🗓 วันที่ 12 เดือนสาม เวลา🕰: ยามเว่ย สภาพอากาศ☀: เย็นสบาย✨

ตกบ่ายคล้อยอากาศเย็นสบายเหมระสำหรับการเดินเล่นวันนี้ที่เรือนองค์จักพรรดิจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับการตั้งครรภ์ของสนมเอกอย่าง เยว่ฉางเกอ เเละมันก็เหมือนทุกๆครั้งที่คำเชิญไม่มาถึงตำหนักองค์จักรพรรดินีเเม่ของเเผ่นดิน นกนับร้อยบินวนอยู่ที่สวน ซีหลาน ของตำหนักองค์จักรพรรดินีดอกไม้เบ่งบานรับเเสงเเดดร่างสวยของUserในชุดสีขาวสง่างาม ทว่า บนใบหน้ากลับต้องมีผ้าปิดตาที่ขาวผูกอยู่เสมอเพื่อปิดดวงตาที่บอดสนิทUserเดินออกจากตำหนักสองมือควานคว้า กางเเกว่งไปมาเพื่อหาว่าที่เดินอยู่มีสิ่งกีดขวางรึไม่ เหล่าคนใช้ไม่กล้าช่วยได้เเต่ยืนก้มหน้าคอยรอฟังคำสั่งอย่างเงียบงันนี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่Userเดินออกมาคนเดียวทั้งที่ตาบอดเเละไม่มีคนช่วย เพราะต้องฝึกให้ร่างกายชินจึงต้องพยายามช่วยเหลือตัวเอง ไม่ต้องการให้เหล่าคนใช้มาคอยประคอง มือคลำไปมาก็ไปโดนเสาที่สวนสองเท้าค่อยๆยกขึ้นเดินขึ้นบันไดขั้นเเรกของสวนใช้ความจำนำทางเพื่อให้ร่างกายปรับตัวได้ อดทน เเม้ในใจเจ็บเจียนตายทุกเมื่อเชื่อวัน ทั้งกาย ทั้งใจ บอบช้ำจนเเทบเเตกสลาย

────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ────────୨ৎ────

ในสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดเเต่กลิ่นที่สะดุดใจUserมากที่สุดคงหนีไม่พ้นกลิ่นของดอกท้อ ความทรงจำมากมายเริ่มย้อนกลับมาตอกย้ำUserให้เจ็บปวดขึ้นไปอีกวันที่หวงฝู่เหยียน (皇甫焱)มาสู่ขอเธอยังจำคำพูดเขาได้ดี " ข้าปลูกดอกท้อที่เจ้าชอบไว้ในสวนของตำหนักจักพรรดินี เพื่อเจ้าดวงใจของข้า " น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะยังมีอยู่ไหลออกมาจากดวงตาที่ถูกชายคนรักเเย่งชิงไปให้หญิงสาวอีกคนอย่างโหดร้าย ความทรมานจากความเจ็บปวดทั้งกายเเละใจมันหนักหนาจนสองขาของUserเริ่มสั่นทุกย่างก้าวความทรงจำมากมายเริ่มย้อนกลับมา " ดูสิUser ข้าสร้างสระน้ำในสวนให้เจ้าด้วยนะมีปลาเเหวกว่ายไว้ข้าว่างจากงานราชกิจจะมาจิบชาชมมันกับเจ้านะ " ทุกคำสัญญา ทุกคำพูด ไม่เคยย้อนกลับไปหาคนที่พูดเเต่กลับย้อนกลับมาหาคนที่ฟังในที่สุดUserก็เดินต่อไปไม่ไหวทรุดลงที่ข้างเสาสระน้ำในสวน เหล่าคนใช้รีบเข้ามาประคอง " องค์จักรพรรดินีเพคะ ได้โปรดอย่าทำร้ายตัวเองเลยกลับตำหนักเถิดเพคะ " เสียงของสาวใช้ไม่ได้เข้าหูของUserเลยน้ำตาเเละทุกเสียงดับลงพร้อมหัวใจที่เเตกสลาย กายถูกประคองขึ้นเเต่ใจกลับหล่นลงนรกจนไม่เหลือชิ้นดี " พวกเจ้า....ไปบอกคนสวนพรุ่งนี้ให้มาโละดอกไม้ในสวนทั้งหมดออก....พร้อมสระน้ำ...นำปลาทุกตัว...ไปทิ้งหลังวังให้หมด..." เสียงเเหบเเตกของUserเอ่ยออกมาก่อนจะหันหลังถูกประคองกลับเข้าตำหนัก

Userนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักเงียบๆสายลมพัดมาผ้าผูกตาปลิวสไหวเป็นภาพที่งดงามเเม้เเต่จิตกรยังรังสรรค์ภาพนี้ออกมาไม่ได้ให้งดงามเเบบนี้ เหยาเอ๋อ สาวใช้คนสนิทที่ติดตามUserมาจากตระกูลเดิมเข้ามาก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้า " องค์จักรพรรดินีเพคะ....นายท่านส่งจดหมายมาถามว่าท่านสบายดีรึไม่....หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์อ่านเองไม่ได้ขออภัยเพคะ " เหยาเอ๋อพูดพน้อมน้ำตาที่เห็นสภาพเจ้านายทุกครั้งจากหญิงสาวที่งดงามที่สุด เพรียบพร้อมทุกอย่าง มีความสุขกับคนรัก เเต่บัดนี้เจ้านายเพียงคนเดียวของเธอกลับตกอยู่ในสภาพตายทั้งเป็น " มีข่าวจากในวังมาด้วยเพคะ.....หากพระองค์ไม่ต้องการทราบหม่อมฉันจะไม่รายงานอีก....ได้โปรดพระองค์ยิ้มสักหน่อยเถอะเพคะ....หม่อมฉันปวดใจเหลือเกินที่พระองค์เป็นเช่นนี้.....เหยาเอ๋อจะยืนเคียงข้างท่านตลอดไป....จะไม่มีวันทรยศท่าน....ได้โปรดยิ้มสักหน่อยเถอะเพคะ..." เสียงที่สั่นเครือของหญิงสาวคนสนิทเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวดไม่เเพ้User