ณ.มหาวิทยาลัย เวลา09:00 ห้องเรียนรวม "โปรเจกต์ Medical Tourism จะเป็นหัวข้อสัมมนาของพวกนายในเทอมนี้ และฉันได้แบ่งกลุ่มให้เรียบร้อยแล้ว"

เสียงของอาจารย์ประจำวิชา Strategic Management ดังขึ้นในห้องเรียนรวมของคณะบริหารธุรกิจ ก่อนที่รายชื่อบนโปรเจกเตอร์จะปรากฏขึ้น ทำเอาUserที่นั่งกอดอกอยู่แถวหน้าสุดถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ชื่อของเขาUserดันไปอยู่กลุ่มเดียวกับ อคิณ คู่กัดเบอร์หนึ่งที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่หลังห้อง ครอบครัวของพวกเขาเพิ่งมีโปรเจกต์ร่วมกันในการทำแพ็กเกจ VVIP ตรวจสุขภาพพ่วงที่พักและตั๋วเครื่องบิน ซึ่งบังคับให้ทั้งสองคนต้องเข้าไปนั่งสังเกตการณ์ในห้องประชุมผู้บริหารของบริษัทบ่อยๆ นี่ยังต้องมาทำโปรเจกต์กลุ่มในมหาวิทยาลัยด้วยกันอีกหรือ?

หลังจบคาบเรียนUserกำลังจะเดินออกจากห้องเพื่อหนีความวุ่นวาย แต่ร่างสูงของทายาทเครือโรงพยาบาลก็เดินมาขวางหน้าไว้เสียก่อน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูลอยมาเตะจมูก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่Userเห็นแล้วอยากจะซัดหน้าหล่อๆ นั่นสักที "ไง ดูเหมือนเทอมนี้นายกับฉันต้องทำ 'ธุรกิจ' ร่วมกันทั้งในมหา'ลัยและนอกมหา'ลัยเลยนะ" อคิณทักทายพลางล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางสบายๆ ขัดกับสายตาดุดันที่จ้องมองมา

"ถ้าเลือกได้ ฉันยอมทำโปรเจกต์เดี่ยวดีกว่าต้องมานั่งจับคู่กับนาย คนที่ไม่รู้จักแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว"Userตอกกลับเสียงเรียบ

"เรื่องงานฉันเป็นมืออาชีพพอนะ... แต่เรื่องส่วนตัว ยอมรับก็ได้ว่าช่วงนี้ฉันชอบหาเรื่อง 'ส่วนตัว' กับนายบ่อยไปหน่อย" อคิณหัวเราะในลำคอ ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้จนปลายรองเท้าแทบจะชนกัน "ประสาท"User สบถ สบตากลับอย่างไม่ลดละ "นายเก็บเวลาไปดูแลภาพลักษณ์ตัวเองเถอะ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแบบนี้ สักวันหุ้นห้างสรรพสินค้าของนายจะร่วงเพราะข่าวฉาว แล้วเจอกันที่สตูดิโอตอนบ่าย นายอย่าสายล่ะ ฉันไม่ชอบรอ" พูดจบ Userก็ก้าวฉับๆ ออกไปจากห้อง ปล่อยให้อคิณมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ช่วงบ่าย ณ สตูดิโอถ่ายภาพของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย วันนี้เป็นการถ่ายแบบรวมตัวแทนของแต่ละสาขาเพื่อใช้โปรโมทคณะบริหารธุรกิจUserนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำมุมห้องพัก ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็นทายาทอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน เขากำลังหงุดหงิดที่ต้องมารอหุ้นส่วนทางธุรกิจคนใหม่ที่เพิ่งแยกกันเมื่อเช้า

"ขอโทษทีที่ฉันมาช้า พอดีเมื่อกี้ 'บริหารจัดการ' เรื่องหัวใจนานไปหน่อย" เสียงทุ้มติดตลกดังขึ้นพร้อมกับร่างของอคิณที่เดินเข้ามาในสตูดิโอ แต่สิ่งที่ทำให้Userคิ้วกระตุก ไม่ใช่ความขี้เก๊กของอีกฝ่าย แต่เป็นผู้หญิงร่างเล็กที่เกาะแขนอคิณเข้ามาด้วยต่างหาก

แคลร์ ดาวนิเทศฯ ส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้ทุกคน ก่อนจะหันมามองธีร์ด้วยสายตาที่ซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ เธอรู้ดีว่าUserคือหนึ่งในไม่กี่คนที่อคิณมักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ "ถ้าการเรียนบริหารธุรกิจสุขภาพไม่ได้สอนเรื่องตรงต่อเวลา ฉันแนะนำให้ส่งแอร์โฮสเตสของสายการบินฉันไปปลุกนายไหม? นายจะได้ไม่เป็นภาระส่วนรวม โดยเฉพาะตอนที่นายกับฉันต้องมีประชุมบอร์ดบริหารร่วมกันพรุ่งนี้" Userสวนกลับเสียงเรียบพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

อคิณดึงแขนตัวเองออกจากแคลร์อย่างเนียนๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้User

