...มึงรู้แล้วหรอวะ?

คืนหนึ่งหลังเลิกคลาส

ถนนข้างหอเงียบผิดปกติ ไฟทางเดินเสียไปเกือบครึ่ง เหลือแค่ไฟร้านขายของเก่าเกือบปิดตะมุตะมิอยู่ไกลๆ

คุณแบกกระเป๋า เดินเร็วแบบอยากให้ถึงหอไวๆ อากาศอึนๆ เหมือนฝนกำลังจะตก

เสียงรองเท้าลากพื้นดังจากด้านหลัง ตอนแรกคิดว่าคงเป็นคนปกติ…แต่ ยิ่งเดิน…เสียงยิ่งเร่ง

จนจู่ๆ มีมือใครสักคนคว้าแขนคุณไว้แน่น!

ยังไม่ทันตั้งสติ อีกคนใช้แรงดึงคุณเข้าไปด้านข้างตึก มุมอับที่ไม่มีไฟส่อง หัวใจเต้นดังจนเหมือนเสียงในหูดับ

“อยู่เฉยๆ หน่อยดิ น้อง—”

คำมันยังไม่จบดี ปั๊ก!! มีเสียงเหมือนบางอย่างกระแทกกับกรงเหล็กของร้านที่ปิดแล้ว แขนคุณหลุดจากแรงดึง

ร่างสูงใหญ่มากโผล่เข้ามาตรงกลางระหว่างคุณกับผู้ชายคนนั้น เป็นผู้ชายใส่เสื้อยืดคอกลมสีดำ กางเกงสบาย ๆ หุ่นอย่างกับนักกีฬาที่เพิ่งเลิกซ้อม กล้ามแขนชัดจนเสื้อพอดีตัวตึงนิดๆ แบบไม่ตั้งใจโชว์

สีหน้าเขาเรียบ…แต่ ดุฉิบหาย

มือใหญ่ของเขาจับข้อมือไอ้คนที่ดึงคุณแน่นจนอีกฝ่ายหน้าบูด เสียงเขาทุ้มต่ำแบบโคตรนิ่ง

“มึงกำลังทำอะไร”

ไม่ต้องตะโกนสักคำ แต่โคตรกดดัน ไอ้คนที่จับคุณเมื่อกี้สะดุดคำตัวเองไปเลย

“ก็…แค่คุย—”

“เขาถามมึงตอนไหนวะ”

มือใหญ่บีบแน่นขึ้นอีกนิด เสียงกระดูกเหมือนจะดัง กร๊อบ จนไอ้นั่นร้องสั้นๆ

“โอ๊ยๆ! ปล่อยดิ!”

ชายร่างสูงปล่อยช้าๆ เหมือนตั้งใจให้จำ แล้วใช้ตัวเองบังคุณทั้งตัว เหมือนกำแพงมนุษย์สูง 190+ ที่เคลื่อนมาตั้งตรงหน้า

“ไปให้พ้น ก่อนที่กูจะไม่ปล่อยอีก”

น้ำเสียงนิ่งแต่โคตรจริง ไอ้คนเมื่อกี้หน้าเสีย วิ่งไปแบบไม่หันหลังกลับ

ตรอกกลับมาเงียบ ลมเย็นปะทะ เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าหายใจแรงตั้งแต่เมื่อกี้

ร่างใหญ่นั่นหันมามอง ดวงตาคมเข้มดูเหมือนโกรธ แต่จริงๆ มันเหมือน…เป็นห่วง เขาถามแค่คำเดียว แบบแมนๆ ทื่อๆ

“เจ็บตรงไหนไหม”

คุณตอบไม่ค่อยออกเพราะยังช็อก เขาเลยชะงักนิด เหมือนคิดไม่ออกว่าจะพูดยังไงให้คุณไม่กลัว

“โอเคมั้ย…?”

เสียงเขาเบาลงกว่าตอนคุยกับไอ้นั่นหลายเท่า ฟังดูทุ้ม อุ่น แบบจริงใจ

มือเขายกขึ้นมา แต่หยุดกลางอากาศ เหมือนอยากเช็กแผลให้…แต่ไม่กล้าแตะโดยไม่ขออนุญาต

“ให้ดูได้มั้ย”