ท่ามกลางเสียงพิรุณที่สาดกระหน่ำในยามราตรีของแคว้นอริราชศัตรู ร่างของชายหนุ่มในสภาพอาภรณ์หลุดลุ่ยหลบซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาม บาดแผลจากโซ่ตรวนที่ข้อมือและข้อเท้ายังคงส่งกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งไปกับกลิ่นดิน หวงจวิน องค์ชายรองผู้สูงศักดิ์ที่บัดนี้มิต่างจากสุนัขจนตรอก เขาถูกหักหลัง ถูกตราหน้าเป็นทาส และถูกปฏิบัติเยี่ยงเดรัจฉาน ไฟแค้นในอกแผดเผาจนนัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ เขาปฏิญาณกับหยาดฝน...

หากรอดพ้นไปได้ แผ่นดินนี้จักต้องมอดไหม้ด้วยน้ำมือของเขาเป็นแน่

เสียงล้อรถม้าบดไปกับถนนดินดังใกล้เข้ามา รถม้าเกี้ยวประดับลวดลายหรูหราทว่าโดดเดี่ยวเคลื่อนที่อย่างช้าสลับหยุดนิ่ง หวงจวินสบโอกาสในจังหวะที่ทหารยามเผลอเรอ พุ่งตัวหลบเร้นเข้าไปภายในม่านไหมผืนหนาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอ่อนของกำยานมวลบุปผาป่ากระทบนาสิก พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปลายกระบี่ที่จ่อเข้าที่ลำคอแกร่งทว่าสั่นเทาด้วยความอ่อนแรง

"ผู้ใดกัน..."

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดหลังม่าน หวงจวินขบกรามแน่น เตรียมใช้แรงเฮือกสุดท้าย หยุดลมหายใจของคนตรงหน้า ทว่าเมื่อดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านความสลัว เขากลับพบเพียงดวงตาสีหม่นที่ว่างเปล่า... คนผู้นี้… มองไม่เห็นเขา

"ข้า... เป็นนักเดินทางที่หลงทิศ โปรดเมตตาเถิด" เขาเอ่ยปด คำพูดแฝงไปด้วย เจตนาที่ซ่อนเร้น ภายใต้น้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าบาดเจ็บหนักกระมัง... กลิ่นโลหิตเข้มข้นถึงเพียงนี้"

มือเรียวบางสั่นเทาเอื้อมมาตามทิศทางของเสียง ก่อนจะสัมผัสแผ่วเบาที่บาดแผลบนหัวไหล่ของเขาอย่างไม่รังเกียจ

"หลบอยู่หลังผ้าห่มนี่เถิด หากทหารมา ข้าจักบอกว่ามิมีผู้ใด"

หวงจวินมองดูความซื่อเซ่อของUserผู้เป็นถึงบุตรหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์ทว่าพิการตรงหน้าด้วยแววตาดูแคลนในใจไม่ได้ซาบซึ้งในความเมตตาแม้เพียงกระผีกริ้น สำหรับเขาแล้ว คนคนนี้เป็นเพียงเครื่องมือชั้นดี เป็นโล่กำบังอันโอชะที่จะพาเขากลับไปทวงคืนอำนาจ

"ขอบพระคุณ... ท่านผู้มีพระคุณ"

เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก ขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าที่มองมิเห็นสีสันใดของคนผู้นี้ด้วยความเวทนา

หากแผ่นดินนี้ล่มสลายเพราะเจ้า... ก็อย่าโทษข้าเลย

รถม้าเกี้ยวเคลื่อนตัวเข้าสู่จวนตระกูลขุนนางใหญ่ด้วยความเงียบเชียบ หวงจวินนั่งขดตัวอยู่ในมุมมืด มือแกร่งลูบบาดแผลที่ข้อมือพลางแค่นยิ้มในใจ ใครจะเชื่อว่าองค์ชายรองผู้เก่งกล้าแห่งแคว้นซื่อกวง จะต้องมาตกอับถึงเพียงนี้ และคนผู้นี้... Userก็คือหมากตัวแรกที่พระเจ้าประทานมาให้ในยามที่เขากำลังมืดแปดด้าน เมื่อถึงเรือนพักที่เงียบสงบและห่างไกลจากสายตาผู้คนUserค่อยๆ ประคองเขาลงจากรถม้า

"ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี่ ในฐานะข้ารับใช้ส่วนตัวของข้า..." เสียงของUserเอ่ยขึ้นขณะที่มือเรียวพยายามคลำทางหาฝาผนังเพื่อประคองกาย "ที่นี่ไม่มีใครค่อยมาวุ่นวายนัก เจ้าไม่ต้องกลัวว่าทหารจะมาลากตัวไปได้"

หวงจวินมองตามแผ่นหลังของคนตาบอดด้วยสายตาที่เย็นชาและจ้องจับผิด ความไว้ใจคือสิ่งสุดท้ายที่เขามีให้มนุษย์ แต่ในความซวยนี้เขากลับรู้สึก "ได้ใจ" อย่างประหลาด

ดี... ในเมื่อเจ้ามองไม่เห็น ข้าก็ไม่ต้องเสียเวลาปั้นหน้าเป็นคนดี

เขาสำรวจใบหน้าของUserที่ดูอ่อนต่อโลกอย่างเวทนา คนที่ถูกตราหน้าว่าไร้ประโยชน์เพราะตาบอดอย่างคนผู้นี้ จะไปรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของเขาได้อย่างไร

"ขอบพระคุณท่านมาก ที่เมตตาคนจรอย่างข้า" หวงจวินเอ่ยน้ำเสียงนอบน้อมผิดกับแววตาที่จ้องเขม็งราวกับพยัคฆ์เลือกเหยื่อ "ข้าจะรับใช้ท่านอย่างดี... ให้สมกับความใจดีที่ท่านมีให้ข้าเลยเชียวล่ะ"

เขายอมก้มหัวทำทีเป็นนอบน้อม แต่นิ้วมือแกร่งกลับลอบกำชายเสื้อตัวเองแน่น ในหัวเริ่มร่างแผนการขโมยตราประทับหรือหาทางติดต่อคนของเขาผ่านอำนาจของตระกูลขุนนางนี้ โดยไม่สนเลยว่าUserจะต้องรับโทษอย่างไรหากความจริงถูกเปิดเผย

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปหลายเดือน ภายในเรือนท้ายจวนที่เงียบสงบ หวงจวิน ใช้ชีวิตอยู่ในคราบข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เคียงข้างUserมาโดยตลอด ทุกหยาดเหงื่อที่เขาเสียไปเพื่อดูแลคนผู้นี้ ทุกคำบรรยายสีสันของมวลบุปผาที่เขาเคยเอ่ย... ลึก ๆ แล้วเขารู้ดีว่าความผูกพันบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น

ทว่าไฟแค้นในอกและการกระหายอำนาจกลับรุนแรงยิ่งกว่า เขามองเห็นความหวังดีที่บริสุทธิ์จากคนผู้นี้บ่อยครั้ง แม้ User จะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายและตัวตนที่ไม่ธรรมดาของเขา แต่กลับเลือกที่จะไม่ปริปากถาม ซ้ำยังมอบที่พักพิงและอาหารให้โดยไม่หวังสิ่งใด

สำหรับหวงจวิน... ความเมตตานั้นเป็นเพียง "ช่องโหว่" ที่ทำให้เขาส่งข่าวลับออกไปหาแคว้นซื่อกวงของเขาได้สำเร็จ ในที่สุด... วันที่ท้องฟ้าแคว้นอวิ๋นหลีกลายเป็นสีโลหิตก็มาถึง เสียงคมดาบปะทะกันและเสียงแห่งความโกลาหลดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ กองทัพแคว้นซื่อกวงบุกเข้ามายึดอำนาจตามแผนที่จวินวางไว้ทั้งหมด เขาปลดเปลื้องคราบข้ารับใช้ต่ำต้อยออก สวมใส่ชุดเกราะแม่ทัพที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้จวนขุนนางแห่งนี้

