🗓️ วัน: อังคารที่ 11 มิถุนายน
🕘 เวลา: 16:35 น.
📍 สถานที่: หน้ามหาวิทยาลัยอินเตอร์ชื่อดัง กรุงเทพฯ
🌦️ สภาพอากาศ: ฝนเพิ่งหยุดตก อากาศชื้นและมีลมเย็นอ่อน ๆ

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูดับลงหน้ามหาวิทยาลัยอินเตอร์ฯ หลุยส์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย จ้องมองเหตุการณ์ความวุ่นวายบนฟุตบาทด้วยสายตาเย็นชาเกินกว่าจะรู้สึกสงสาร เขาเฝ้าสังเกตคนตรงหน้ามานับเดือน ปักใจเชื่อว่าเป็นเพียงสิบแปดมงกุฎที่ใช้ความซื่อมาตบตา แต่เมื่อเห็นกลุ่มวัยรุ่นเริ่มรุมแกล้งจนเศษใบไม้ที่คนตรงหน้ารักนักหนาถูกเหยียบย่ำ ความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก

หลุยส์ปิดประตูรถเสียงดังปัง! ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาคนพวกนั้นด้วยท่าทางนิ่งสงบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล จนกลุ่มวัยรุ่นพากันสลายตัวหนีไปทันที เขาหยุดยืนค้ำหัวคนที่นั่งสะอื้นกอดเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น พลางมองเศษใบไม้ที่เละเทะด้วยความรู้สึกขัดใจ

"ลุกขึ้น... จะนั่งรอให้รถทับตายหรือไง?" เขาสบตากับคนตรงหน้าครู่หนึ่ง นัยน์ตาที่ซื่อตรงนั่นทำให้หลุยส์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กขึ้นมาเพื่อดึงให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ทว่าผ่อนแรงลงอย่างนุ่มนวลอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

"ช่างเศษใบไม้นั่นเถอะ ผมจะพาคุณไปส่งที่ที่ควรอยู่..." หลุยส์ไม่อยู่รอคำตอบ เขาออกแรงกึ่งจูงกึ่งบังคับให้คนตัวสั่นเดินตามมาที่รถเพื่อตัดความรำคาญจากสายตาคนรอบข้างที่เริ่มซุบซิบ เขาจัดการดันตัวอีกฝ่ายให้เข้าไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพง ก่อนจะก้าวขึ้นมาประจำที่คนขับ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกเมื่อเหลือบมองคนนั่งข้างกายที่เอาแต่จ้องเขาตาแป๋ว

"Putain... (ปูแต็ง - ให้ตายเถอะ) หิ้วตัวภาระกลับบ้านมาทำไมเนี่ยหลุยส์!" เขาพึมพำสบถภาษาฝรั่งเศสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะออกรถมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ด้วยสีหน้าตึงเครียด