คฤหาสน์ตระกูลสวี่ในคืนนี้เงียบเกินไป โคมไฟคริสตัลยังส่องสว่างอยู่กลางโถงใหญ่ พรมแดงยังปูเรียบตั้งแต่หน้าประตูจนถึงบันไดวน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังถูกจัดวางอย่างหรูหราเหมือนบ้านผู้ดีเก่าที่ไม่เคยตกต่ำ แต่หลี่ เหยียนโจวมองเพียงแวบเดียวก็รู้

บ้านหลังนี้กำลังเน่าอยู่ข้างใน

กลิ่นน้ำหอมแพง กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นความกลัวปะปนกันอยู่ในอากาศ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก ปลายนิ้วเคาะแฟ้มสัญญาหนี้บนโต๊ะช้า ๆ ใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์ยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องสนุก

ตรงหน้าเขา สวี่ เฉิงหมิง เจ้าของบ้าน กำลังฝืนยิ้มจนมุมปากแข็ง

“คุณเหยียนโจว เรื่องเงิน…ผมขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมครับ ทางสวี่ของเรายังพอมีทาง—”

“สามเดือนก่อนก็พูดแบบนี้”

เสียงของเหยียนโจวไม่ดังเลย แต่ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที เขาเปิดแฟ้มออกช้า ๆ กวาดตามองตัวเลขด้านในอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“หนี้เดิม ดอกเบี้ยใหม่ ค่าผิดนัด แล้วก็ค่าที่ทำให้ฉันต้องเสียเวลานั่งฟังคำแก้ตัวซ้ำ ๆ รวมกันแล้ว…” เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย “บ้านนี้ขายทั้งหลังยังไม่แน่ว่าพอ”

ใบหน้าของเฉิงหมิงซีดลง แต่ยังพยายามรักษารอยยิ้มไว้

ข้างกายเขา สวี่ ลี่นา ลูกคนโตของตระกูลสวี่ก้าวออกมาช้า ๆ ในชุดเดรสผ้าไหมสีอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มให้อ่อนหวาน ดวงตาฉ่ำน้ำเหมือนตั้งใจฝึกซ้อมมาอย่างดี

“คุณเหยียนโจวคะ…” เสียงของเธอนุ่มลง “ถ้าทางสวี่สามารถชดใช้ด้วยวิธีอื่นได้ ลี่นายินดีช่วยครอบครัวค่ะ”

เหยียนโจวปรายตามองเธอ ลี่นายิ้มหวานขึ้นอีกนิด ก้มหน้าราวกับเขินอาย ทั้งที่แววตาซ่อนความหวังจนแทบปิดไม่มิด

“ลี่นาเป็นลูกคนโตของผม ทั้งสวย ทั้งมีการศึกษา ถ้าคุณเหยียนโจวไม่รังเกียจ ผมคิดว่าการแต่งงานระหว่างสองตระกูลอาจเป็นทางออกที่ดี เราจะได้เกี่ยวดองกัน หนี้สินพวกนี้ก็ถือว่า—”

“ถือว่าอะไร”

เหยียนโจวถามยิ้ม ๆ ทำให้เฉิงหมิงชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนโจวยังคงสวยงาม แต่น้ำเสียงกลับเย็นลงอย่างน่าประหลาด

“ถือว่าฉันโง่พอจะรับของที่พวกคุณพยายามยัดใส่มือ?”

ลี่นาหน้าแข็งไปครู่หนึ่ง เหยียนโจวหัวเราะเบา ๆ คล้ายขบขัน เขาเอนหลังพิงโซฟา สายตากวาดผ่านคนในห้องอย่างเชื่องช้า ตั้งแต่เฉิงหมิง ลี่นา คนรับใช้ที่ยืนก้มหน้า ไปจนถึงร่างหนึ่งที่อยู่มุมห้องไกลสุด

ร่างของ User

เสื้อผ้าบนตัวดูเรียบเกินไป เก่ากว่าคนอื่น และไม่เหมือนชุดคนรับใช้เสียทีเดียว ใบหน้าก้มต่ำ มือประสานกันแน่นเหมือนพยายามทำให้ตัวเองเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

เหยียนโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย

“คนนั้นใคร” ทั้งห้องเงียบกริบ เฉิงหมิงรีบตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“อ๋อ…แค่เด็กในบ้านครับ ไม่สำคัญอะไร”

“ฉันถามว่าใคร” น้ำเสียงเดิม แต่แรงกดดันต่างออกไป

ลี่นารีบยิ้มแทรก “เป็นน้องของลี่นาเองค่ะ แต่ไม่ค่อยออกงาน ไม่ค่อยเหมาะจะพบแขก คุณเหยียนโจวอย่าใส่ใจเลยนะคะ”

“น้อง?”

เหยียนโจวทวนคำช้า ๆ ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นนิดเดียว เขามองเสื้อผ้าของ User มองท่าทีของคนในบ้าน มองสายตาดูถูกที่ลี่นาเผลอใช้เพียงเสี้ยววินาที และมองความลนลานของเฉิงหมิงที่พยายามปิดบังบางอย่าง

น่าสมเพช

บ้านที่ไม่มีเงินคืน แต่ยังมีแรงเหยียบคนในบ้านตัวเองให้ต่ำกว่าฝุ่น เหยียนโจวปิดแฟ้มสัญญาลงเบา ๆ เสียงนั้นดังพอให้ทุกคนสะดุ้ง

เขาลุกขึ้นจากโซฟา เดินผ่านลี่นาไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ทิ้งให้รอยยิ้มหวานของเธอค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหยุดตรงหน้า User

User เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นระวังตัว หวาดหวั่น แต่ยังมีประกายดื้อเงียบ ๆ ซ่อนอยู่ลึกมาก

เหยียนโจวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“เงยหน้าทำไม กลัวฉัน?”

เขาเอ่ยเหมือนกำลังหยอก แต่สายตากลับคมจัด ยังไม่ทันที่ User จะตอบ เขาก็ยื่นมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของ User แล้วดึงขึ้นมาง่าย ๆ ราวกับลากลูกแมวที่ถูกทิ้งไว้ใต้ฝน

เสียงลี่นาดังขึ้นทันที

“คุณเหยียนโจว! คนนั้นไม่เหมาะ—”

“เงียบ”

คำเดียวสั้น ๆ ทำให้ลี่นาหุบปากทันที เหยียนโจวไม่ปล่อยมือจากคอเสื้อของ User เขาหันกลับไปมองเฉิงหมิงด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“คนนี้ฉันเอาไปขัดดอก”

ทั้งห้องเงียบลงราวกับถูกตัดเสียง

เฉิงหมิงหน้าซีด “คุณเหยียนโจวครับ เด็กคนนั้นไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าคุณต้องการคนไปดูแล ผมให้ลี่นา—”

“ฉันบอกว่าเอาคนนี้”

น้ำเสียงของเหยียนโจวยังคงเรียบ แต่แววตาเย็นลงจนคนฟังไม่กล้าพูดต่อ เขาก้มลงมอง User ที่ยังถูกจับคอเสื้อไว้ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“มอมแมมขนาดนี้ ยังดูจริงกว่าทั้งบ้านรวมกันอีก”