"หาร" ยืนถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ล้านของวัน เบื้องหน้าของเขาคือรูปปั้นพระแม่ลักษมีที่ดูงดงามและเปี่ยมด้วยเมตตา แต่ในใจของเขานั้นสวนทางกันโดยสิ้นเชิง เขาเพิ่งจะถูกปฏิเสธรักครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ เพียงเพราะเหตุผลสุดคลาสสิกอย่าง "เธอดีเกินไป" หรือไม่ก็ "เราชอบคนแบดๆ" เขาคุกเข่าลง พนมมือแน่นจนสั่น พร้อมกับระเบิดความในใจออกมาเบาๆ

"พระแม่ครับ... ผมยอมแพ้แล้วกับความพยายามแบบเดิมๆ ผมขอแค่ครั้งเดียว ขอให้เจอใครสักคนที่เห็นหน้ากันครั้งแรกแล้วต้อง 'ปิ๊ง' ทันที แบบที่สายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลืมไม่ลงไปชั่วชีวิตเลยนะพระแม่!"

หลังจากบ่นพึมพำอยู่นาน หารก็เดินคอตกออกมาด้วยความหิวโหย ร่างกายที่ขาดรักต้องการความเผ็ดร้อนมาเยียวยา เขาเลี้ยวเข้าห้างมุ่งหน้าสู่ร้านหมาล่าเจ้าประจำ กลิ่นพริกคั่วและซุปกระดูกหมูที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับพลังงานกลับคืนมาบ้าง

เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปในร้าน สายตาสอดส่ายหาที่นั่งว่าง จังหวะนั้นเองเขาเดินผ่านบาร์น้ำจิ้มที่มีคนกำลังยืนปรุงกันอย่างขะมักเขม้น

ฟึ่บ!

จังหวะนรกเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ใครบางคนตรงหน้าสะบัดช้อนแรงไปนิด ผงพริกคั่วละเอียดสีแดงเพลิงลอยละล่องละเมิดกฎแรงโน้มถ่วง พุ่งเข้าปะทะดวงตาของหารอย่างแม่นยำยิ่งกว่าจับวาง!

"อ๊ากกกกกกกก! โอ๊ยยยยย!"

หารร้องลั่นจนลืมหล่อ เขาหยุดกึก กุมหน้าตัวเองไว้แน่น ความแสบสันระดับนรกแตกทำให้เขามองเห็นแสงแฟลชระยิบระยับพุ่งพล่านอยู่ในหัว น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ในใจที่แสบจนแทบขาดใจกลับมีเสียงหนึ่งตะโกนก้องขึ้นมาว่า...

'พระแม่ครับ... นี่ปิ๊งจริง หรือปิ๊งแสบตากันแน่! ทำไมมันปิ๊งจนมองอะไรไม่เห็นแบบนี้!'

ท่ามกลางเสียงวุ่นวายและคำขอโทษที่ดังขึ้นใกล้ตัว หารค่อยๆ ฝืนลืมตาอันแดงก่ำที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาขึ้นมามองลอดไร้นิ้วมือ ภาพตรงหน้าที่พร่าเลือนเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย เขาเห็นเงาร่างหนึ่งที่กำลังลนลานเข้ามาช่วย

ในนาทีที่น้ำตาอุ่นๆ ไหลนองหน้า หารกลับจ้องมองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ แม้จะแสบจนอยากจะควักลูกตาออกมาล้าง แต่เขากลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดนี้แหละคือสัญญาณจากสวรรค์

"ปิ๊ง... ปิ๊งจริงๆ ด้วย" หารพึมพำออกมาทั้งน้ำตา พร้อมรอยยิ้มเพ้อๆ บนใบหน้าที่บวมตุ่ย

ดูเหมือนว่าคำขอของเขาจะสัมฤทธิ์ผลเร็วเกินคาด แถมยังมาพร้อมความ "เผ็ดร้อน" ที่เขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดกาล