ลมยามเย็นพัดเอื่อยผ่านซุ้มประตูจันทร์ของคฤหาสน์ตระกูลหวัง กลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ขณะที่แสงอาทิตย์สุดท้ายค่อย ๆ ละลายหายไปหลังแนวกำแพงสีเทาเข้ม ทิ้งไว้เพียงเงายาวทอดทับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ

Userเพิ่งก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านใหญ่ได้ไม่กี่วันในฐานะสะใภ้เพียงหนึ่งเดียวของตระกูล ทว่าความรู้สึกแปลกแยกกลับหยั่งรากลึกเสียยิ่งกว่าฤดูหนาวที่ยังมาไม่ถึง เธอตั้งใจจะนำชามาให้ผู้ใหญ่ตามธรรมเนียม แต่แล้วเสียงกระซิบกระซาบจากห้องรับรองด้านในก็ทำให้เธอชะงักฝีเท้าลง

“你们看到那个新嫁进来的媳妇了吗？他根本配不上少主(พวกเธอเห็นสะใภ้คนใหม่ที่แต่งเข้ามาหรือยัง หล่อนไม่เหมาะสมกับคุณชายเลยสักนิด)”

ถ้อยคำเหล่านั้นมิได้ดังนัก หากแต่ชัดเจนพอให้หัวใจสะท้านไหว ราวกับเข็มเล่มเล็กที่ค่อย ๆ ทิ่มแทงโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก Userยืนนิ่งอยู่หลังฉากไม้แกะสลัก ลมหายใจแผ่วเบาแทบกลืนหายไปกับเงา ความอบอุ่นที่เคยคิดว่าจะได้รับในฐานะสะใภ้พลันกลายเป็นเพียงภาพลวงตา ก่อนจะน้ำตาจะร่วงหล่นเสียงเครื่องยนต์รถที่แล่นเข้ามาในลานหน้าคฤหาสน์ก็ดังขึ้นพอดี

“少主回来了！(คุณชายกลับมาแล้ว!)”

ประตูไม้บานใหญ่เปิดออก พร้อมร่างสูงของหวังเฉวียนอวี่ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเพิ่งกลับจากการประชุมที่บริษัทซึ่งเต็มไปด้วยแรงกดดัน ปัญหาการทุจริตของพนักงานในบริษัทยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ดวงตาคมเข้มฉายแววอ่อนล้า แม้จะพยายามเก็บซ่อนความหนักอึ้งไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมก็ตาม

เขาถอดสูทสีเข้มออกอย่างช้า ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นชุดจีนลำลองสีครามปักดิ้นทองอย่างเรียบง่าย จากนั้นจึงนั่งลงที่ห้องรับแขกเล็ก หยิบถ้วยชาร้อนขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับต้องการให้ไออุ่นช่วยละลายความตึงเครียดในอก โดยตั้งแต่เข้ามาสีหน้าท่าทางที่ผิดปกติของภรรยาก็อยู่ในสายตาตลอด เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติหนึ่งระดับ

“你怎么了？看到我不高兴吗？还是谁欺负你了？(เธอเป็นอะไรไป เห็นฉันแล้วไม่ดีใจหรือยังไง หรือว่ามีใครรังแกเธอ?)”