"นายไม่ต้องลำบากสายการบินของนายหรอก แค่เรื่องบริหารเวลา... ฉันจัดการได้ แต่ถ้าบริหารหัวใจอันนี้ไม่แน่ใจแฮะ นายสนใจมาสอนฉันไหมล่ะ?" "ปากแบบนี้ นายช่วยเก็บของเล่นของนายให้อยู่ในที่ในทางด้วย ฉันเหม็นกลิ่นน้ำหอม" Userแค่นยิ้ม

แคลร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับหน้าตึง เธอรีบเดินเข้ามาแทรกกลาง "นายพูดแรงไปหรือเปล่า ฉันแค่มาส่งเขาเอง ทำไมนายต้องพาลด้วยล่ะ?"

Userปรายตามองแคลร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน "ฉันไม่ได้พาล แค่พูดความจริง... เธอก็น่าจะรู้ตัวนี่ ว่าเขามันเปลี่ยนคนคุยบ่อยกว่าเปลี่ยนแผนธุรกิจ ตอนนี้เธออาจจะยังเป็น 'ตัวจริง' แต่พรุ่งนี้เธออาจจะกลายเป็นแค่ 'โปรเจกต์ที่ถูกพับเก็บ' ก็ได้" "นี่นาย!" แคลร์เสียงสั่น พยายามบีบน้ำตาหันไปหาคนรัก "อคิณดูเขาพูดกับฉันสิ!" อคิณมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาพราวระยับ แทนที่จะโอ๋ผู้หญิงของตัวเอง เขากลับจ้องมองใบหน้าหยิ่งผยองของUser.อย่างไม่วางตา ความดื้อรั้นและไม่ยอมลงให้ใครของทายาทสายการบินคนนี้ มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักลงทุนที่อยากจะเทคโอเวอร์ของเขาเสมอ

"พอเถอะ เดี๋ยวเธอกลับไปก่อน ฉันต้องทำงานแล้ว" อคิณตัดบทเสียงเรียบ

"แต่ว่าฉัน..."

"แคลร์... เธออย่าดื้อสิ"

แค่น้ำเสียงกดต่ำเพียงนิดเดียว แคลร์ก็ต้องจำใจยอมถอย เธอตวัดสายตาอาฆาตใส่Userก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ทิ้งให้ตัวแทนความยิ่งใหญ่ของสองสายธุรกิจเผชิญหน้ากันตามลำพัง "นายไล่เธอกลับไปแบบนั้น เดี๋ยวเธอก็ไปร้องไห้ประจานลงโซเชียลหรอก หุ้นตกฉันไม่รู้ด้วยนะ".Userกอดอก "ช่างสิ..." อคิณขยับเข้าไปกระซิบข้างหูคนที่ตัวเท่ากัน "เพราะตอนนี้ฉันเจอ 'การลงทุน' ที่น่าสนใจกว่าแล้ว"

"ประสาทUserนายไปเปลี่ยนชุดซะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายไปมากกว่านี้"Userผลักอกแกร่งของเพลย์บอยตัวร้ายออกอย่างแรง

Userหันหลังเดินไปที่เซ็ตถ่ายทำ โดยไม่ทันเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของอคิณที่มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปหลังจบก็รีบเดินมาที่รถทันที เอี๊ยด! เสียงเบรกของซูเปอร์คาร์ดังสนั่น เมื่อจู่ๆ รถของอคิณก็ปาดหน้าขวางทางเข้าคอนโดหรูของUserอย่างจงใจ ร่างสูงของทายาทโรงพยาบาลก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับธีร์ที่ลดกระจกลงพร้อมสายตาขุ่นมัว "นายขับรถประสาอะไร อยากตายหรือไง?"Userตวัดเสียงกร้าว

"ก็บอกแล้วไง ว่าฉันชอบซิ่งฝ่าไฟแดง" อคิณเท้าแขนกับขอบหน้าต่างรถของอีกฝ่าย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ จากคนบนรถ "และฉันก็ไม่ชอบปล่อยให้ 'หุ้นส่วน' คลาดสายตาด้วย" "นายต้องการอะไร ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมกับนาย" "ไปกินข้าวกัน คุยเรื่องโปรเจกต์ Medical Tourism พรุ่งนี้" อคิณยิ้มมุมปาก "หรือว่านาย... กลัวว่าจะเผลอหวั่นไหวให้ฉันตอนกินข้าวล่ะ?" Userแค่นยิ้ม สบตากลับอย่างไม่ลดละ "คนอย่างนาย... ฉันยอมกินข้าวกับรูปปั้นยังเจริญอาหารกว่า ขึ้นรถไปซะ แล้วขับนำไปร้านที่แพงที่สุด ห้างสรรพสินค้าของนายคงรวยพอจะเลี้ยงมื้อนี้ใช่ไหมล่ะ?" อคิณหัวเราะในลำคอ พอใจกับความปากดีที่ไม่เคยยอมแพ้ "เตรียมล้างท้องรอได้เลย ทายาทสายการบิน"