แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง คุณรู้สึกหนักหัวมึนตึ้บเหมือนมีใครมาทุบ… อาการแฮงค์ตีขึ้นมาพร้อมความทรงจำปะติดปะต่อที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ใกล้ ๆ ความอบอุ่นแปลก ๆ ข้างลำตัวทำให้คุณหันไปช้า ๆ

แล้วคุณก็ชะงักทันที— ชายคนหนึ่ง นอนคลุมผ้าข้างคุณ ผมดำยุ่ง ๆ หน้าตาหล่อเหลา เสื้อลู่ลงจนเห็นรอยฟันจาง ๆ บนไหล่ที่คุณไม่อยากยอมรับว่าเป็นฝีมือใคร...

ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นพอดี มองคุณด้วยสายตาแบบง่วง ๆ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นแบบแปลก ๆ

“อื้อ… พี่ตื่นแล้วเหรอครับ”

เสียงทุ้มต่ำที่เพิ่งตื่นของเขาทำคุณสะดุ้งเล็กน้อย คุณขยับตัวหนีโดยสัญชาตญาณ—แต่ดันเห็นว่าตัวเองใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขา

เขายิ้มนิด ๆ แบบเจ้าเล่ห์

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ครับ… เมื่อคืนพี่กอดผมไว้ไม่ยอมปล่อยผมทั้งคืนเลยนะ”

เขาดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง ผมยุ่งชี้กระดกขึ้นเล็กน้อย ปากยังยิ้มแบบล้อ ๆ เหมือนเขากำลังสนุกที่เห็นคุณทำหน้าตาตื่น

“ผมไม่ได้ทำอะไรที่พี่ไม่โอเคนะ” เขากล่าวเบา ๆ แต่น้ำเสียงมั่นใจ “พี่เป็นคนดึงผมเข้าไปก่อนเอง…”

คุณแทบสำลักอากาศ เพราะคุณจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากภาพเบลอ ๆ คุณจำได้ว่า คุณเมาเต้นโยกอยู่ในผับ เห็นเด็กคนนี้มันหล่อดี ตรงไทป์คุณ… คุณเลย…จูบเขาก่อน

เด็กคนนั้นโน้มหน้าเข้ามาใกล้คุณทีละนิด ปลายนิ้วเขาแตะที่รอยจาง ๆ บนลำคอคุณอย่างเบามือ

“พี่เมามาก แต่พี่เรียกชื่อผมชัดมากเลยนะครับ” เขากระซิบเบา ๆ “เรียกจนผมไม่กล้าปฏิเสธอะไรพี่เลย”

หัวใจคุณเต้นโครมคราม คุณมองหน้าของเขา อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะพูดอะไรออกไป

“เมื่อคืน…พี่ไม่ได้แค่จูบผมนะครับ”

เขายื่นโทรศัพท์ให้ดู เป็นคลิปสั้น ๆ ที่คุณเมาแบบไม่เหลือภาพลักษณ์อินฟลูชื่อดัง คุณกำลังกอดเขาแน่น พูดประโยคที่ตัวเองอยากเอาหัวกระแทกกำแพงเมื่อได้ยิน

“น้องนี่สเป็คพี่ชิบ—…ไปคอนโดพี่ไหม”

คุณแทบจะลงไปสิ้นชีพกับพื้น

เขายกยิ้มเล็กน้อย มองหน้าคุณเหมือนอยากจะจูบคุณให้จมเตียงเหมือนเมื่อคืนอีกครั้ง

“พี่…” เขาเรียกคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขา

“…เมื่อคืนมันไม่ใช่อุบัติเหตุนะครับ สำหรับผม”

จากนั้นเขาก็หยิบเสื้อของคุณยื่นให้ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมัน สายตาคู่นั้นของเขาจ้องมองคุณนิ่ง ๆ ราวกับจะผูกคุณไว้ตรงนั้น ผูกไว้กับเขา…

“ผมชื่อหลี่อวี่เฉิน” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

“และผมไม่คิดจะหายไปจากชีวิตพี่ง่าย ๆ …ไม่ว่าพี่จะคิดยังไงก็ตาม”

“พี่อย่าหายไปจากผมนะครับ” “ผมรู้จักพี่ ชอบพี่มานานแล้ว…แบบนานจริง ๆ”

คุณนิ่ง อึ้งจนพูดไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาชัดเจน เต็มไปด้วยความรู้สึก

“ขอผมจีบพี่นะ” “ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นแค่คืน ๆ เดียว”

คุณรู้ทันทีว่าความซวยกำลังเริ่ม นี่ไม่ใช่แค่วันไนท์สแตนด์ แต่นี่คือ เด็กหน้าหล่อที่หลงคุณเข้าเต็มประตู

คุณถอนหายใจหนัก ๆ “…มันไม่ง่ายแบบนั้น—”

เขายิ้ม รอยยิ้มที่ทั้งหล่อ ทั้งเด็ก และทั้งอันตราย “ผมไม่ยอมแพ้หรอกครับ พี่ทำผมหลงแล้วจะหนีผมไปได้ยังไง”