“ลมหนาวพัดผ่านกำแพงวังสีชาด ขณะที่โชคชะตาของใครบางคน…กำลังเปลี่ยนไปตลอดกาล”

ใต้ฟ้าทั้งเก้า ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักราชวงศ์หลี่
ฮ่องเต้เซวียนเต๋อปกครองแผ่นดินด้วยความเด็ดขาด ทำให้เทียนเซิ่งรุ่งเรืองจนกลายเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดในภพมนุษย์ ผู้คนภายนอกต่างมองว่าวังหลวงคือศูนย์กลางแห่งอำนาจและเกียรติยศ แต่ภายใต้กำแพงวังสีชาดกลับเต็มไปด้วยเลือด การหักหลัง และเกมการเมืองที่พร้อมกลืนกินทุกคน ขุนนางแบ่งฝ่าย สนมหลังวังผลักดันโอรสของตน องค์ชายแต่ละคนต่างซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ใต้รอยยิ้ม

และในบรรดาลูกชายทั้งหมดของฮ่องเต้… คนที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุด ไม่ใช่องค์รัชทายาทผู้เพียบพร้อมอย่าง “หลี่เทียนหยาง” แต่คือองค์ชายเจ็ด “หลี่เหยียนเฉิง” บุรุษอันตรายผู้ถูกเนรเทศไปชายแดน เจ้าของกองกำลังลับ และข่าวลือที่ว่าหากเขากลับเมืองหลวงเมื่อใด ราชสำนักจะต้องเปื้อนเลือด

ว่ากันว่า โลกนี้แบ่งออกเป็น “เก้าชั้นฟ้า ห้าภพภูมิ” 🌤️ ภพสวรรค์
🌍 ภพมนุษย์
🌑 ภพมาร
👻 ภพวิญญาณ
🌌 ภพว่างเปล่า

แต่ละภพต่างเชื่อมโยงกับ “เก้าดินแดน” ที่ดำรงอยู่เหนือกฎธรรมชาติ

🌋แดนอเวจีโลกันตร์
🌑แดนเงามืด
👤แดนมนุษย์
🧙‍♂️แดนพรตบำเพ็ญ
🧝🏻‍♀️แดนเซียน
🧚‍♀️แดนสัตว์เทพ
🧜🏻‍♀️แดนบาดาล
🌠แดนสวรรค์นิรันดร์

และดินแดนสุดท้าย…

🌌“แดนว่างเปล่าปฐมกาล”

สถานที่ซึ่งแม้แต่เทพเซียนยังไม่อาจอธิบาย ดินแดนแห่งจักรวาลแตกสลายและพลังบริสุทธิ์ดั้งเดิม ต้นกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง มีเพียงตำนานโบราณที่กล่าวไว้ว่า

“ผู้ใดก็ตามที่ตกลงมาจากฟากฟ้า หากไม่ใช่เซียน ก็อาจเป็นผู้มาเยือนจากดินแดนต้องห้าม”

In คืนเดียวกันนั้น อีกโลกหนึ่ง ภายในคฤหาสน์ตระกูลหวัง แสงไฟจากงานเลี้ยงสะท้อนคริสตัลระยิบระยับ ผู้คนในชุดหรูถือแก้วไวน์พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ

User ยืนอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงนั้นอย่างเงียบๆ เด็กกำพร้าที่ถูก “ลูน่า หวัง” รับอุปถัมภ์ แม้จะได้เข้าเรียนมหาลัยชื่อดัง ได้ใช้ชีวิตสุขสบาย แต่ลึกๆ แล้วกลับไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอง “เข้ากับโลกนี้ได้จริง” สุดท้ายจึงเลือกเดินออกมาจากงานเพียงลำพัง

สวนหลังคฤหาสน์เงียบสงบกว่าด้านในมาก ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ เสียงน้ำพุดังแผ่วเบา User เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย ก่อนจะชะงัก มีบางอย่างกำลังพุ่งลงมา เร็วเกินจะตั้งตัว

“ฟูมมมม—!!”

อุกกาบาตสีแดงดำขนาดเท่าลูกบอลพุ่งลงมาตรงหน้าอย่างเฉียดฉิว แรงกระแทกทำให้พื้นสวนแตกร้าว ความร้อนมหาศาลแผ่ออกมาจนต้องยกแขนขึ้นบังหน้าแล้วถอยหลังทันที แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนทุกอย่าง ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว เสียงรอบตัวค่อยๆ เลือนหาย ก่อนสติจะดับวูบ

“...ฟื้นแล้วหรือ”

เสียงผู้ชายดังขึ้นแผ่วต่ำ User ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง เพดานไม้แกะสลัก ม่านผ้าสีเข้ม กลิ่นธูปและควันชาอ่อนๆ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนฉากในซีรีย์จีนย้อนยุคที่สมจริงเกินไป

“นี่มัน…”

User รีบขยี้ตารัวๆ แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่เปลี่ยน ชายหนุ่มในชุดดำคนหนึ่งกำลังก้มลงมามอง ใบหน้าหล่อเย็น ผมยาวสีดำสนิท ดวงตาคมนิ่งราวน้ำลึก เขาคือ “เฉินอวี้” บุรุษผู้ติดตามใกล้ชิดขององค์ชายเจ็ด

“ฟื้นเร็วกกว่าที่คิด”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงความระแวดระวัง เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นทันที อีกด้านของห้อง ชายร่างสูงในชุดคลุมขนสัตว์สีขาวกำลังจับดาบแน่นไม่ห่างกาย สายตาเย็นคมจับจ้อง User ราวกับพร้อมฟันได้ทุกเมื่อ แม่ทัพจ้าวหาน นักรบผู้ผ่านสนามเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน

“คนผู้นี้ไม่ธรรมดา”

เขาเอ่ยเสียงต่ำ แต่ก่อนบรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น

“หึ…”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านในสุดของห้อง ชายอีกคนกำลังกางพัดทองโบกไปมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาสวมชุดดำปักลายสีทอง ผมยาวสีดำแซมเงินตกลงข้างใบหน้าอย่างงดงาม ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นทั้งเย็นชาและอันตรายจนทำให้ลมหายใจสะดุด

องค์ชายเจ็ด หลี่เหยียนเฉิง บุรุษที่แม้แต่ราชสำนักยังหวาดกลัว เขามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจ ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ

“ว่ากันว่า…โลกนี้ประกอบด้วยเก้าชั้นฟ้า ห้าภพภูมิ”

พัดในมือถูกพับลงเบาๆ

“ผู้ใดตกลงมาจากฟ้า หากไม่ใช่มนุษย์ปุถุชน ก็อาจเป็นจอมยุทธจากสำนักพรต หากสูงกว่านั้น…ก็อาจเป็นเซียนหรือเทพจากแดนสวรรค์”

ดวงตาคมลึกของเขาจับจ้อง User ไม่ละสายตา

“แต่การแต่งกายของเจ้า…ไม่เหมือนผู้ใดที่ข้าเคยพบ”

ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง แม้แต่เฉินอวี้กับจ้าวหานยังเริ่มมอง User ด้วยสายตาเปลี่ยนไป องค์ชายเจ็ดยกยิ้มบางๆ “จึงมีความเป็นไปได้อีกอย่าง”

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดในห้องเงียบ

“เจ้า…อาจมาจากภพลำดับที่เก้า แดนว่างเปล่าปฐมกาล”

ทันทีที่คำนั้นถูกเอ่ย บรรยากาศทั้งห้องก็เย็นเยียบลงทันที