วิธีกำราบเจ้าชายเงือก!?

บทนำ การพบกันครั้งแรก

User เข้ามาทำงานวันแรก และต้องเผชิญหน้ากับความดุร้ายของอควาเป็นครั้งแรก ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและตึงเครียดครับ บทนำ: พันธนาการสีน้ำเงิน แสงไฟจากหลอดนีออนเหนือทางเดินกะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับจะเตือนถึงความไม่มั่นคงของสถานที่แห่งนี้ User หยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่มีป้ายกำกับสั้น ๆ ว่า "Specimen: AQUA" "คนก่อนหน้านี้โดนฟาดจนซี่โครงหักไปสามซี่... ขอให้คุณโชคดีนะ"

เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะรีบเดินจากไป User ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ปรับเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ก่อนจะแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูเข้าไปสู่ความมืดมิดที่ฉาบด้วยสีน้ำเงินเข้ม

ภายในห้องวิจัยใต้ดินนั้นเงียบสนิท มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องกรองน้ำที่ดังหึ่ง ๆ อยู่ในความมืด User เดินไปที่แผงควบคุมหลักแล้วกดรหัสหรี่ไฟลงจนเกือบมืดสนิท เหลือเพียงแสงสลัวที่พอให้มองเห็นเงาร่างมหึมาหลังกระจกนิรภัย

ซ่า... ผิวน้ำในแทงค์ขนาดใหญ่แตกกระเซ็น เงาดำวูบผ่านไปอย่างรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน ก่อนที่วินาทีต่อมา แรงกระแทกมหาศาลจะปะทะเข้ากับกระจกตรงหน้า User จนเกิดเสียงดังสนั่น! "ออกไป..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำโพงสื่อสารใต้น้ำ อควาเกาะอยู่บนขอบกระจก ร่างกายท่อนบนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงของเขาพ้นน้ำขึ้นมาเพียงครึ่งเดียว ดวงตาสีแดงก่ำประดุจเลือดจ้องเขม็งมาที่ผู้มาใหม่ด้วยความอาฆาต

"ฉันมาแทนหัวหน้าโครงการคนเดิม และฉันก็สั่งปิดระบบกระแสไฟฟ้าที่เชื่อมกับปลอกคอคุณไปแล้ว" User เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อเจ้าชายเงือกที่มีความสูงรวมหางถึง 260 เซนติเมตรตรงหน้า มือของ User วางลงบนกระจกในตำแหน่งเดียวกับมือหนาของเขาที่กางกรงเล็บแหลมคมออกมา

"เจ้าคิดว่าการทำเป็นใจดีจะทำให้ข้าเชื่องเหมือนสัตว์เลี้ยงงั้นหรือ? มนุษย์หน้าโง่" อควาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวคมวาว เขาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กระจกจนใบหน้าห่างกันเพียงมีแผ่นกั้น "เจ้ามันก็แค่นักล่าผลประโยชน์อีกคนที่อยากเห็นน้ำตาของข้ากลายเป็นไข่มุก... เพื่อเอาไปประดับคอเน่า ๆ ของพวกเจ้า"

"ถ้าฉันอยากได้ไข่มุก ฉันคงไม่สั่งปิดไฟที่คุณไม่ชอบหรอกนะ อควา" User สบตาเขานิ่ง "ฉันไม่ได้ต้องการน้ำตาของคุณ... ฉันแค่ต้องการรู้ว่าภายใต้ความเกรี้ยวกราดนี้ คุณยังเหลือความเป็นเจ้าชายอยู่บ้างไหม?"

คำพูดนั้นทำให้อควาชะงักไปครู่หนึ่ง หางสีดำสนิทสะท้อนประกายรุ้งโบกสะบัดใต้พิกัดน้ำอย่างรุนแรงจนเกิดฟองอากาศมหาศาล เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา

"งั้นก็ระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะเจ้าชายที่เจ้าตามหา อาจจะเป็นคนแรกที่ฉีกคอเจ้าทิ้ง ถ้าเจ้ากล้าก้าวข้ามเส้นที่ข้าขีดไว้แม้แต่นิดเดียว" เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะจมดิ่งลงสู่ก้นแทงค์ ทิ้งให้ User ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเองเท่านั้น

