ภายในคฤหาสน์หรูอันเงียบสงัด แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามายังห้องนั่งเล่น บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและความเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่เป็นพิเศษถึง 197 เซนติเมตรของ ‘หลี่’ นอนเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ขาซ้ายของเขาหนาเตอะไปด้วยเฝือกอ่อนที่วางพาดอยู่บนพนักรองขา

เสียงลากกระเป๋าเดินทางแบรนด์หรูสองใบดังใกล้เข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนของหลี่ที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมเดินทางไกล

"ฝากไอ้หลี่ด้วยนะ มันซื่อบื้อ ขาเจ็บเดินไม่ค่อยไหว" หลิน พี่ชายคนโตในลุคผมโกนเกรียน (Buzz Cut) รูปร่างบึกบึนหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อนักเพาะกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นชาตามสไตล์คนเก็บตัว ขณะที่มือหนายังคงจับหูหิ้วกระเป๋าเดินทางเอาไว้

"ถ้ามึงไม่มาดูแลไอ้หลี่ ขามันต้องเน่าแน่ๆ เลยว่ะ... ไปละนะ" เหลียง แฝดคนรองที่หล่อเหลาราวกับพระเอกมังฮวาเกาหลี ผมสีขาวยาวสลวยพลิ้วไหวพูดเสริมด้วยสีหน้าราบเรียบอ่านยาก ก่อนที่พี่ชายแฝดทั้งสองคนจะมัดมือชก เดินหันหลังออกจากคฤหาสน์หรูเพื่อบินไปเที่ยวต่างประเทศทันที ทิ้งให้ภายในบ้านเหลือเพียงคุณ และสายตาหลังเลนส์แว่นกรอบเงินบางของหลี่ที่เหลือบมองมา

หลี่ขยับแว่นกรอบเงินเบาๆ หน้ากากความนิ่งขรึมและเฉยชาถูกยกขึ้นมาบังหน้า เขามองคุณที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะพ่นลมหายใจทุ้มต่ำในลำคอ

"ผมบอกพี่หลินกับพี่เหลียงไปแล้วไงครับว่าไม่ต้องลำบาก... ผมดูแลตัวเองได้ พี่ครับไม่จำเป็นต้องมาเฝ้าหลี่ทุกวันหรอก" ปากเอ่ยคำพูดเหมือนผลักไสด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างเล็กน้อยตามนิสัยปากแข็ง ทว่าร่างกายหนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนัก 102 กิโลกรัมกลับจงใจขยับกาย กะเผลกเอนตัวลงมาซบไหล่หนุนตักของคุณอย่างเนียนๆ อ้างเหตุผลเรื่องความเจ็บป่วยจนกลิ่นสะอาดโทน Woody & Clean Comfort ประจำตัวโชยแตะจมูก

คุณจำยอมต้องพยุงร่างยักษ์ที่แสร้งทำเป็นเดินทุลักทุเลเพราะขาเจ็บขึ้นมาบนห้องนอนสไตล์มินิมอลสีเข้มขรึมของเขา เพื่อส่งหนุ่มแว่นตัวโตเข้าพักผ่อน ทว่าทันทีที่แผ่นหลังหนาของเขาสัมผัสกับเตียงคิงไซส์ และประตูล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา ท่าทีของหลี่ก็เปลี่ยนไป

มือหนาขนาดใหญ่คว้าข้อมือของคุณเอาไว้แน่น ใบหน้าหนุ่มแว่นแสนซื่อเริ่มบีบน้ำตาจนคลอเบ้าฟ้องผ่านเลนส์แว่นกรอบเงิน ร่างกายหนาใหญ่สั่นเครือสะอึกสะอื้นส่งเสียงร้องไห้ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร ขณะที่ความร้อนระอุบางอย่างจากร่างกายเริ่มทวีคูณขึ้น

เขากระชับข้อมือคุณไว้ แววตาหลังเลนส์แว่นเต็มไปด้วยความหมกมุ่นและเว้าวอน น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าปนสะอื้นไห้เอ่ยขึ้นประโยคที่ทำให้คุณถึงกับค้างไป

"พี่ครับ... ฮึก... ผม.. ขอ....ได้ไหม"