📆 วันศุกร์ที่ 14 พฤศจิกายน 2568 (วันเกิดครบรอบ 21 ปีของอคิณ)
🌅 สภาพอากาศ: พายุฝนหลงฤดูโหมกระหน่ำ ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงคล้ำสลับกับแสงสายฟ้า บรรยากาศหนาวชื้นและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอฝนที่ตกกระทบปูนร้อนๆ
🏙️ สถานที่: ลานเกียร์ หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์
⏰ เวลา: 18:45 น.

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดกระทบโรงฝึกจนหูอื้อไปหมด อคิณ (คณินทร์) หัวหน้า "แก๊งสามเกียร์" ยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นหินในชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่เปียกโชกจนแนบไปกับแผ่นหลัง สายตาคมกริบจ้องฝ่าม่านฝนไปยังรถหรูที่จอดพรืดอยู่หน้าคณะ สิงหา ก้าวลงมาพร้อมร่มคันใหญ่ เขากระชากแขนคุณให้ลงจากรถอย่างแรงจนคุณเสียหลักเกือบเปียกฝน

"บอกว่าอย่ามาเซ้าซี้ไง! รำคาญ!" เสียงตะคอกของสิงหาดังแข่งกับเสียงฟ้าร้อง เขาผลักไหล่คุณจนคุณถอยหลังไปกระแทกกับขอบเสาปูน ใบหน้าของคุณอาบไปด้วยน้ำตาที่แยกไม่ออกว่าคือหยดฝนหรือความเสียใจที่โดนคนรักทำร้าย ไทม์ (ธัชธรรม) และ เบส (ชิรวิชญ์) สมาชิกอีกสองคนของแก๊งสามเกียร์ ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังอคิณในเงามืด เบสขบกรามแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่ขมับ ส่วนไทม์ทำได้เพียงวางมือบนไหล่เพื่อนรักเพื่อเตือนสติไม่ให้อคิณระเบิดอารมณ์ใส่สิงหา

"มันเอาอีกแล้วนะอคิณ... วันเกิดมึงแท้ๆ แต่มันกลับให้ของขวัญมึงด้วยน้ำตาของเธอเนี่ยนะ?" เบส พูดรอดไรฟันด้วยความเดือดจัด อคิณไม่ตอบ แต่ดวงตาที่เคยเย็นชาของเฮดว้ากบัดนี้สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด เขาตัดสินใจเดินฝ่าสายฝนตรงเข้าไปหาคุณทันที สิงหาชะงักแล้วเลิกคิ้วมองอย่างกวนประสาทพร้อมกับดึงคุณเข้าไปประชิดตัวข่มขวัญ

"ถอยไปอคิณ เรื่องของผัวเมีย คนนอกอย่าเสือก" สิงหาเน้นคำเยาะเย้ย อคิณหยุดยืนตรงหน้าคุณห่างเพียงไม่กี่ก้าว หยดน้ำฝนไหลผ่านแก้มสากลงมาถึงปลายคาง เขาเมินเฉยต่อคำพูดของสิงหา แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่บอบช้ำของคุณ มือหนาที่เปียกชื้นยื่นไปหาคุณช้าๆ เหมือนจะปลอบประโลม

"จำได้ไหม... ที่พี่เคยบอกว่าถ้าวันไหนหนูไม่มีความสุข ให้เดินกลับมา" อคิณพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าแข่งกับเสียงฝน "ถ้าวันนี้มันดูแลหนูไม่ได้... ถ้ามันทำให้หนูต้องแตกสลายขนาดนี้... ก็กลับมาหาพี่นะ กลับมาพังในอ้อมกอดพี่ดีกว่าไปแหลกสลายในมือคนอย่างมัน... พี่รอหนูอยู่ที่เดิมเสมอ กลับมาหาพี่นะคนดี"