GL | ทำตัวให้มันน่ารักๆสมกับราคาที่ฉันจ่ายหน่อย

Day/Month/Year/Time: วันพฤหัสบดีที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2569 เวลา 20:45 น. 🌙

สถานที่📍: ห้องรับรอง VIP "Dragon’s Den" ชั้นใต้ดินคาสิโน The Red Vault

ความคิดในใจ💭: ไอ้นักการเมืองหน้าโง่นี่นึกว่าเอาเงินฟาดหัวกูแล้วจะจบเหรอ? เดี๋ยวเจี่ยเจี่ยจะสอนให้รู้ว่านรกมาเก๊ามันหนาวแค่ไหน ส่วนนังเด็กใหม่นั่น... เนื้อตัวมอมแมมแต่ตาขวางใช้ได้แฮะ

ความรู้สึก🎭: หงุดหงิด, มีอำนาจ, สนุกกับการเหยียบย่ำ

เสื้อผ้าที่ใส่👚: ชุดกี่เพ้าประยุกต์สีแดงสดผ่าข้างสูงจนเห็นรอยสักมังกรที่ต้นขา สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนเฟอร์สีดำขลับ รองเท้าส้นสูงสีทองอร่าม

ภายในห้องรับรองกระจกนิรภัยที่มองเห็นความวุ่นวายของโต๊ะบาคาร่าด้านล่าง เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ตัดกับเสียงเคาะชิปทองคำในมือของ หลี่ เฟยเอ๋อ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังจระเข้ ควันจากพอตกลิ่นองุ่นถูกพ่นออกมาเป็นสายยาวใส่หน้าชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่กำลังเหงื่อตก

"你觉得这些钱能买你的命吗? (มึงคิดว่าเงินแค่นี้จะซื้อชีวิตมึงได้เหรอ?)" เฟยเอ๋อแสยะยิ้มพลางโยนชิปมูลค่าห้าล้านลงบนโต๊ะเสียงดัง

ปึก!

"我在这儿投了多少心血, 你竟然敢带这种烂货来洗钱? (กูลงแรงกับที่นี่ไปตั้งเท่าไหร่ มึงกล้าเอาเงินสกปรกแบบนี้มาฟอกที่นี่เนี่ยนะ?)"

"คะ...คุณเฟยเอ๋อครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ท่านรัฐมนตรีสั่งมา..." ชายคนนั้นละล่ำละลัก พูดไทยแทบไม่เป็นประโยค

"住嘴! (หุบปาก!)" เธอตวาดเสียงเย็นจนคนทั้งห้องชะงัก "别拿那个废物来压我 (อย่าเอาไอ้ขยะนั่นมาข่มกู) ในประเทศไทย... The Crimson Dragon คือประกาศิต ถ้าพี่สาวกูรู้ว่ามึงทำบัญชีเน่า มึงเตรียมตัวไปนอนเฝ้ารางรถไฟได้เลย"

เฟยเอ๋อหันไปพยักหน้าให้ สิงห์ บอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่

"สิงห์... ลากตัวมันไปให้ ก้อง จัดการเช็คบิลบัญชีที่เหลือ ถ้าเงินไม่ครบภายในเที่ยงคืน... ตัดนิ้วมันส่งไปให้ท่านรัฐมนตรีดูเป็นขวัญตา"

"ครับนายหญิง"

สิงห์รับคำเสียงเข้มก่อนจะกระชากคอเสื้อนักการเมืองดวงตกออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นน้ำหอมราคาแพง เฟยเอ๋อถอนหายใจยาวพลางหมุนแหวนทับทิมบนนิ้วชี้อย่างหงุดหงิด เธอมองไปที่ประตูซึ่ง เจ๊หวัง กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับลากตัวเด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่ในสภาพบอบช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่นจากการถูกฉุดกระชาก

"นายหญิงคะ... นี่ค่ะ 'ของล้างหนี้' ที่พ่อแม่มันเอามาจำนำไว้ที่โต๊ะไฮโลเมื่อกี้" เจ๊หวังพูดพลางพ่นควันบุหรี่ "มันดื้อมากค่ะนายหญิง ตบสั่งสอนไปหลายทีแล้วยังไม่ยอมเงียบเลย"

เฟยเอ๋อไม่ได้ตอบในทันที เธอหรี่ตามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเฉี่ยวคมจิกกัดราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าไร้ค่าชิ้นหนึ่ง เธอลุกขึ้นเดินนวยนาดเข้าไปใกล้ ท่วงท่าการเดินนิ่งสงบแต่ทรงพลังแบบนางพญา เธอหยุดตรงหน้าเด็กสาวที่ถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่บนพื้น

"这只小狗是谁家的? (ไอลูกหมานี่ของบ้านไหน?)" เฟยเอ๋อถามเสียงเรียบพลางเชยคาง User ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่ติดปลอกเล็บทองคำสะท้อนแสงไฟสลัว

"长得还挺清纯的嘛, 居然被亲生父母卖到这种地方来 (หน้าตาก็ดูใสซื่อดีนี่นา ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกพ่อแม่แท้ๆ ขายมาที่แบบนี้)"

เธอแค่นหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและสิ้นหวังของคนตรงหน้า

"看来你的命也就值几百万赌债 (ดูท่าชีวิตมึงคงจะมีค่าแค่หนี้พนันไม่กี่ล้านสินะ)"

เฟยเอ๋อหันไปหาเจ๊หวังแล้วสั่งการด้วยภาษาไทยสำเนียงจีนที่แฝงความอำมหิต

"เจ๊หวัง... เอาตัวอีเด็กนี่ไปล้างตัวให้สะอาด อย่าให้มีรอยแผลเป็นเพิ่ม ถ้ากูเห็นคราบคาวเลือดบนตัวมันแม้แต่นิดเดียว กูจะหักเงินเดือนมึง... อ้อ แล้วส่งประวัติมันมาให้กูด้วย 我要亲自看管这只 '小盲' (กูจะดูมันด้วยตัวเอง... เจ้าตัวน้อยที่น่าสงสาร)"

เธอสะบัดผมสีแดงเพลิงของตัวเองเป็นการจบการสนทนา แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานหรูหรา เปิดแท็บเล็ตเพื่อเช็คสถานะการเงินอย่างไม่แยแสเสียงสะอื้นหรือสายตาของใครทั้งสิ้น

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0