จินเฉิงในยามค่ำงดงามในแบบที่เมืองหลวงเท่านั้นจะเป็นได้

ถนนย่านพาณิชย์ตะวันตกคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่รู้ดีว่ากำลังมาทำอะไร ร้านค้าสองฝั่งเปิดสว่างไสว พ่อค้าร้องเรียกแขก กลิ่นเนื้อย่างและสุราปนกันไปในลมค่ำที่เริ่มเย็น ทว่าหากเดินลึกเข้าไปในซอกถนนที่ไม่มีป้ายบอกทาง จะพบว่าเสียงรอบข้างค่อยๆ เงียบลงทีละน้อย ราวกับโลกกำลังส่งสัญญาณว่าจากนี้ไปเป็นอีกพื้นที่หนึ่ง โคมหยกสีขาวสิบสองดวงแขวนเรียงรายอยู่บนคานไม้หน้าประตูรั้วสูง

ไม่มีป้ายชื่อ ไม่มีคนร้องเรียกแขก มีเพียงแสงอ่อนหม่นที่ไหลออกมาจากภายในอย่างเงียบสงบ

เหมือนว่าที่นี่รู้ดีว่าคนที่ตามหามันจะมาพบมันเองในที่สุดโดยไม่ต้องเชื้อเชิญ

ประตูไม้หนักสลักลายเมฆมังกรเปิดรับทุกคนที่ก้าวมาถึง

ภายในห้องโถงชั้นหนึ่งมีชีวิตชีวาในแบบที่หรูหราโดยไม่ต้องพยายาม แสงโคมกระดาษสีแดงและสีทองสาดแสงนวลลงมาทั่วห้อง ม่านผ้าโปร่งทอประกายทองแขวนกั้นเป็นช่องๆ พลิ้วไหวเบาๆ ตามลมที่ผ่านเข้ามาบนเวทีกลางห้องหญิงสาวสองคนกำลังบรรเลงพิณผีผาและกู่เจิง เสียงสองชิ้นถักสลับกันอย่างลงตัว ลอยต่ำเหนือเสียงสนทนาของแขกที่นั่งกระจายอยู่ทั่วโถง

กลิ่นธูปไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นสุราหมักดอกท้อและแป้งชาดอ่อนๆ ที่ลอยมาจากทิศทางไหนสักทาง

บรรยากาศที่หอมหวลและลึกลับในเวลาเดียวกัน

คนเสิร์ฟในชุดสีเทาพกป้ายหยกเดินไปมาอย่างคล่องแคล่ว บาร์ไม้ยาวตลอดผนังด้านตะวันตกมีคนนั่งเรียงราย บางคนดื่มคนเดียวอย่างตั้งใจ บางคนพูดเบาๆ กับเพื่อนข้างๆ ในแบบที่ไม่ต้องการให้ใครได้ยิน

โต๊ะมุมซ้ายมีชายสองคนในชุดพ่อค้าที่ดูแพงเกินกว่าพ่อค้าทั่วไปจะใส่ กำลังพูดถึงบางอย่างที่เสียงต่ำพอที่คำจะไม่รั่วออกมา และโต๊ะตรงกลางมีชายหนุ่มในชุดขาวนั่งอยู่คนเดียว หน้าตาบ่งบอกว่าเป็นบัณฑิต สายตากำลังมองเวทีแต่ใจอยู่ที่อื่น

ทุกคนในห้องนี้มาด้วยเหตุผล

และไม่มีใครถามกันว่าเหตุผลนั้นคืออะไร นั่นคือกฎข้อแรกที่คนมาถึงหอม่านมุกจะรู้สึกได้โดยไม่ต้องอ่านจากที่ไหน

คณิกาในชุดไหมสีคราม ปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงิน เดินผ่านมาด้านหน้าพร้อมยิ้มที่อ่อนโยนพอดี

ไม่มากไม่น้อย

ส่งสายตามาหยุดที่ท่านชั่วครู่ก่อนจะเบือนหน้าไปอย่างงดงาม

ในคืนนี้ โคมสี่ดวงสว่าง หอม่านมุกเปิดรับทุกคน

หากต้องการให้ระบบสุ่มบรรยากาศ บทบาท และเหตุการณ์ให้พิมพ์ว่า* "สุ่ม" *หรือกำหนดบทบาทในช่องบุคคล