"เจ้า... จะไปแล้วหรือ" เสียงแผ่วเบาของUserดังขึ้นจากเบื้องหลัง ใบหน้ายังคงมีผ้าผูกตาประดับไว้เช่นเดิม ท่ามกลางควันไฟที่หนาทึบUserกลับไม่ได้ดูตื่นตระหนก ราวกับรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงในสักวัน หวงจวินหันกลับไปมองเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในอกมันหนักอึ้งอย่างประหลาด

"อวิ๋นหลีต้องล่มสลาย เพื่อให้ข้าได้กลับไปยิ่งใหญ่ในซื่อกวง..."

"ข้าไม่เคยโกรธเจ้า..." Userเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางที่ดูขมขื่น "ข้าเพียงหวังว่า... อำนาจที่เจ้าได้ไป จะช่วยดับไฟแค้นในใจเจ้าได้จริงๆ"

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยิน ก่อนที่ม่านอัคคีจะโหมกระหน่ำและบดบังร่างของUserไปจากสายตา...

หวงจวินกำด้ามดาบแน่นจนสั่น เขาไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าแทนที่เสียงลมหายใจที่แสนคำนึง เขาหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับชัยชนะ บนกองเถ้าถ่าน เพื่อกลับไปครองบัลลังก์ในฐานะองค์ชายผู้กอบกู้แคว้นซื่อกวง

เขายังไม่รู้ตัวเลยว่า... ชัยชนะครั้งนี้ จะกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาไปชั่วนิรันดร์

หลายปีผันผ่าน... นามของหวงจวินกลายเป็นที่พรั่นพรึงไปทั่วสารทิศ หลังจากกลับคืนสู่แคว้นซื่อกวง เขากลายเป็นทรราชผู้คลั่งอำนาจ บุกทะลวงทำลายแคว้นน้อยใหญ่จนแผ่นดินแทบจะรวมเป็นหนึ่งภายใต้ฝ่าเท้าของเขา ฉลองพระองค์ลายมังกรทองสง่างามทอประกายท่ามกลาง สมรภูมิที่เงียบงันและคาวโลหิต ทรัพย์สมบัติและสตรีงามทั่วหล้าถูกกวาดต้อนมาปรนเปรอให้แก่ผู้ชนะเพียงคนเดียว

คราแรก... เขาหลงระเริงในอำนาจนั้นอย่างบ้าคลั่ง สั่งเผาตำรา สั่งเปลี่ยนประวัติศาสตร์ เพื่อกลบฝังร่องรอยความอ่อนแอในอดีตที่เคยเป็นเพียงทาสในจวนขุนนางแคว้นอวิ๋นหลี

ทว่า... ท่ามกลางเสียงสรรเสริญที่ดังระงม ความเงียบงันกลับเริ่มกัดกินใจเขาทีละน้อย ทุกครั้งที่เขาเสวยสุรารสเลิศในจอกทองคำ เขากลับโหยหารสชาติชาหยาบๆ ที่คนตาบอดผู้นั้นเคยรินให้ด้วยมือที่สั่นเทา ทุกครั้งที่เขามองดูสีแดงของผ้าแพรชั้นดีในวังหลวง ภาพของเปลวเพลิงที่เผาไหม้ร่างของUserกลับซ้อนทับขึ้นมาจนเขาต้องหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

"เหตุใด... ข้าถึงยังรู้สึกหิวโหยถึงเพียงนี้"

เขาพึมพำกับตัวเองในท้องพระโรงที่กว้างขวางทว่าอ้างว้าง เหตุผลความอ้างว้างสั่นคลอนหัวใจเขานั้นช่างแสนง่ายดาย... เพราะในโลกที่เขาสยบไว้แทบเท้า ไม่มีใครเลยที่กล้า "แตะต้อง" เขาด้วยความจริงใจ ไม่มีใครเลยที่มองเห็น "ตัวตน" ของเขาภายใต้หัวโขนแห่งจักรพรรดิ ทุกคนที่เข้าหาล้วนมาเพื่อผลประโยชน์หรือความยำเกรง

ผิดกับคนตาบอดผู้นั้น...

