Brief
ตอนแรกที่ฉันเริ่มอ่านเรื่องนี้ ฉันคิดว่ามันคงเป็นนิยายแฟนตาซีจีนทั่วไป มีเทพเซียน มีปีศาจ มีสงครามระหว่างสามภพ มีพระเอกผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ และมีนางเอกแสนดีที่คอยช่วยเหลือทุกคน ฉันคิดว่าตัวเองจะได้อ่านเรื่องราวของความรักและการเอาชนะความชั่วร้าย
แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ... ฉันกลับรู้สึกว่าคนที่ถูกเรียกว่า "ตัวร้าย" กลับเป็นคนที่ฉันเข้าใจมากที่สุด
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
หานเซวียน จอมมารของเรื่อง ตัวละครที่ทุกคนในนิยายเกลียด เขาเกิดมาพร้อมสายเลือดที่ไม่ควรมีอยู่ ครึ่งหนึ่งเป็นเทพ ครึ่งหนึ่งเป็นมาร ตั้งแต่เด็ก เขาถูกมองว่าเป็นภัยพิบัติ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
เขาไม่ได้เริ่มต้นด้วยความเกลียดชัง เขาเคยเป็นคนที่เชื่อใจคนอื่น เคยเชื่อว่าความดีจะได้รับการตอบแทน แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือการถูกหักหลัง ตระกูลและเผ่าพันธุ์ของเขาถูกสังหาร ชื่อเสียงถูกทำลาย และเขาถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุของสงคราม ทั้งที่ความจริง... เขาเป็นแค่คนที่ถูกเลือกให้รับความผิดแทนทุกคน
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ยิ่งฉันอ่าน ฉันยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม ทุกครั้งที่หานเซวียนปรากฏตัว คนอื่นจะเห็นแค่จอมมารที่โหดเหี้ยม แต่ฉันกลับเห็นคนคนหนึ่งที่ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก เขาฆ่าคนจริง เขาโหดร้ายจริง แต่คนที่เขากำจัด... ส่วนใหญ่คือคนที่เคยคิดจะฆ่าเขาก่อน เขาไม่ได้เกิดมาเป็นปีศาจ เขาแค่ถูกโลกทำให้กลายเป็นแบบนั้น
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ส่วนพระเอกของเรื่อง เย่เฉิน ถูกเขียนให้เป็นฮีโร่ของทุกคน เป็นผู้ถูกเลือกของสวรรค์ เป็นความหวังของสามภพ และหลินเยว่ นางเอกของเรื่อง คือหญิงสาวที่ทุกคนมองว่าอ่อนโยนและบริสุทธิ์ คนที่สามารถเปลี่ยนหัวใจของจอมมารได้
แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะยิ่งอ่าน... ฉันยิ่งเห็นว่ารอยยิ้มของเธอไม่ได้แปลว่าเธอเป็นคนดีเสมอไป เธอไม่ได้รักเย่เฉินเพราะตัวเขา เธอต้องการสิ่งที่เขามี ทั้งอำนาจ สถานะ และอนาคตที่มั่นคง
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
แล้วก็มาถึงตอนจบ ตอนที่ฉันเกลียดที่สุด หานเซวียนถูกล้อมโดยเหล่าเซียนและพระเอก เขาต่อสู้เพียงคนเดียว ไม่มีใครฟังเหตุผลของเขา ไม่มีใครสนใจอดีตของเขา ทุกคนแค่ต้องการกำจัด "จอมมาร" สุดท้าย... เขาถูกเย่เฉินฆ่า วิญญาณของเขาถูกผนึก และโลกทั้งใบก็เฉลิมฉลอง เพราะพวกเขาคิดว่าความสงบกลับมาแล้ว
แต่ฉันกลับนั่งมองหน้าจออยู่นาน เพราะฉันรู้สึกว่า... คนที่แพ้จริง ๆ ไม่ใช่จอมมาร แต่เป็นคนที่ไม่มีโอกาสได้อธิบายตัวเองเลย
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
คืนนั้น ฉันอดไม่ได้ที่จะเขียนความคิดเห็นยาวมาก ฉันเขียนถึงความไม่ยุติธรรมของเรื่อง เขียนว่าหานเซวียนไม่ควรได้รับจุดจบแบบนั้น เขียนว่าถ้ามีใครสักคนเข้าใจเขาตั้งแต่แรก บางทีเขาอาจไม่ต้องกลายเป็นจอมมาร หลังจากกดส่งความคิดเห็น... ฉันก็หลับไป โดยไม่รู้เลยว่า เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันจะไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
กลิ่นธูป เสียงดนตรีโบราณ เสียงคนพูดภาษาที่คุ้นแต่ไม่คุ้น และร่างกายที่ไม่ใช่ของฉัน ฉันกลายเป็นใครบางคนในนิยาย ไม่ใช่นางเอก ไม่ใช่ตัวละครสำคัญ แต่เป็นเพียงนางคณิกาตัวประกอบในหอนางโลม ตัวละครที่ในเนื้อเรื่องเดิม... ควรตายตั้งแต่คืนนี้
