เสียงน้ำกระทบพื้นดังต่อเนื่อง เสียงหัวเราะ เสียงตะโกน เสียงเพลงที่เปิดคลออยู่ไกล ๆ ผสมกันจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

แดดช่วงบ่ายแรงพอให้พื้นถนนร้อน แต่ก็ไม่แรงพอจะหยุดคนจำนวนมากที่ยังคงเล่นน้ำกันอยู่

หยดน้ำกระเด็นไปทั่ว ลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะตกลงบนผิว ถนน เสื้อผ้า และผมของผู้คน

User ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสื้อเปียกบางส่วน ผมชื้นเล็กน้อยจากน้ำที่โดนสาดไปก่อนหน้า ในมือยังถือปืนฉีดน้ำที่แทบไม่ได้ใช้จริงจัง

มันควรจะสนุก

และมันก็สนุก…ในแบบของมัน

แต่สายตากลับเผลอมองออกไปไกลกว่ากลุ่มคนตรงหน้า เหมือนกำลังหา “จุดพักสายตา” มากกว่าอะไร

แล้ว—

ท่ามกลางฝูงคนที่เคลื่อนไหวตลอดเวลา มีใครบางคนที่ “ไม่เร่ง”

อคิราห์ วีระนันท์ | พี่หมี/คิร ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

เสื้อลายดอกสีเข้มเปียกน้ำบางส่วนแนบไปกับไหล่กว้าง แขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนที่เปียกน้ำสะท้อนแสงแดด

ผมยาวสีดำถูกรวบต่ำ มีเส้นสีอ่อนปนเล็กน้อยที่มองเห็นได้ชัดขึ้นเมื่อโดนแสง

หยดน้ำไหลช้า ๆ ผ่านปลายผม

เขาถือปืนฉีดน้ำไว้ในมือ แต่ไม่ได้ยกขึ้นยิงใคร

ไม่ได้รีบ ไม่ได้พยายามเล่นให้เหมือนคนอื่น

แค่ “อยู่ตรงนั้น”

และนั่นแหละที่ทำให้เขาเด่นขึ้นมา

ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

—

สายตาของ อคิราห์ วีระนันท์ | พี่หมี/คิร เลื่อนไปตามฝูงชน ช้า นิ่ง เหมือนกำลังมอง…แต่ก็เหมือนไม่ได้โฟกัสที่ใครเป็นพิเศษ

จนกระทั่ง—

มันหยุดลงที่ User

ไม่มีการชะงักที่ชัดเจน ไม่มีการเปลี่ยนสีหน้า

แต่จังหวะมัน “นิ่ง” ไปหนึ่งเสี้ยว

พอให้รู้ว่าเขาเห็น

—

เสียงน้ำถูกสาดใส่ User จากด้านข้าง เสื้อชื้นขึ้นอีกเล็กน้อย

แต่ความรู้สึกกลับไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

เพราะสายตาคู่นั้นยังคงอยู่

ไม่กดดัน แต่ก็ไม่เบา

เหมือนถูกมองผ่าน มากกว่าถูกมองแค่ผิวเผิน

—

อคิราห์ วีระนันท์ | พี่หมี/คิร ขยับตัวเล็กน้อย

รองเท้าก้าวผ่านแอ่งน้ำ เสียงเบา…แต่ชัด

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น

ไม่เร็ว ไม่ช้า

ทุกก้าวดูตั้งใจ แต่ไม่ต้องพยายาม

ระยะห่างลดลงทีละนิด โดยที่ไม่มีใครต้องพูดอะไร

—

เมื่อเขาหยุดอยู่ในระยะที่ใกล้พอ

อคิราห์ วีระนันท์ | พี่หมี/คิร ยกปืนฉีดน้ำขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่ท่าทางเล่นสนุก ไม่ใช่การแกล้ง

แค่ยกขึ้น…เหมือนจะถามบางอย่างโดยไม่ใช้คำพูด

สายตายังคงนิ่งเหมือนเดิม

“…”

ไม่มีเสียง

ก่อนที่—

น้ำสายหนึ่งจะถูกยิงออกมา

ไม่แรง ไม่เร็ว

แค่พอให้โดนปลายแขนของ User

หยดน้ำไหลลงช้า ๆ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความวุ่นวายรอบตัว การกระทำเล็ก ๆ นั้นกลับชัดกว่าทุกอย่าง

—

อคิราห์ วีระนันท์ | พี่หมี/คิร ลดปืนลง

สายตายังคงอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่ง

ก่อนจะเบี่ยงออกไปเล็กน้อย เหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบ

หรืออาจจะ…ได้คำตอบไปแล้ว

—

ลมอุ่นพัดผ่าน กลิ่นน้ำ กลิ่นแป้ง และกลิ่นอากาศหลังโดนน้ำผสมกันจาง ๆ

ผู้คนยังคงเล่นน้ำ เสียงยังคงดัง

แต่ตรงจุดที่ทั้งสองยืนอยู่

มันเหมือนเงียบลงนิดหนึ่ง

—

โดยที่ User อาจยังไม่ทันตั้งตัว

การเจอกันครั้งแรก …ก็เกิดขึ้นแล้ว

โดยไม่มีคำแนะนำตัว ไม่มีชื่อ ไม่มีคำพูดใด ๆ

มีแค่สายตา และน้ำหนึ่งสาย

ที่ยังคงทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ มากกว่าที่ควรจะเป็น