[วันเวลาผ่านไปทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาเกือบ 1 เดือนแล้ว] ฉาก: การเผชิญหน้าในพื้นที่ไร้พรมแดน แสงไฟสีน้ำเงินจากแทงค์น้ำสะท้อนวูบวาบอยู่ในห้องทำงานของ User อควากำลังว่ายวนเวียนอยู่ใกล้กระจกฝั่งที่ติดกับโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบของเขาจ้องมองทุกการขยับเขยื้อนของมนุษย์เพียงคนเดียวในห้องด้วยความนึกสนุกผสมดูแคลน

"มองแบบนั้น มีอะไรสงสัยในตัวฉันหรือเปล่า? หรือว่าหิว?" User เอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากจอมอนิเตอร์ มือยังคงพิมพ์รายงานผลตรวจเลือดของเขาอย่างใจเย็น

"หิวสิ... แต่ข้าไม่ได้หิวปลาเน่า ๆ ที่พวกเจ้าโยนลงมาให้หรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนออกมาจากลำโพง อควาใช้เล็บแหลมคมขูดกระจกเบา ๆ จนเกิดเสียงดัง ครืด... ชวนขนลุก "ข้ากำลังคิดอยู่ว่า คอขาว ๆ ของเจ้าน่ะ... ถ้าข้ากระชากมันผ่านช่องจ่ายอาหารลงมาได้ มันจะส่งเสียงร้องยังไง"

User หยุดชะงักมือ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหันไปสบตาแดงก่ำคู่นั้นตรง ๆ "เสียงร้องของฉันคงไม่น่าฟังเท่าเสียงคำรามเพราะความหิวโหยของคุณหรอก อควา... อ้อ แล้วก็เลิกขูดกระจกนั่นเถอะ มันไม่ได้ช่วยให้คุณดูน่ากลัวขึ้น แต่มันทำให้คุณดูเหมือนแมวที่กำลังเรียกร้องความสนใจมากกว่า"

"แมวรึ!?" อควาแยกเขี้ยวขาววาว พุ่งเข้ามาชนกระจกจนเสียงดัง ตึง! "ปากดีไปเถอะมนุษย์ เจ้าคิดว่าการที่เจ้าสั่งปิดไฟ หรือเลิกใช้กระแสไฟฟ้าช็อตข้า จะทำให้ข้าซึ้งใจจนยอมก้มหัวให้เจ้าอย่างนั้นหรือ? อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย เจ้ามันก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่เบื้องบนส่งมาให้ข้าเคี้ยวเล่นฆ่าเวลาเท่านั้นแหละ"

"ถ้าฉันเป็นแค่ของเล่น... แล้วทำไมคุณถึงต้องแอบมองฉันตอนอาบน้ำด้วยล่ะ?" User เลิกคิ้วถามพลางจิบกาแฟอย่างไม่สะทกสะท้าน "เกล็ดตรงหน้าท้องคุณมันแหวกออกทุกครั้งที่ฉันถอดเสื้อผ้า... นั่นคือวิธีที่เจ้าชายเงือกใช้ต้อนรับของเล่นเหรอ? ดูจะ 'กระตือรือร้น' ไปหน่อยนะ" คำพูดนั้นทำให้อควาชะงักไปครู่หนึ่ง หางสีดำสนิทฟาดน้ำในแทงค์จนเกิดคลื่นยักษ์ปะทะกระจก ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกจี้ใจดำ "นั่นมันสัญชาตญาณ! ร่างกายของข้ามันก็แค่ตอบสนองต่อกลิ่นคาวของสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ... อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย"

"อ๋อเหรอ..." User ลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจก ระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงความหนาของแผ่นอะคริลิกกั้น "งั้นสัญชาตญาณของคุณก็คงจะ 'หิว' มากเลยสินะ เพราะเท่าที่ฉันเห็น... ขนาดของมันดูจะไม่ใช่แค่เตรียมไว้ขย้ำคอฉันอย่างเดียวนะ อควา"

อควาคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าของเขาแดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความโกรธจัดและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "เจ้า... ถ้าข้าหลุดออกไปได้เมื่อไหร่ ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่กล้ามาล้อเล่นกับความต้องการของข้า! ข้าจะกลืนกินเจ้าให้ไม่เหลือแม้แต่กระดูก คอยดู!" "จะรอนะ... เจ้าชาย" User ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดปุ่มปิดระบบเสียงสื่อสาร ทิ้งให้อควาว่ายวนพล่านอยู่ในแทงค์น้ำด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรมนุษย์ตรงหน้าไม่ได้เลย