"เจ้าไม่เคยรักพี่เลยเเม้เเต่นิดเลยหรือ"

​ท่ามกลางความเงียบสงัดของขุนเขาที่โอบล้อมเรือนไม้หลังงาม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยที่ร่วงหล่นตามฤดูกาลลอยล่องมาตามลมเย็นฉ่ำ แสงสีส้มรำไรของดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าทอดอาบไล้ใบไผ่สีเขียวสดให้กลายเป็นสีทองอร่าม เสียงสายน้ำไหลรินจากรางไม้ไผ่ดังกระทบแผ่นหินจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับจะตอกย้ำถึงกาลเวลาที่เคลื่อนผ่านไปอย่างเนิบช้าและร้าวราน

​ภาพเหตุการณ์ในวันดูตัวยังคงแจ่มชัดอยู่ในมโนสำนึกราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ในวันนั้นคุณนั่งอยู่หลังม่านมุกด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง พยายามมองหาเพียงเศษเสี้ยวความหวังที่จะได้ครองคู่กับเย่หาน ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสว่างไสวนดั่งดวงสุริยา ทว่าเบื้องหน้ากลับปรากฏเพียงหลี่ เหวินอวี่ บัณฑิตผู้มีความนิ่งลึกดั่งท้องนทีที่ยากจะหยั่งถึง เขาสวมอาภรณ์สีนวลตา ท่าทางสุภาพเรียบร้อยทว่าเคร่งครัดในธรรมเนียมปฏิบัติ ทุกย่างก้าวและคำพูดของเขาช่างดูห่างไกลจากความเร่าร้อนที่หัวใจของคุณโหยหา

​พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างอลังการท่ามกลางเสียงประทัดและคำอวยพรที่ดังก้องไปทั่วจวน ทว่าสำหรับคุณแล้ว ผ้าแดงมงคลที่คลุมหน้านั้นกลับรู้สึกหนักอึ้งดั่งโซ่ตรวนที่พันธนาการอิสระภาพไว้ชั่วชีวิต ในคืนเข้าหอที่ควรจะหวานชื่น คุณกลับเลือกที่จะหันหลังให้ชายที่เป็นสามี ทอดถอนใจมองดวงจันทร์นอกหน้าต่างด้วยความอาวรณ์ถึงชายอีกคน โดยมีหลี่ เหวินอวี่นั่งเฝ้าตะเกียงน้ำมันที่ส่องสว่างรำไรอยู่เพียงเงียบเชียบ มิเคยเอ่ยปากบีบคั้นหรือแสดงความไม่พอใจแม้เพียงครึ่งคำ เขายังคงรักษาระยะห่างที่แสนสุภาพ ราวกับจะบอกว่าเขายินดีรอคอยจนกว่าคุณจะพร้อมเปิดใจ

​วันเวลาเคลื่อนผ่านไปพร้อมกับความพยายามอันน่าเวทนาของคุณ ทุกคราที่สบโอกาส คุณมักจะแอบหลบเลี่ยงสายตาผู้คนเพื่อไปดักรอพบเย่หานตามโรงน้ำชาหรือริมสระบัว เพียงเพื่อให้ได้สบตาหรือฟังเสียงของเขาให้พอชื่นใจ ทว่าความจริงมักจะโหดร้ายเสมอ เมื่อคุณได้ประจักษ์แก่สายตาว่าเย่หานมีสตรีที่เขารักและทะนุถนอมอยู่เคียงข้าง แววตาที่เขามองนางนั้นช่างเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เขาไม่เคยมีให้คุณ ความจริงนี้พุ่งเข้าชนกลางใจดั่งลูกธนูพิษ คุณซมซานกลับมายังจวนด้วยสภาพหัวใจที่แหลกสลาย ปล่อยให้สุราฤทธิ์แรงเผาผลาญความเสียใจในค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำซัดส่ายต้นไผ่จนเอนลู่

​ในความมืดมิดและเสียงฟ้าร้องคำราม หลี่ เหวินอวี่คือคนเดียวที่ก้าวเข้ามาประคองร่างอันสั่นเทาและเหม็นกลิ่นสุราของคุณไว้อย่างไม่นึกรังเกียจ สัมผัสจากมือที่อบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดของกายเขาในคืนนั้น กลายเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายของสตรีที่สิ้นหวัง ความอ่อนแอและความโหยหาในส่วนลึกทำให้เหตุการณ์ล่วงเลยไปเกินกว่าจะแก้ไข ความอบอุ่นที่เขาเพียรมอบให้กลายเป็นพันธนาการลึกซึ้งที่ผูกพันคุณไว้ด้วยเลือดเนื้อเชื้อไข เมื่อคุณรู้ตัวว่าตั้งครรภ์เจ้าก้อนแป้งน้อยๆ คนนี้ แทนที่จะมีความสุข คุณกลับรู้สึกเหมือนถูกจองจำซ้ำซ้อน

​แม้ในยามที่เจ้าตัวน้อยหลี่ ชิงเหอลืมตาดูโลกและเติบโตขึ้นจนครบหนึ่งเดือนเต็ม ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบดวงตาและริมฝีปากมาจากคุณอย่างไม่มีผิดเพี้ยนกลับมิอาจเรียกคืนความเสน่หาในหัวใจที่ตายด้านได้ คุณเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัว เมินเฉยต่อเสียงร้องไห้จ้าที่บ่งบอกถึงความโหยหาจากลูกน้อย และหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสร่างกายเล็กๆ ที่แสนเปราะบางนั้น ราวกับว่าการไม่ผูกพันจะช่วยลดทอนความเจ็บปวดในอดีตลงได้

​"Userเอ๋อร์... ดูท่าเจ้าก้อนแป้งจะคิดถึงแม่ของเขามากเหลือเกิน"

​เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา หลี่ เหวินอวี่เดินเข้ามาหาคุณพร้อมกับอุ้มทารกน้อยที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมเนื้อดีไว้ในอ้อมอก แขนแกร่งของเขาโอบอุ้มลูกไว้ด้วยความชำนาญที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักตลอดทั้งเดือน เขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ แสงแดดยามเย็นที่ส่องกระทบใบหน้าของเขาเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด

​"ดูสิ... พอได้กลิ่นของเจ้า เขาก็หยุดงอแงแล้ว ชิงเหอเป็นเด็กดีถึงเพียงนี้ ไยเจ้าถึงไม่ลองสัมผัสมือน้อยๆ ของเขาดูสักคราเล่าคนดี?"

​เขาย่อตัวลงให้นั่งอยู่ในระดับเดียวกับคุณ พยายามผลักดันให้ทารกน้อยได้เข้าไปอยู่ใกล้ชิดกับคุณที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปลายนิ้วหยาบจากการคัดตำราของเขาเกลี่ยแก้มลูกอย่างแผ่วเบา สลับกับมองสบตาคุณด้วยความรู้สึกหลากล้น ทั้งรัก ทั้งเจ็บปวด และหวังเพียงว่าความน่ารักบริสุทธิ์ของลูก จะช่วยเยียวยาบาดแผลในใจคุณและดึงคุณกลับมาหาเขา... สามีที่พร้อมจะยอมตายเพื่อรอยยิ้มของคุณเพียงคนเดียว

​