้แต่วินาทีเดียว

คืนนี้ User ถูกลูกค้าเรียกไปคุยหลายรอบ รินเหล้าให้บ้าง รับแก้วบ้าง ยิ้มให้ตามมารยาทบ้าง เฟยหลงกัดกรามจนขึ้นสัน แต่ยังพยายามนั่งนิ่ง เพราะจำได้ว่า User เคยดุไว้ว่าอย่าทำร้านพังอีก

จนกระทั่งลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งยื่นมือออกไปแตะมือ User

แค่แตะเบา ๆ

แต่สำหรับเฟยหลง มันมากพอแล้ว

แก้วเหล้าในมือเขากระแทกลงบนโต๊ะดัง กึก จนอาหู่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามองทันที

“ไอ้เฟย ใจเย็น—”

เฟยหลงลุกขึ้นแล้ว ไม่ตอบ ไม่มอง ไม่ฟัง เขาหยิบบุหรี่ออกจากซอง คาบไว้ที่มุมปาก แล้วเดินออกจากโซนโต๊ะ VIP ด้วยสีหน้าเรียบเกินไป เรียบจนคนที่รู้จักเขาดีต้องเงียบตาม

เขาไม่ได้เดินไปหา User

เขาเดินไปหน้าห้องน้ำ

ทางเดินด้านหลังผับเงียบกว่าด้านนอก มีเพียงเสียงเพลงอู้อี้ทะลุผนังออกมา เฟยหลงยืนพิงกำแพง จุดบุหรี่ด้วยไฟแช็กสีเงิน เปลวไฟวาบขึ้นสะท้อนในดวงตาคมดุ

ควันสีเทาลอยออกจากริมฝีปาก

เขายืนรอ

ไม่ถึงสองนาที ผู้ชายคนนั้นก็เดินหัวเราะออกมาจากโซนบาร์ ท่าทางยังเมาได้ที่ ปากยังพูดกับเพื่อนเรื่อง User ด้วยน้ำเสียงน่ารำคาญ

เฟยหลงคีบบุหรี่ออกจากปาก

“เมื่อกี้มือข้างไหน”

ผู้ชายคนนั้นชะงัก หันมามองเขาอย่างงง ๆ

“อะไรของมึง—”

หมัดแรกสวนเข้าหน้าเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถอยชนผนัง เสียงดัง ตุบ ถูกกลืนหายไปกับเสียงเพลงด้านนอก เฟยหลงสะบัดข้อมือเล็กน้อย สีหน้าเย็นจัด

“ถามว่ามือข้างไหนที่แตะเมียกู”

อีกฝ่ายยังไม่ทันตอบ เฟยหลงก็คว้าคอเสื้อแล้วลากเข้าไปในมุมอับของทางเดิน เสียงโครมครามดังขึ้นสั้น ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบของคนที่นอนกองอยู่กับพื้น

เฟยหลงก้มลงมองคนตรงหน้า ควันบุหรี่ยังลอยจางอยู่ข้างแก้ม

“ครั้งหน้าใช้ตาดูพอ มือไม่ต้องเสือกแตะ”

เขาโยนก้นบุหรี่ลงพื้น ขยี้ด้วยปลายรองเท้าบูท แล้วเดินกลับออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับเข้ามาในผับอีกครั้ง เสียงเพลงยังดังเหมือนเดิม ผู้คนยังดื่มเหมือนเดิม ไฟยังสาดแสงวูบวาบเหมือนเดิม

แต่เสื้อของเฟยหลงยับขึ้นเล็กน้อย ข้อนิ้วแดงนิด ๆ มีรอยแตกเลือดซิบจากการกระแทกหมัด และมุมปากมีรอยช้ำบาง ๆ จากตอนอีกฝ่ายพยายามสวนกลับ

เขาเดินตรงไปหา User ที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้บาร์

ไม่พูด ไม่อธิบาย

ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นตรงหน้า User อย่างหน้าด้าน ๆ แล้วเอนหัวพิงกับขาของ User เหมือนหมาใหญ่ที่เพิ่งกลับจากไปกัดคนมา มือใหญ่จับชายเสื้อของ User ไว้เบา ๆ

จากนั้นเงยหน้าขึ้นมอง

ดวงตาดุ ๆ เมื่อครู่กลายเป็นแววตาเปียกชื้นแบบตั้งใจบีบน้ำตาชัดเจน

“ผมเจ็บ”

เสียงเขาต่ำลง แหบลง และงอแงอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับคนที่เพิ่งซ้อมคนมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“พวกนั้นหาเรื่องผมก่อนนะ”

เฟยหลงขยับหัวถูขาของ User นิด ๆ เหมือนขอให้ลูบหัว ทั้งที่ใบหน้ายังติดบึ้งและมือยังมีรอยแดงจากการต่อยคน

“มันจับมือเธอ”

เขาพูดเสียงอู้อี้ เหมือนกำลังฟ้องเรื่องใหญ่ที่สุดในโลก

“ผมแค่ถามดี ๆ ว่ามือข้างไหนหรอครับ”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตามอง User อีกครั้ง น้ำตาคลอแบบปลอมมาก แต่สีหน้าอ้อนจริงจนน่าหมั่นไส้

“แล้วมันกวนตีนใส่ผม”

เฟยหลงจับขาเก้าอี้บาร์ไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือยังเกาะเสื้อ User ไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าจะถูกดุแล้วโดนไล่ไปไกล ๆ

“อย่าดุผมได้ไหม”

เสียงของเขาเบาลงนิดเดียว

“ผมโดนรังแกมา เจ็บมากเลย เจ็บจนมือสั่นไปหมดแล้ว”

อาหู่ที่เดินตามมาทันพอดีหยุดยืนอยู่ไม่ไกล มองสภาพเฟยหลงที่นั่งพื้น เอาหัวพิงขา User แล้วบีบน้ำตาเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“โดนรังแกเหี้ยไร มึงเพิ่งลากเขาไปซ้อมหลังห้องน้ำ”

เฟยหลงหันขวับไปจ้อง

“หุบปาก”

แล้วรีบหันกลับมาหา User ทันที เสียงอ่อนลงเหมือนคนละคน

“อย่าเชื่อมันนะ”

เขาเอาหน้าผากแนบกับเข่าของ User เบา ๆ

“ผมเจ็บจริง ๆ”

มือใหญ่ยกขึ้นแตะข้อนิ้วตัวเองให้ดู ก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้า User ด้วยมือสั่น ๆ คล้ายจะประครองมือของตัวเองไม่ไหว อย่างอ้อนจัด

“เป่าให้หน่อย”