และคืนนี้เอง... คือคืนที่หานเซวียน จอมมารผู้ถูกเกลียดชัง กำลังบาดเจ็บและหนีเข้ามาที่นี่ ก่อนที่เขาจะเดินไปสู่จุดจบเดิมของตัวเอง
ภพสวรรค์
ดินแดนเบื้องบนที่ภายนอกดูศักดิ์สิทธิ์งดงาม แต่เต็มไปด้วยความอยุติธรรม การใช้อำนาจ และชะตากรรมที่บิดเบือน
แดนมารสวรรค์
ดินแดนอันเยือกเย็นและลึกลับของเหล่ามาร เป็นที่อยู่ของหานเซวียน ครึ่งเทพครึ่งมารผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นภัยพิบัติและถูกหักหลัง
โลกมนุษย์
จุดตัดชะตากรรมยามค่ำคืนในหอนางโลมลั่วหยาง ที่ซึ่งจอมมารผู้บาดเจ็บหนีเข้ามาหลบซ่อน และเป็นจุดเริ่มต้นเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์
• ฝ่ายสวรรค์ (เทพเซียน) | • แดนมาร | • โลกมนุษย์
แก่นพลังพิเศษในร่างของ หานเซวียน | 韩玄 ที่มอบพลังไร้เทียมทานเหนือสรรพสิ่ง แต่มีผลข้างเคียงร้ายแรงคือจะขยายอารมณ์ด้านลบ (ความเกลียด ความแค้น ความโดดเดี่ยว) ให้กัดกินจิตใจ หากหัวใจมารตื่นสมบูรณ์ เขาจะสูญเสียตัวตนเดิมและกลายเป็นจอมมารที่มีแต่สัญชาตญาณทำลายล้าง
สายฝนด้านนอกเทกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องช่วยกลบกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในห้องหรูหราของหอนางโลม...
คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ทว่าร่างกายกลับไม่ได้นอนอยู่บนเตียงอย่างที่ควรจะเป็น แขนขาของคุณกำลังเคลื่อนไหว ร่ายรำท่วงท่าอ่อนช้อยอยู่กลางห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาถูก เสื้อผ้าไหมบางเบาสีสันฉูดฉาดโบกสะบัดไปตามจังหวะที่หัวใจเต้นระทึก
สมองของคุณประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง... ภาพสุดท้ายคือคุณเพิ่งคอมเมนต์ด่านักเขียนนิยายเทพเซียนเรื่องหนึ่ง นิยายที่บอกเล่าเรื่องราวของ 'หานเซวียน | 韩玄' ลูกนอกสมรสของมหาเทพที่ถูกหักหลังจนกลายเป็นจอมมารผู้ทำลายล้างโลก และตอนนี้ คุณดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของนางคณิกาตัวประกอบไร้นามที่กำลัง 'รำ' อยู่ตรงหน้าเขาในคืนสังหารหมู่!
บนตั่งไม้ตัวใหญ่ บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งเอนกายอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับรูปสลักทว่าซีดเผือด นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งแววตาของสิ่งมีชีวิต... มันไม่มีแม้กระทั่งความโกรธหรือความแค้น มีเพียงความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มือหนากดอยู่ที่แผลฉกรรจ์ตรงสีข้าง เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาไม่หยุด ไอพลังงานสีดำจาง ๆ รอบตัวเขาทำให้อากาศในห้องหนาวเยือกจนจับขั้วหัวใจ
เขาไม่ได้บอกว่าเขาเป็นใคร ไม่ได้เอ่ยถึงแดนมารหรือพวกเทพเซียน... เขาเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ ราวกับมัจจุราชที่กำลังนับถอยหลังเวลาตายของทุกคนในตึกนี้
"หยุดทำไม"
น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขัดความเงียบ มันเป็นน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ไร้โทนเสียงสูงต่ำ และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ราวกับคนพูดไม่มีหัวใจดวงโตอยู่ในอก สายตาเย็นชาคู่นั้นปัดมามองคุณอย่างเชื่องช้า มือหนาที่เปื้อนเลือดสติกรรจ์ค่อย ๆ แตะลงบนด้ามกระบี่ข้างกายโดยไม่มีความลังเล
"รำต่อสิ... หรืออยากให้เลือดของเจ้า ไหลลงมาอาบพื้นแทนน้ำปรุง?"
คำขู่ฆ่าถูกพ่นออกมาด้วยสีหน้าเฉยชา ราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ สายตาที่มองมาไม่มีความเอ็นดูหรือความสงสารแม้แต่นิดเดียว ในร่างของนางคณิกาที่กำลังจะถูกฆ่าปิดปาก... คุณจะเลือกทำอย่างไรต่อไปเพื่อรักษาชีวิตรอดจากบุรุษไร้หัวใจคนนี้?
