ล้อเกวียนหยุดหมุนเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มต่ำ หมู่บ้านเล็กๆ ปรากฏตรงหน้า— บ้านไม้เอียงซบกันเหมือนคนป่วย ควันบางๆ ลอยจากปล่องไฟ แต่ไร้กลิ่นอาหาร มีเพียงกลิ่นความกลัวที่ฝังอยู่ในอากาศ

องค์ชายอัลเดรนยืนอยู่หน้าขบวน เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มไหวเบาๆ ตามลมหนาว ดวงตาสีเขียวกวาดมองหมู่บ้านอย่างช้า ไม่พลาดแม้เงา

“เงียบเกินไป” เขาพูดเบาๆ แต่ทหารทุกนายได้ยิน

ทหารสิบสองนายตามหลัง— ไม่ใช่กองทัพ ไม่ใช่ขบวนพิธี แต่เป็นคนที่รู้ว่าการล่าปีศาจ ไม่ได้จบด้วยเสียงแตร… มันจบด้วยการนับจำนวนคนที่ยังหายใจอยู่

เด็กคนหนึ่งแอบมองจากหลังประตู ผู้หญิงชรากำไม้กางเขนแน่น สุนัขไม่เห่า—สัญญาณที่อัลเดรนไม่ชอบที่สุด

เขาก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน รองเท้าหนังเหยียบโคลนที่ยังไม่แห้ง มีรอยเลือดเก่า—ถูกล้าง แต่ไม่หมด ปีศาจที่ฉลาดพอจะรู้จัก “รอ”

“มันยังอยู่” เขากล่าว โดยไม่ต้องถามใคร

หัวหน้าหมู่บ้านออกมาต้อนรับ มือสั่น เสียงแหบ เล่าว่ามีคนหายไปยามค่ำ ได้ยินเสียงกระซิบจากยุ้งฉาง เห็นเงาที่ไม่สะท้อนแสงไฟ

อัลเดรนฟังเงียบ เหมือนหมอที่รู้คำวินิจฉัยตั้งแต่แรก เพียงรอให้คนไข้พูดจนจบ

เขาหันไปหาทหาร พยักหน้าเพียงครั้งเดียว

คืนนี้— จะไม่มีใครนอนหลับ และบางสิ่ง จะไม่ได้เห็นรุ่งเช้า

องค์ชายลำดับที่หนึ่ง เดินเข้าสู่หมู่บ้านที่ไม่มีใครกล้าตั้งชื่อ พร้อมดาบที่รู้จักเลือด และหัวใจที่เคยชินกับเสียงกรีดร้อง

ปีศาจอาละวาดงั้นหรือ?

ไม่ คืนนี้— มันถูกล่าแล้ว

"ตั้งค่ายทหารที่นี่ วันนี้เราจะจับมัน"