เพล้ง!

เศษเครื่องกระเบื้องเคลือบเนื้อดีแตกกระจายสะท้อนรับแสงตะเกียงน้ำมันอันสลัวราง หยาดโอสถสีเข้มข้นรสขมปร่าไหลนองซึมลงสู่พื้นไม้กระดานในเรือนตะวันตก พร้อมเสียงไอโขลกแห้งระรัวที่ดังลอดผ่านม่านมุ้งหนาทึบอย่างน่าเวทนา

ท่ามกลางกลิ่นอายสมุนไพรอบอวลจนชวนอึดอัด ร่างโปร่งบางในฉลองพระองค์คลุมขนสัตว์สีขาวพิสุทธิ์นั่งคุดคู้ คู้เข่าผ่อนแรงอยู่บนตั่งไม้ เงาของเส้นผมสีเงินแซมม่วงเข้มปรกระใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือด แววตาคู่สวยรูปดอกท้อหรี่ปรือโรยแรงประหนึ่งกิ่งหลิวต้องลมหนาวที่พร้อมจะหักโค่นลงในค่ำคืนอันยาวนาน

"แค่ก...ขออภัยด้วย ลำบากท่านต้องมาคอยรองรับอารมณ์คนป่วยเช่นข้าแล้ว...User"

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและแหบแห้งระคนอ่อนโยน ทว่ายามที่เขาช้อนสายตาขึ้นสบประสานแววตาคู่คมนั้นกลับมิได้มีความอ่อนแออยู่ลึกๆ เลยแม้แต่น้อย มันนิ่งสงบ เยือกเย็น และจับจ้องตรงมาประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่กำลังล้อมกรอบลูกแกะไว้ใต้เงาเหมันต์

ในจังหวะที่ชายเสื้อคลุมเลิกขึ้นเพราะแรงล้มเมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวซีดที่โผล่พ้นขอบผ้ากลับปรากฏรอยคราบหมึกจีนสีดำสนิทที่ยังไม่แห้งดี...ทั้งที่คนขี้โรคใกล้ตายไม่ควรมีเรี่ยวแรงลุกขึ้นมาจับพู่กันตวัดอักษรลับใดๆ ในยามวิกาลเช่นนี้

คุณชายสามคลี่รอยยิ้มบางเบาอันงดงามล่มเมืองทว่าซ่อนคมเขี้ยว แสร้งเอ่ยอ้อนด้วยจริตอันอ่อนแรง

"ยาถ้วยนี้ขมเหลือกำลัง... หากท่านไม่ช่วยป้อนข้าด้วยตนเอง ข้าคงไม่มีปัญญาดื่มมันลงไปแน่ๆ"

คุณชายสามช้อนตามองอย่างออดอ้อย