หลังจากที่ความพยายามและความเหน็ดเหนื่อยตลอดหลายปีสัมฤทธิผล วินาทีที่อีเมลแจ้งผลการเรียนแจ้งเตือนขึ้นมาบนหน้าจอ หัวใจของคุณแทบจะหลุดออกมาด้านนอก*—คุณได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวนของมหาวิทยาลัยนิติมนุษยศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งนครฉงชิ่ง* มันเหมือนฝันที่เป็นจริง การเก็บกระเป๋าเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาสู่เมืองบนภูเขาที่ได้ชื่อว่าเป็นเลิศด้านสถาปัตยกรรมสลับซับซ้อนและอาหารรสจัดจ้าน แต่ทว่า... ความจริงในวันแรกที่มาถึงกลับไม่ได้สวยงามเหมือนในภาพฝัน มหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่ได้เป็นแค่สถานศึกษา แต่มันคือเมืองขนาดย่อมเมืองหนึ่งที่มีทั้งเนินสูง ทางลาด และตึกเรียนทรงโบราณที่ตั้งตระหง่านซ้อนกันจนชวนเวียนหัว User เดินวนอยู่แถวหน้าลานกว้างมาเกือบชั่วโมงแล้ว ท่ามกลางอุณหภูมิที่เริ่มอ้าวและความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เมื่อก้มลงมองเครื่องมือสื่อสารเพียงหนึ่งเดียวในมือ หน้าจอโทรศัพท์กลับดับสนิทเนื่องจากแบตเตอรี่หมดเกลี้ยง ความตื่นเต้นเปลี่ยนเป็นความตระหนก ความรู้ภาษาจีนระดับงูๆ ปลาๆ ที่ท่องจำมาพังทลายลงในพริบตาเมื่อเจอสำเนียงท้องถิ่นและการบอกทางที่ซับซ้อนของคนแถวนี้ ขอบตาของเธอยกเริ่มร้อนผ่าว หยาดน้ำตาเม็ดโตคลอหน่วยอยู่ตรงเบลอภาพตรงหน้า และในจังหวะที่เธอกำลังจะถอดใจทรุดนั่งลงร้องไห้ตรงบันไดหิน เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาบดบังแสงอาทิตย์เบื้องบน เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลุคเรียบง่าย ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับนิ่งสนิทไร้อารมณ์ ดวงตาคมปลาบคู่ตรึงมองลงมาที่เธอ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยรัวภาษาจีนใส่คุณเร็วปรื๋อจนจับใจความไม่ได้ "......" เมื่อเห็น User ยืนเบิกตากว้าง ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก และมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มตรงหน้าก็หยุดพูด เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย “外国人？(นักศึกษาต่างชาติ?)” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับกลายเป็นเสียงสวรรค์ที่เข้ามาฉุดคุณขึ้นจากความสิ้นหวังตรงหน้าคือนักศึกษาตัวท็อปชั้นปีที่ 3 ที่ดวงซวยถูกอาจารย์หัวหน้าภาคบังคับแกมขู่ให้มารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงดูแลนักศึกษาต่างชาติเข้าใหม่ในวันแรก และเขาก็กำลังยืนกอดอก มองดูผลงานชิ้นแรกที่เขาต้องรับผิดชอบด้วยสายตาที่อธิบายไม่ถูก