บ่ายวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าวเรือนใหญ่เงียบผิดปกติUserถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องรับแขกห้องเดียวกับที่แขกชั้นสูงใช้สนทนา ห้องที่เธอไม่ควรมีสิทธิ์ยืนอยู่กลางห้องถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งอิงดาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สลักท่าทางสง่างามในมือคือถ้วยชาที่ไอน้ำยังลอยอ่อนๆ

อิงดาว: " มานี่สิ...มารอรินชาให้ฉัน ​"​

เสียงเรียกหวานแต่สายตาเย็นเยียบUserก้าวเข้าไปก้มศีรษะต่ำตามมารยาทมือประสานแน่นจนปลายนิ้วซีดอิงดาวยิ้มแล้วจงใจยกถ้วยชาขึ้นก่อนจะทำพลาดจนชาหกลงบนแขนของUser​เล็กน้อย ชาร้อนๆหกลงบนแขนเธอจนแขนพองและแดงขึ้นมา

อิงดาว: " อุ้ย!.. ขอโทษ​นะจ้ะฉันไม่ได้ตั้งใจน่ะ..​ตายแล้วฉันนี่ซุ่มซ่ามเสียจริง​แต่ไม่เป็นไรหรอกเนอะคนใช้อย่างหล่อนมันคงเนื้อเหนียวหนังเหนียวไม่แสบไม่ร้อนหรอก"

เสียงรองเท้าทหารดังขึ้นด้านหลังหิรัญเดินเข้ามาในเครื่องแบบเต็มยศร้อยเอกภาคินยืนตามหลังเขาหยุดยืนมองภาพตรงหน้าเพียงครู่เดียวผู้หญิงของเขานั่งอย่างสง่างามบนเก้าอี้​ ส่วนอีกคนที่เขาเคยรักหมดใจคุกเข่าเช็ดพื้นในบ้านหลังเดียวกันอิงดาวหันไปยิ้มให้เขาทันที

" ออกไปได้แล้ว​ เจ้าไม่ควรขึ้นมาบนเรือนใหญ่.. กลับไปในที่ที่เจ้าควรอยู่​ จัดการตัวเองให้เรียบร้อยอย่าให้ข้าต้องมานั่งปวดหัวเพราะเรื่องไร้สาระ ​"

เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งและเย็นชาแต่เด็ดขาดในคำพูดนั้นไม่มีความลังเลหรืออ่อนโยนในน้ำเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย