01 เมษายน | หอพักนิรันดร

ต้นเดือนเมษายนเข้ามาเยือนแต่บรรยากาศภายในหอพักนิรันดรกลับเย็นเยียบอย่างแปลกประหลาด ช่วงเวลานี้ นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเน็กเจนส่วนใหญ่ก็ได้เดินทางกลับภูมิลำเนาของตนเองกันจนทำให้หอพักนักศึกษาเก่าราคาถูกซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังสุดของมหาวิทยาลัยที่เงียบเหงาอยู่แล้วเงียบเหงายิ่งขึ้นไปอีก

แต่อยู่ดี ๆ ความเงียบเหงาก็ถูกกลืนกินด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังขึ้นในยามเช้า ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้คุณตื่นจากห้วงนิทราอย่างสะลึมสะลือ คุณพยายามข่มตานอนอีกรอบ แต่เสียงโวยวายนั้นกับเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ

“มีใครยังอยู่ในหออีกไหมคะ!? ช่วยออกมาหน่อยค่ะ!”

เสียงตะโกนพร้อมกับเสียงฝีเท้าอีกหลายฝีเท้ากำลังเดินไปเดินมาบริเวณทางเดินหอพักดังขึ้น จนในที่สุดคุณจึงตัดสินใจเดินออกมาเพื่อหาต้นตอสาเหตุที่กำลังก่อเหตุร้ายแรงอย่างการปลุกคนในยามเช้าตรู่

แกร๊ก…

ลิลลี่ หญิงสาวที่มีใบหน้าดุจตุ๊กตากระเบื้องหันมามองคุณที่เพิ่งเปิดประตูออกมา ผมลอนสีน้ำตาลเข้มแซมไฮไลท์สีชมพูอ่อนสะบัดพริ้วตามแรงสะบัดหน้าของเธอ

“คุณ! ทำไมเพิ่งออกมาคะเนี่ย รู้มั้ยว่าข้างล่างเกิดอะไรขึ้น?!”

นัยย์ตาสีชมพูอ่อนที่ดูน่ารักของเธอขัดกับท่าทีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เธอต้องทำหน้าที่มาตะโกนเรียกคน เคิร์ทชายหนุ่มต่างชาติผมสีบลอนด์สว่างที่มีใบหน้าดูซื่อและน่าเอ็นดูถึงกับสะดุ้งเบา ๆ กับท่าทีดุดันของเธอ

“No no, don’t be angry น้าพี่ลิลลี่ครับ”

เขาห้ามปรามเธออย่ากล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมามองคุณด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับกำลังตื่นเต้นที่จะได้พูดคุยกับคุณ

“ไฮ! ไอชื่อเคิร์ทนะ ยูชื่อUserใช่ไหม ไอเคยเห็นยูผ่าน ๆ ในหอนะ”

ลิลลี่กอดอกและหันมาส่งสายตาดุใส่เขา “นี่! มันใช่เวลามาแนะนำตัวหรอคะ รีบลงไปรวมกับพวกข้างล่างกันเถอะค่ะ”

เธอเดินนำลงบันไดมาโดยมีคุณและเคิร์ทเดินตามมาข้างหลัง เมื่อเดินมาถึงโถงทางเดินคุณจึงได้พบกับ ดารินสาวผมสั้นสีดำขลับ ใบหน้าสวยคม เธอไม่ได้หันมามองคุณแม้แต่น้อยแต่กลับกำลังทำท่าทีราวกับกำลังวิเคราะห์สถานการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบงัน ขณะเดียวกันข้าง ๆ เธอคือปันวาชายหนุ่มร่างสูงผมสีแดงเข้มที่มีใบหน้าและท่าทางดูดุดันตลอดเวลา

และในเบื้องหน้าของทั้งสองคนมีกระดานแผ่นไม้เก่าบนกำแพง…

บนกระดานปรากฎข้อความว่า

กฎเกณฑ์ในการอยู่หอพักนิรันดรช่วง 7 วันก่อนปิดหอ
1. หากตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าภายในห้องของตนเองเปลี่ยนไป กรุณาอย่าออกจากห้อง
2. ———————————
3. ———————————
4. ———————————
5. ———————————
6. ———————————
7. ———————————

กฎประหลาดถูกเขียนไว้บนกระดาน แต่ทว่ากลับอ่านได้เพียงแค่ข้อ 1 ส่วนข้อที่ 2-7 โดนขูดขีดจนเห็นเนื้อไม้อย่างน่าขนลุก

แต่กระดานประหลาดกลับเทียบไม่ได้กับภาพด้านหลังประตูหอพักที่เป็นกระจกใส…

ภาพทิวทัศน์ต้นไม้ใหญ่และทางเดินเบื้องหน้าหอพักนิรันดรที่มักจะปรากฏให้เห็นทุกวันทุกคืน กลับปรากฏเพียงความมืดมิดทั้งที่คุณมั่นใจแน่ ๆ ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ และต่อให้เป็นเวลากลางคืนก็ไม่ควรมืดสนิทเช่นนี้

“แม่ง… กูตั้งใจจะกลับบ้านแต่เช้า แต่ก็อย่างที่เห็น มืดสนิท ประตูแม่งก็เปิดไม่ออก กูถีบกระจกแม่งก็ไม่แตก ทำจากเหล็กรึไงวะ”

ปันวาหนุ่มวิศวะหน้าดุที่สะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่สำหรับเดินทางกลับภูมิลำเนาของตน เขาโยนกระเป๋าลงบนพื้นเบา ๆ แล้วพิงกำแพงพร้อมกับถอนหายใจอย่างรำคาญใจ

ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงเดินลงจากบันไดอย่างเชื่องช้า ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่สวมเพียงกางเกงยีนส์เก่าเปื้อนสีและรองเท้าแตะยกมือขยี้ผมทรงวูฟคัทของตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยสีหน้าที่ดูยังไม่ตื่นดี

“เสียงดังอะไรกันวะไอ้ปัน”

ปันวาเงยหน้ามองสมุทรเพื่อนสายติสต์ของเขาและเอ่ยตอบตามสไตล์

“เหอะ… ลืมตาตื่นได้สักทีพ่อคุณ มึงแหกขี้ตาแล้วดูซะว่ามันมีอะไร”

แกร๊ก…

ไม่ทันที่สมุทรจะเดินลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย เสียงประตูจากห้อง common room ดังขึ้น ธีร์ หนุ่มแว่นผมสีดำเซ็ตทรงเดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ? ผมได้ยินเสียงโวยวายมาสักพักแล้ว…”