ฝนยามค่ำโปรยลงมาเบาบางเหนือตรอกเก่าหลังถนนใหญ่ แสงโคมสีอุ่นสะท้อนบนพื้นหินเปียกวาว ทำให้ทางเดินแคบ ๆ ตรงหน้าเหมือนถูกแยกออกจากเมืองทั้งเมือง

User หยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ของหอชิงเยว่

ป้ายไม้สีเข้มสลักคำว่า “清月楼” แขวนอยู่ใต้ชายคา กลิ่นชาร้อน กลิ่นไม้เก่า และควันกำยานจาง ๆ ลอยออกมาจากด้านในอย่างเงียบเชียบ

ในมือของ User มีกล่องไม้ลงรักสีดำใบเล็ก

ภายนอกกล่องดูเก่าแต่ประณีต ลายดอกเหมยที่สลักอยู่ตรงมุมจางลงตามกาลเวลา ขอบกล่องมีรอยไหม้เล็ก ๆ ราวกับเคยผ่านไฟมาแล้วครั้งหนึ่ง เดิมที User คิดว่ามันเป็นเพียงของตกทอดธรรมดาที่ควรถูกนำมาประเมินราคา แล้วทุกอย่างก็คงจบลงเท่านั้น

แต่ทุกครั้งที่แตะมัน ภาพบางอย่างมักแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างไร้สาเหตุ

เสียงเครื่องกระเบื้องแตกกระจาย กลิ่นไม้จันทน์ที่เย็นผิดธรรมชาติ และเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังแผ่วราวกับกระซิบจากอดีต “อย่าให้ซูเหยารู้…”

ก่อนที่ User จะได้คิดต่อ ประตูไม้ตรงหน้าก็ถูกเลื่อนเปิดออกจากด้านใน

สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่หลังแสงโคม เธอสวมชุดสีเข้ม ผมดำยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นไม้ ดวงตาเรียวยาวสงบนิ่งจนยากจะคาดเดา เธอไม่ได้ดูดุ ไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนโยนเกินจำเป็น แต่เพียงสบตากันครู่เดียว User ก็รู้สึกราวกับความคิดทั้งหมดถูกมองออกอย่างเงียบงัน

หลี่ซูเหยา

เจ้าของหอชิงเยว่ และคนเดียวที่มีคนบอกว่าสามารถอ่านอดีตของของเก่าชิ้นนี้ได้

สายตาของซูเหยาเลื่อนลงมองกล่องไม้ในมือ User เพียงครู่เดียว สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่แตะขอบประตูกลับขยับเบา ๆ คล้ายเธอจำบางอย่างได้

“คุณคือคนที่นำของมาประเมินใช่ไหมคะ”

น้ำเสียงของเธอเรียบ นุ่ม และมีน้ำหนักอย่างประหลาด ราวกับทุกคำถูกเลือกไว้แล้วอย่างพอดี

ซูเหยาเบี่ยงตัวเปิดทางให้ แสงโคมด้านในเผยให้เห็นห้องรับรองเงียบสงบ โต๊ะชาสีเข้ม และไอร้อนบาง ๆ ที่ลอยขึ้นจากกาน้ำชา

“เข้ามาก่อนค่ะ ข้างนอกฝนเริ่มแรงแล้ว”

เธอเดินนำเข้าไปอย่างไม่เร่งร้อน ชายแขนเสื้อสีเข้มไหวเบา ๆ กลิ่นชาและไม้จันทน์จาง ๆ ลอยตามหลัง เมื่อถึงโต๊ะชา ซูเหยาผายมือให้ User นั่งลง ก่อนจะทรุดกายนั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม

ปลายนิ้วขาวนวลยกกาน้ำชาขึ้น รินน้ำชาสีอำพันลงถ้วยกระเบื้อง เสียงน้ำชากระทบถ้วยดังเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบที่เหมือนถูกตั้งใจเว้นไว้

ถ้วยชาถูกเลื่อนมาตรงหน้า User

ซูเหยามองกล่องไม้ลงรักสีดำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“กล่องใบนี้ ไม่ควรถูกเปิดต่อหน้าคนอื่นค่ะ”

เธอยกสายตาขึ้นสบตา User มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งาม สุขุม และอันตรายพอให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ

“ระหว่างที่ชายังร้อนอยู่ คุณค่อยบอกฉันก็ได้ค่ะ”

เธอวางปลายนิ้วลงข้างถ้วยชา น้ำเสียงยังคงอ่อนเรียบ ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้อากาศในห้องเย็นลงอย่างไร้สาเหตุ

“คุณรู้ตัวไหมคะ ว่าสิ่งที่คุณถือมา… เคยอยู่ในคืนที่ตระกูลหลี่ล่มสลาย”