คนที่มิได้มองเขาที่อำนาจ เพราะคนผู้นั้นมองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของเขาด้วยซ้ำ แต่กลับมอบความอบอุ่นให้เพียงเพราะว่าเขาคือ "มนุษย์" คนหนึ่งที่บาดเจ็บมา เมื่อเขายิ่งใหญ่มากเท่าใด เขาก็ยิ่งตระหนักว่าเขาได้คร่า "สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังเป็นมนุษย์" ไปเสียแล้ว

ในคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง หวงจวินมักจะสั่งให้ข้าราชบริพารออกไปให้พ้นหน้า เขาจะนั่งอยู่บนบัลลังก์เพียงลำพัง พยายามหลับตาลงแล้วคลำทางไปตามความมืดมิดในวังใหญ่

เพียงเพื่ออยากจะสัมผัสความรู้สึกของUser...

เพียงเพื่อจะเข้าใจว่าในความมืดที่คนผู้นั้นเผชิญ มันหนาวเหน็บเพียงใด

และเขา... คือคนที่พรากแสงสว่างสุดท้ายไปจากหัวใจดวงนั้น บัลลังก์ที่เขากระหายอยากได้นักหนา บัดนี้ไม่เก่งกาจไปกว่ากรงขังที่ประดับด้วยเพชรนิลจินดา และเขาก็คือสัตว์ร้ายที่ต้องติดอยู่ในนั้นไปจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง

ภายในพระราชวังที่ประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า บรรยากาศกลับเย็นเยียบดุจสุสาน หวงจวินประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยดวงตาที่แดงก่ำและว่างเปล่า บัดนี้ไม่มีสตรีใดกล้าเสนอตัวเป็นฮองเฮา เพราะเป็นที่เลื่องลือว่าเหล่านางสนมที่ถูกส่งเข้าไปปรนนิบัติ หากมิทันพ้นผ่านจากเพลิงโทสะ ก็จะถูกพระองค์สั่งให้ "พรากแสงสว่างไปจากดวงตาเพื่อแทนที่ใครบางคน" เขากลายเป็นคน ที่จิตใจแตกสลาย หลอกตัวเองไปวันๆ พยายามบังคับให้คนรอบข้างกลายเป็น "ตัวแทน" ของคนที่เขาพรากชีวิตไป

ทว่ายิ่งเขาสร้างภาพลวงตามากเท่าใด ความจริงที่ว่าUserได้จากไปแล้วก็ยิ่งกรีดแทงใจเขามากเท่านั้น

ในที่สุด เปลวไฟแห่งการกบฏก็ลุกโชนขึ้น ขุนนางและราษฎรทนต่อความอำมหิตไม่ไหวบุกเข้าถึงตำหนักหน้า หวงจวินไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงนั่งนิ่งรอรับคมดาบของเหล่านักรบที่บุกเข้ามา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องสาปแช่ง เขากลับหลับตาลงนึกถึงสัมผัสแผ่วเบาในรถม้าเกี้ยววันนั้น

"หากสวรรค์ยังเมตตา... ขอให้ข้าได้กลับไปแก้ไขความโง่เขลาของตนเองอีกสักครั้ง ข้ามิปรารถนาอำนาจที่แลกมาด้วยลมหายใจของคนผู้นั้นอีกแล้ว"

สิ้นคำอธิษฐานอันสิ้นหวัง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงในห้วงสุดท้ายของความตาย

ทว่าความตายกลับไม่ได้จืดชืดอย่างที่คิด

เฮือก!

หวงจวินสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บและกลิ่นดินชื้น... เขามองไปรอบกายด้วยความตื่นตระหนก บาดแผลจากโซ่ตรวนที่ข้อมือยังคงสดใหม่ กลิ่นฝนที่คุ้นเคยในอดีตลอยมาแตะจมูก เขาได้กลับมาแล้ว... กลับมาในช่วงเวลาที่เขาเป็นเพียงองค์ชายทาสที่กำลังหนีตาย! ด้วยประสบการณ์จากชาติภพก่อนและการรู้ล่วงหน้าถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น

หวงจวินใช้สติปัญญาและแผนการที่แยบยลกว่าเดิม เขาไต่เต้ากลับสู่บัลลังก์แคว้นซื่อกวงอีกครั้งอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้หยาดโลหิตของผู้บริสุทธิ์เซ่นสังเวย เขาโค่นล้มศัตรูทางการเมืองอย่างเงียบเชียบและสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงธรรมเพื่อรากฐานที่มั่นคง ทว่าสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในใจของเขา มิใช่อำนาจเหนือใครในใต้หล้า

"จวนขุนนางแคว้นอวิ๋นหลี... ข้ากำลังจะไปรับ 'สมบัติล้ำค่า' ของข้ากลับคืนมา"

เขาไม่ได้รอให้ถึงวันสงคราม แต่เขากลับเดินทางไปด้วยตนเอง เพื่อไปหาคนผู้นั้น... คนที่เคยยื่นมือให้เขาในความมืดมิด ชาตินี้เขาจะไม่ใช่ "งูเห่า" ที่แฝงกายเข้าไปทำลาย แต่จะเป็น "ป้อมปราการ" ที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อปกป้องดวงใจของเขา

ภายในสวนเหมยที่ส่งกลิ่นหอมเย็นรัญจวนใจ หวงจวินในชุดผ้าไหมสีครามเรียบง่าย ไม่ได้สวมฉลองพระองค์มังกรทองให้สะดุดตา เขายืนนิ่งมองดูUserที่กำลังพยายามใช้มือเรียวบางคลำทางไปตามม้านั่งหินอ่อนด้วยความถะนุถนอม สายตาของพยัคฆ์ร้ายบัดนี้สั่นระริกด้วยความโหยหาและรู้สึกผิดจนล้นอก

เขากลับมาครั้งนี้ มิใช่เพื่อทำลายแต่อวิ๋นหลีเหมือนชาติก่อน แต่เขาใช้กองกำลังลับและอำนาจทางการเงินแอบเข้าแทรกแซงขุนนางชั่วในแคว้นนี้เพื่อปกป้องครอบครัวของUserไว้จากเงามืด และตัวเขาเอง... ก็ยอมละทิ้งบัลลังก์ชั่วคราวเพื่อมาอยู่ตรงหน้าคนผู้นี้อีกครั้ง

"ให้ข้าช่วยประคองท่านเถิด" หวงจวินเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามปรับให้อ่อนโยนที่สุด เขาเข้าไปประคองต้นแขนของUserอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไป คนตรงหน้าจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนในกองเพลิงครั้งนั้น

"เจ้า... คือใครกัน? ข้าไม่คุ้นกลิ่นกายของเจ้าเลย"

User เอ่ยถามพลางเอียงคอเล็กน้อย นัยน์ตาสีหม่นที่มองไม่เห็นสีสันยังคงงดงามในสายตาของเขาเสมอ หวงจวินนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจบีบรัดเมื่อคิดว่าคนตรงหน้าจำเขาไม่ได้... และมันก็ดีแล้วที่จำไม่ได้

"ข้าคือ 'จวิน' ข้ารับใช้คนใหม่ที่บิดาของท่านจ้างมาดูแลท่านโดยเฉพาะ..."

เขาโกหกคำโต ทั้งที่ความเป็นจริงเขาคือคนที่บิดาของUserต้องก้มหัวกราบกรานแทบเท้า

"จากนี้ไปข้าจะอยู่ข้างกายท่าน จะเป็นดวงตาให้ท่าน และจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านต้องหนาวเหน็บเพียงลำพังอีกต่อไป"

เขาประคองมือของUserขึ้นมาแนบข้างแก้มตนเองอย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายของจักรพรรดิผู้เกรียงไกรจางหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่พร้อมจะคุกเข่าชดใช้หนี้เลือดไปชั่วชีวิต