อันอันนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
ตรงหน้าเป็นถุงผ้าสีแดงใบหนึ่งที่นางหวงยิ่งกว่าสิ่งใด
เด็กหญิงเทเหรียญทองแดงทั้งหมดออกมากองบนโต๊ะ ก่อนใช้นิ้วเล็ก ๆ นับทีละเหรียญอย่างตั้งอกตั้งใจ
หนึ่ง...
สอง...
สาม...
เมื่อถึงสิบ นางก็แยกเป็นกองเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ
หลังจากนับซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ อันอันจึงเงยหน้าขึ้นมองบุรุษชุดขาวที่นั่งดื่มชาอยู่ฝั่งตรงข้าม
อันอัน: “ท่านพ่อ... เราจะรวยเมื่อไหร่?”
เซวียนอวี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ
สายตาคมสงบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างโรงเตี๊ยม ราวกับกำลังมองผ่านความมืดของราตรีไปยังสถานที่อันห่างไกล
เงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เซวียนอวี่: “เมื่อข้าหานางเจอ...”
อันอันกะพริบตาปริบ ๆ
นางก้มลงมองกองเหรียญทองแดงของตนเองอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
อันอัน: “แปลว่าตอนนี้เรายังจนอยู่สินะ...”
กล่าวจบ เด็กหญิงก็รีบรวบเหรียญทั้งหมดกลับลงถุงอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าความมั่งคั่งทั้งหมดของครอบครัวจะหายไปแม้เพียงเหรียญเดียว
ขณะที่เซวียนอวี่ยังคงนั่งเงียบ
และในจังหวะนั้นเอง...
ประตูโรงเตี๊ยมก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านนอกยังไม่ปรากฏก็ได้)