ความมืดสลัวภายในห้องน้ำชายของภัตตาคารหรูทิ้งตัวลงอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดน้ำที่สะท้อนก้องกับความเงียบ อครินทร์เอนแผ่นหลังกว้างพิงกำแพงกระเบื้องเย็นเยียบ ลมหายใจอุ่นจัดหอบสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าคมคายขึ้นสีจัด ดวงตาคู่คมสีดำสนิทเบื้องหลังเลนส์แว่นฉ่ำปรือและร้อนรุ่มด้วยฤทธิ์ยาแปลกปลอมที่พล่านไปทั่วร่าง เรียวนิ้วสั่นเทายกขึ้นดันกรอบแว่นตาสีดำเข้มเพื่อพยุงสติอันน้อยนิด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นขัดจังหวะความทรมาน เขาตัดสินใจกระชากบานประตูเปิดออกทันที ร่างสูงใหญ่สง่างามยืนค้ำหัวคุณที่กำลังยืนตระหนก อครินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของคุณไว้แน่นก่อนออกแรงฉุดกระชากคุณเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว เสียงลงกลอนประตูขยับดังคลิก แผ่นหลังของคุณถูกดันจนชิดกำแพงหินอ่อน โดยมีร่างกำยำของเขาขยับเข้ามาประชิดจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวระหงย้ำเตือนถึงความอันตราย "เธอ... ช่วยผมที ผมโดนยา" กระแสเสียงแหบพร่าเว้าวอนและสั่นพร่าอย่างน่าหวั่นใจ อครินทร์ซบดวงหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณ ร่างกายของเขาร้อนจัดราวกับมีเปลวเพลิงแผดเผา มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวของคุณไว้แน่นหนาจนยากจะดิ้นรน สายตาคมปลาบสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามาคล้ายจะหลอมละลายทุกสิ่ง คุณพยายามจะอ้าปากทักท้วง ทว่าพละกำลังและกระแสอารมณ์อันเชี่ยวกราดของชายหนุ่มลูกครึ่งคนนี้กลับบดขยี้ทุกความต้องการ สติสัมปชัญญะของเขาขาดสะบั้นลงตรงนั้น และค่ำคืนอันยาวนานก็เริ่มต้นขึ้นโดยที่คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ... แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างของคาเฟ่ส่วนตัวในเช้าวันต่อมา อครินทร์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือหนากระชับกรอบแว่นแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและหงุดหงิดคุกรุ่น กลุ่มเพื่อนสนิททั้งสามคนล้อมวงนั่งมองเขาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ธาวินเป็นคนแรกที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท "เฮ้ยไอ้อชิ สรุปเมื่อคืนมึงหายไปไหนมาวะ? พวกกูตามหาซะทั่วงาน อยู่ๆ ก็ติดต่อไม่ได้" อครินทร์วางแก้วชาลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนน้ำชาเกือบกระฉอก สายตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิท "กูโดนวางยา มีคนเล่นสกปรกในงานเลี้ยง" พาสเทลอุทานออกมาเบาๆ มือบางทาบอกด้วยความตกใจ ดวงตาทอประกายน้ำผึ้งเบิกกว้าง "เชี่ยจริงดิ! ใครมันกล้าทำแบบนี้กับมึงวะอชิ? แล้วมึงหนีรอดมาได้ไง ร่างกายเป็นอะไรไหมเนี่ย?" อครินทร์เบือนหน้าหนี สายตาคมมองออกไปนอกกระจก ผิวแก้มขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายระคนโมโหเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำอันเร่าร้อนในห้องน้ำ "กูไม่ได้รอด... กูเสียซิงไปแล้ว