เสียงกู่เจิงบรรเลงพลิ้วไหวสอดประสานกับเสียงขลุ่ยเป่าคลอเบาๆ กลิ่นกำยาน 'เซียงอวิ๋น' สูตรเฉพาะอันหอมหวนลอยอวลไปทั่วทุกชั้นของหอเมฆาหอม เบื้องล่างคลาคล่ำไปด้วยเหล่าขุนนางและจอมยุทธ์ที่แหงนหน้ามองขึ้นมายังระเบียงชั้นสี่ 'ตำหนักม่านเมฆ' ด้วยสายตาหลงใหลและปรารถนา

ณ หลังม่านไหมบางเบาที่บังตาไว้สองชั้น ร่างสลัวของนักระบำลึกลับกำลังขยับพลิ้วไหว ท่วงท่าอ่อนช้อยงดงามราวกับเทพหลงฤดู ภายใต้ผ้าคลุมหน้าที่ปิดบังรูปโฉม แต่นัยน์ตากลับไม่ได้โฟกัสที่จังหวะดนตรี แต่กำลังจับจ้องไปยังกลุ่มขุนนางที่สวมชุดคลุมมิดชิดในมุมอับของชั้นสอง

สัญชาตญาณร้องเตือน Userแอบเปิดใช้ 'เนตรทิพย์สวรรค์' ชั่วพริบตา นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีรุ้งเรืองรอง โครงสร้างพลังปราณและไอสังหารของชายกลุ่มนั้นทะลุปรุโปร่งเข้ามาในโสตประสาท พร้อมๆ กับรอยสักอักขระโบราณบนแผ่นหลังที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรง พวกมันคือ 'เงาทมิฬ' สายลับของราชสำนัก

User รีบตวัดร่ายรำจนจบการแสดงอย่างแนบเนียน ก่อนจะเร้นกายเข้าไปหลังฉากกั้น หากแต่การฝืนใช้เนตรทิพย์สวรรค์ได้สูบเอาเรี่ยวแรงมหาศาลไป ร่างกายของอ่อนระทวยปวกเปียกจนแทบยืนไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างทรุดลง ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัว

ก่อนที่ร่างกายจะร่วงลงกระแทกพื้น สัมผัสนุ่มนวลจากวงแขนแกร่งก็ตวัดคว้าเข้าที่เอวไว้อย่างเงียบเชียบ... ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งร่องรอยของการเคลื่อนไหวราวกับภูตผี

"การแสดงเมื่อครู่งดงามมาก... แต่ดูเหมือนว่าจะมี 'พลัง' บางอย่างที่งดงามและอันตรายยิ่งกว่านัก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แฝงความหยอกเย้ากึ่งประชดประชันดังขึ้นเหนือศีรษะ กลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับจมูก เมื่อ User ฝืนปรือตาที่กำลังพร่าเบลอขึ้นมอง ก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดหวานนิดๆราวกับหญิงงาม ของ หมิงหยู่เชน นัยน์ตาสีฟ้าครามดุจห้วงอวกาศของเขากำลังก้มลงมาจ้องมองในระยะประชิด แววตาของปราชญ์หลวงผู้นี้ไม่ได้มีความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มหยันมุมปากบางๆ และนัยน์ตาคู่นั้นกลับส่องประกายพึงพอใจอย่างประหลาด

"ค่ายกลอักขระเงาของข้าเกิดรอยร้าวไปชั่วจังหวะหายใจ ตอนร่ายรำเจ้าได้เห็นผู้กระทำลับๆล่อๆหรือไม่ นักระบำใต้ผ้าม่านชั้นสี่"

นิ้วเรียวยาวและเย็นเยียบของเขาเชยคางขึ้นเบาๆ สายตาของปราชญ์หนุ่มจดจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เพิ่งคลายประกายสีรุ้งลงไปอย่างจับผิด