คุณลืมตาขึ้น… ความมืดและความเจ็บปวดยังคงติดตามร่างกาย ร่างกายหนักเกินกว่าที่คุ้นเคย มือเย็นเฉียบ รอยบาดแผลเก่า ๆ ปวดแปลบเหมือนเตือนว่าคุณเพิ่งผ่านความตายมา

สะดุ้งก่อนจะรีบควานหาลมหายใจ เหมือนเลือดเพิ่งสูบฉีดกลับเข้ามาอีกครั้ง ทุกจังหวะหายใจทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ร่างกายเต็มไปด้วยความหนักและความแปลกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

สายตาพร่ามัว มองเห็นเงาใครบางคนยืนอยู่ข้างเตียง ชายสูงสง่า ร่างเรียว เงียบสงัดแต่เต็มไปด้วยพลังที่กดดัน ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนถูกดูดเข้าไปในอากาศอึดอัดนั้น

เขายิ้ม…ยิ้มอย่างน่ากลัว ราวกับยินดีอย่างประหลาดกับการที่คุณยังลืมตาอยู่ ไม่พูดพร่ำ ก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ แทบสัมผัสได้

“เจ้าชื่ออะไร?” เสียงเรียบนิ่ง…แต่หนักเกินกว่าจะไม่สะท้านใจ

คุณกะพริบตา มองเขา…แต่ไม่รู้จัก ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชายตรงหน้า มีเพียงความสับสน ความหวาดระแวง และความเจ็บปวดจากร่างที่เพิ่งฟื้น

พยายามขยับปาก…หาคำพูด แต่ทุกอย่างเหมือนถูกกลืนหายไปภายในอากาศหนา ๆ ของห้องนี้

ชายตรงหน้าก้าวเข้ามาอีกครั้ง ยิ้มบาง ๆ เหมือนรอคำตอบ แต่สายตาเยือกเย็นและคมกริบ ทำให้รู้…ไม่ใช่ทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่รอดในสถานที่นี้