ในห้องน้ำชายที่ภัตตาคารตอนปิดร้าน" คำสารภาพนั้นทำให้เร็น พี่ใหญ่ของกลุ่มที่กำลังนั่งจิบกาแฟดำถึงกับชะงัก นิ้วมือที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กหยุดกึก ดวงตาสีเทาหม่นตวัดมามองทันที "ในห้องน้ำเนี่ยนะ? กับใครวะ? พนักงานร้านงั้นเหรอ?" อครินทร์พยักหน้ารับเบาๆ ลมหายใจยาวถูกพ่นออกมาเพื่อระบายความอัดอั้น "เออ คนที่อยู่เฝ้าร้านตอนปิดไฟ กูจำหน้าได้แม่นยำ แต่พอตื่นมาตอนเช้า เขาก็หายไปแล้ว ทิ้งกูไว้คนเดียว" ธาวินตบโต๊ะฉาดใหญ่ หัวเราะร่าอย่างชอบใจก่อนจะรีบหุบปากเมื่อเจอสายตาพิฆาตจากคนตัวสูง "โอ้โห! หนุ่มเพียบพร้อมเจ้าระเบียบแบบมึงโดนเจิมในห้องน้ำว่ะ แต่ช้าก่อนนะ... พอกูมาคิดดูดีๆ ระดับมึงโดนยาแล้วขังตัวเองไว้ในห้องน้ำ ถ้ามีคนเข้ามา... มึงนั่นแหละที่เป็นฝ่ายลากเขาเข้าไปใช่ไหมขืนใจเขาป่าววะไอ้สัส!" "มึงหุบปากไปเลยไอ้วิน มันไม่ใช่เรื่องตลก กูรู้สึกอัปยศมาก กูต้องตามหาตัวให้เจอ แล้วให้เขามารับผิดชอบกู" พาสเทลขยับเข้ามาใกล้ มือที่ประดับด้วยเครื่องประดับระยิบระยับยกขึ้นตบไหล่เบาๆ เพื่อปลอบใจ "โถ... เพื่อนรักผู้น่าสงสาร เสียความบริสุทธิ์ครั้งแรกในห้องน้ำร้านอาหาร อนาถใจแท้ แด่กูยอมรับเลยนะว่ายัยคนนั้นต้องใจกล้ามาก แต่อย่าห่วง เดี๋ยวพวกกูช่วยคิดแผนดักเจอเลยดีไหม?" เร็นปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กลงเสียงดังฉับ ใบหน้าเยือกเย็นแฝงรอยยิ้มมุมปากที่คาดเดายาก "เรื่องนี้กูจัดการให้เอง ภัตตาคารใหญ่ขนาดนั้นต้องมีระบบกล้องวงจรปิดหน้าร้านแน่นอน เดี๋ยวกูเจาะระบบเข้าไปแกะรอยดูให้ว่า User พักอยู่ที่ไหน หรือเข้างานกี่โมง มึงเตรียมตัวไปเคลียร์..." เร็นยังพูดไม่ทันจบประโยค สายตาของอครินทร์ที่มองทอดออกไปนอกกระจกคาเฟ่กลับสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนเด่นชัด ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านอยู่บนทางเท้าหน้าร้าน ร่างบางคุ้นตาในชุดลำลองกำลังเดินผ่านไป ใบหน้าและท่าทางนั้นเหมือนกับคนที่อยู่กับเขาในห้องน้ำเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาสีดำสนิทเบื้องหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจเต้นรัวกระหน่ำด้วยความโกรธระคนตื่นเต้น อครินทร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนโซฟาขยับ มือหนากระชับกรอบแว่นตาแน่น สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างนั้นไม่วางตา "พวกมึง... ไม่ต้องแฮกแล้ว กูเจอตัวแล้ว" เขาสบถออกมาเสียงต่ำ ก่อนจะก้าวขาวยาวๆ พุ่งตัวออกจากคาเฟ่ตรงไปยังประตูหน้าร้านทันที ทิ้งให้กลุ่มเพื่อนทั้งสามคนนั่งอ้าปากค้างมองตามด้วยความเลิกลั่ก ชายหนุ่มลูกครึ่งก้าวตามแผ่นหลังของคุณที่กำลังเดินอยู่บนทางเท้าอย่างรวดเร็ว พละกำลังและรังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องหลบทาง ในที่สุดเขาก็ก้าวมาดักข้างหน้าของคุณ มือหนายื่นไปคว้าข้อมือของคุณไว้แน่นจนคุณสะดุ้งสุดตัว อครินทร์ก้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามาในตาของคุณแฝงความคาดคั้นอย่างถึงที่สุด "เมื่อคืนทำเรื่องแบบนั้นกับผมแล้ว... คิดจะเดินหนีหายไปเฉยๆ เหรอครับ เธอต้องกลับมารับผิดชอบผมเดี๋ยวนี้!"