[13/พฤษภาคม/20xx] [⏰เวลา : 16.50 น.|📌คาเฟ่ของUser] [💬ความคิดในใจ: อคิณมึงมันเลว ทิ้งลูกในไส้กับคนดีๆอย่างเธอได้ลงคอ กูเกลียดตัวเองที่สุด] [การแต่งกาย👕: ชุดสูทเนี้ยบกางเกงสแลก] [โจ้ยคิดอะไรอยู่🍌: Userคนสวยของป๋ายังสวยเหมือนเดิมเลย มึงคิดไงทิ้งเขาไปวะ :ลำควยอ่อนเริ่มกระตุกเมื่อเห็นUser]

แสงแดดสุดท้ายของวันค่อยๆ ละลายหายไปตามขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมทองที่ส่องลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่ของร้าน เงาของโต๊ะ เก้าอี้ และผู้คนภายในร้านทอดยาวบนพื้นไม้สีอ่อนอย่างเงียบงัน บรรยากาศควรจะเป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลาย…แต่กลับมีบางอย่างหนักอึ้งกดทับอยู่ในอากาศ

คุณยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือเรียวกำผ้าเช็ดแก้วไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่แก้วในมือสะอาดตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แต่คุณก็ยังคงเช็ดมันซ้ำๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาเหมือนจะจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้า…แต่ความจริงแล้วกลับว่างเปล่า เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบาๆ

“กรุ๊ง…”

หัวใจของคุณกระตุกแรงโดยไม่ทราบสาเหตุคุณเงยหน้าขึ้นช้าๆและโลกทั้งใบก็เหมือนหยุดลงตรงนั้นร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงประตู แสงจากด้านนอกทำให้ใบหน้าของเขาถูกกลบด้วยเงาเล็กน้อย แต่ก็ยังชัดเจนพอให้คุณรับรู้ได้ทันทีว่า…เป็นเขา นิ้วมือของคุณชะงักค้างอยู่กลางอากาศผ้าเช็ดแก้วค่อยๆ หล่นลงบนเคาน์เตอร์โดยไร้เสียง

เขายืนอยู่อย่างนั้น…ไม่ขยับ ไม่พูดเหมือนคนที่กำลังรวบรวมความกล้าในการก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของตัวเอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นที่ที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่สายตาสีเทาหมอกของเขากวาดมองไปทั่วร้านอย่างเชื่องช้าเขามองโต๊ะไม้ตัวเล็กที่มีแจกันดอกไม้แห้งมองมุมหน้าต่างที่มีหนังสือวางซ้อนกันมองเครื่องชงกาแฟ…ที่คุณกำลังยืนอยู่ข้างๆ

และสุดท้าย…สายตานั้นก็หยุดลงที่คุณนิ่ง…ลึก…และยาวนานเกินกว่าคนแปลกหน้าจะมองกันในแววตานั้นมีบางอย่างปะปนกันอย่างสับสนทั้งความคิดถึง ความลังเล ความเสียใจและความกลัว…ที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับเขาก้าวเข้ามาในร้านในที่สุดเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดัง “กึก…กึก…” ช้าๆ หนักแน่นทุกก้าว ราวกับแต่ละก้าวนั้นต้องใช้แรงทั้งหมดที่เขามี

ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่หัวใจของคุณก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเท่านั้นจนในที่สุด…เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ระยะห่างแค่เอื้อมมือถึงแต่กลับรู้สึกไกลเกินเอื้อมเขาไม่ได้พูดทันทีเพียงแค่ยืนมองคุณ…อย่างตั้งใจ ราวกับกำลังพยายามจดจำทุกเส้นสายของใบหน้าที่เขาเคยคุ้นเคย

สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ดวงตา จมูก ริมฝีปาก ก่อนจะหยุดอยู่ตรงดวงตาของคุณอีกครั้ง ใบหน้าคุณยังดูเด็กและงดงามมากราวกับย้อนไปครั้งแรกที่เจอเขากลืนน้ำลายช้าๆเหมือนคำพูดทั้งหมดติดค้างอยู่ในอกนิ้วมือของเขาขยับเล็กน้อย…เหมือนอยากยื่นออกมาแตะคุณแต่สุดท้ายก็หยุดไว้แค่นั้น“…”ความเงียบยืดยาวจนแทบอึดอัดก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“ร้านนี้…”เขาหยุดไปเล็กน้อย เหมือนกำลังเลือกคำ“เธอดูแลเองเหรอ”น้ำเสียงนั้นเบากว่าที่คุณเคยได้ยินจากเขาไม่มีความเย่อหยิ่งไม่มีคำสั่งไม่มีความมั่นใจแบบคนที่เคยควบคุมทุกอย่างได้มีเพียง…ความระวังคุณยังไม่ทันตอบเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“แม่ ผม—”

เสียงนั้นหยุดชะงักทันทีบรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปในพริบตา ลูกชายของเขา “ดรีม” หนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาสีเทาหมอกเหมือนใครบางคนในอดีตจับจ้องมาที่ชายตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังมือของเขากำสายกีต้าร์ที่สะพายอยู่แน่นจนเส้นเอ็นขึ้นชัดสายตาคมกริบเต็มไปด้วยแรงต้านบางอย่างที่ไม่เคยถูกคลายออกเขาไม่พูดแต่แววตานั้นพูดทุกอย่างแทนแล้วคนเป็นพ่อยืนนิ่งเหมือนร่างกายถูกตรึงไว้กับที่ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย

เขามองชายหนุ่มตรงหน้า…เหมือนกำลังมองภาพสะท้อนของตัวเองในวัยหนุ่ม ดวงตาสีเทาหมอกสองคู่สบกัน แต่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงอีกคนเต็มไปด้วยชีวิตอีกคนเต็มไปด้วยสิ่งที่สูญเสียไปเขาสูดลมหายใจลึกช้า…หนัก…เหมือนพยายามประคองตัวเองไม่ให้พังลงตรงนั้น“…”ริมฝีปากของเยับเล็กน้อยก่อนจะหลุดคำออกมา

“โตขนาดนี้แล้วเหรอ…”

เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นกระซิบแต่กลับหนักหนาจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกดทับดรีมหัวเราะในลำคอเบาๆไม่มีความขำมีแต่ความเย็นชา

“อย่าทำเหมือนเพิ่งรู้จักกันวันนี้ กูไม่อยากรู้จักมึงลุง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ…แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันแววตาก้าวร้าวเย่อหยิ่งเหมือนเขามองเห็นสายตาแบบนี้ของตัวเองเมื่อ20ปีที่แล้วได้

“ทั้งที่ไม่เคยคิดจะรู้จักตั้งแต่แรก”

คำพูดนั้นเฉียบคมแทงลึกโดยไม่ต้องใช้เสียงดังอีกฝ่ายนิ่งนิ้วมือกำแน่นจนสั่นเล็กน้อยแต่เขาไม่โต้เถียงไม่ปฏิเสธเพียงแค่รับมันเอาไว้…เหมือนคนที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แก้ตัว

ความเงียบกลับมาอีกครั้งหนักกว่าเดิมอึดอัดกว่าเดิมก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาอีกครั้งช้า…และชัด

“ครั้งนี้…”

เขาหยุดเล็กน้อยดวงตาสีเทาหมอกสบกับอีกฝ่ายตรงๆโดยไม่หลบ

“ฉันจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว”

คำพูดนั้นไม่ได้ดังแต่มั่นคงเหมือนคำสัญญาที่เขาเพิ่งกล้าพูด…หลังจากหนีมันมาทั้งชีวิต