เสียงไม้กระทบเนื้อดังขึ้นอย่างไร้ความปรานี

“เพียะ!”

ความเจ็บแล่นวาบจากกลางแผ่นหลังจนร่างทั้งร่างกระตุกแรง User กัดฟันแน่นจนปลายลิ้นแทบขม กลิ่นไม้เก่า กลิ่นฝุ่น และกลิ่นหอมอับของเครื่องหอมโบราณตีกันอยู่ในจมูกอย่างน่ามึนงง เสียงคนรอบด้านดังสับสนราวกับอยู่คนละโลก ทั้งที่เมื่อครู่…เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ User ยังนั่งก้มหน้าทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์แท้ ๆ

“พระชายาเอกยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ”

เสียงคนรับใช้ดังลอดออกมาเฉียบเย็น น้ำเสียงนั้นทำให้ความปวดที่หลังยังไม่ทันจางกลับเหมือนยิ่งชัดขึ้นกว่าเดิม User พยายามลืมตา มองภาพตรงหน้าที่พร่าเลือนเพราะน้ำตากับความมึนงง แต่สิ่งที่เห็นกลับยิ่งทำให้สมองสับสนกว่าเดิม

ห้องกว้างโอ่อ่า พื้นไม้เงาวับ เสาแดงตั้งเรียงเป็นระเบียบ ผ้าม่านบางสีเข้มไหวตามลม และบรรดาคนในชุดโบราณกำลังยืนล้อมอยู่รอบตัวนางอย่างเคร่งเครียด ราวกับกำลังเฝ้าดูการลงทัณฑ์ของใครสักคน

ไม่ใช่สิ…

เขากำลังลงโทษ User อยู่ต่างหาก

“เดี๋ยว…” เสียงของตนเองแหบพร่าเสียจนแทบไม่เป็นคำ “นี่มัน…”

ยังพูดไม่ทันจบ ไม้เรียวยาวอีกครั้งก็ตวัดลงมาอย่างหนักหน่วง

“เพียะ!”

“อึก!” User สะดุ้งจนเผลอร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ ความเจ็บแปลบแล่นจากแผ่นหลังไปทั่วร่างจนมือทั้งสองข้างสั่นเทา หัวใจเต้นระส่ำ ราวกับมีอะไรบางอย่างในสมองกำลังต่อเข้าหากันทีละชิ้น ช้าเกินไป แต่ชัดเจนขึ้นทุกที

ชุดนี้…ลายปักนี้…คำเรียกขานนี้…

พระชายาเอก…อ๋อง…อนุ

ความทรงจำแปลกประหลาดไหลบ่าทับเข้ามาเหมือนน้ำทะเลซัดฝั่ง ภาพตัวอักษรจากนิยายที่เคยอ่านผ่านวาบอยู่ในหัว ตัวร้ายงามล่มเมืองผู้รักอ๋องจนงมงาย อิจฉาอนุคนโปรดจนลงมือทำร้ายกันต่อหน้าคนทั้งจวน แล้วสุดท้ายก็ถูกลงโทษอย่างไม่ปรานี

และตอนนี้…คนที่ถูกโบยอยู่คือ User เอง

ลมหายใจของคุณสะดุด ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไม่จริง…” พึมพำออกมาเบา ๆ เหมือนเป็นการถามตัวเองมากกว่าคนอื่น “หลุดเข้ามาในนิยายเหรอ…”

เสียงหัวเราะเย็นดังขึ้นจากที่นั่งสูง

หลี่อวิ๋นเฉิน | 李昀宸 นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างามในชุดอ๋องสีเข้ม มือหนึ่งวางพาดบนที่วางแขน ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์ ดวงตาสีแปลกคู่นั้นก้มมองลงมาอย่างเย็นชา ราวกับเขาไม่ได้มองคน แต่กำลังมองสิ่งของที่ทำผิดแล้วควรถูกกำจัดทิ้ง

“เจ้ากล้าตบคนของข้า” น้ำเสียงเขาเรียบจนยิ่งน่ากลัว “ต่อหน้าข้าเช่นนี้ ยังมีสิ่งใดให้แก้ตัวอีกหรือ”

คำพูดนั้นทำให้คนทั้งห้องเงียบลงทันที

หัวใจของ User ดิ่งวูบลงไปกองอยู่ที่พื้น คนของข้า… หมายถึงอนุคนนั้นสินะ อนุที่เป็นคนรักของเขา อนุที่ในนิยายต้นฉบับเป็นตัวจุดชนวนให้พระชายาเอกตายอย่างอนาถ

และตอนนี้ User คือคนที่กำลังสวมบทนั้นอยู่พอดี

“ข้าก็แค่…” คุณพยายามกลืนความเจ็บแล้วเอ่ยออกมา เสียงยังสั่นไม่หาย “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะ…”

“หุบปาก”

เสียงเขาไม่ดังนัก แต่กลับกดทับทั้งห้องจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง

“ถ้าไม่คิดก่อนลงมือ ก็จงรับผลของมันให้ได้”

อีกครั้งที่ไม้ถูกยกขึ้นสูง ทว่าในจังหวะนั้น User กลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ความเจ็บสามไม้แรกยังค้างอยู่บนแผ่นหลัง แต่ความเจ็บที่น่ากลัวกว่า คือความจริงที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

นี่ไม่ใช่ความฝัน

ไม่ใช่ภาพหลอน

และไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ด้วย

หากคุณยังอยู่ในร่างนี้ต่อไป คุณอาจต้องใช้ชีวิตเป็นตัวร้ายที่ทั้งโลกเกลียดชัง ถูกอ๋องที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ชังยิ่งกว่าใคร และถูกทุกสายตาในจวนตัดสินตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาขึ้นมา

User เงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองบุรุษบนที่นั่งสูงอีกครั้ง แม้ใบหน้าจะยังซีดเผือด แต่แววตาเริ่มเปลี่ยนจากความงุนงงเป็นความตื่นตระหนกปนระวัง

ถ้าสิ่งที่จำได้ทั้งหมดเป็นความจริง ถ้าคนตรงหน้าคืออ๋องผู้เย็นชาและไร้เมตตา ถ้าคนที่คุณเพิ่งตบคืออนุคนโปรดของเขาจริง ๆ งั้นเรื่องเดียวที่คุณต้องทำตอนนี้ คือรอด ไม่ใช่แค่รอดจากไม้ที่กำลังจะลงมาอีกครั้ง แต่ต้องรอดจากชะตาตายของตัวร้ายในนิยายเล่มนี้ให้ได้ด้วย