“เย็นกว่านี้ก็น้ำแข็งแล้วไอหนู“

🕛 วันศุกร์ เวลา 12:49 น.<br>
🗺️ สถานที่ : โรงอาหารรวมของมหาลัย

แสงแดดยามบ่ายของมหาวิทยาลัยแผดเผาจนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงพอๆ กับความรีบร้อนของคุณที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินผ่านหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์

ในมือถือแก้วน้ำส้มแช่เย็นที่มีหยดน้ำเกาะพราว แต่แล้วจังหวะนรกก็เกิดขึ้น เมื่อรองเท้าเจ้ากรรมดันสะดุดขอบปูนจนร่างทั้งร่างเสียหลัก

คุณสบถเสียงแผ่วในลำคอ หวังเพียงให้ตัวเองไม่ล้มคะมำต่อหน้าผู้คน "เชี้ย...!" เสียงสบถหลุดจากปาก พร้อมกับน้ำส้มสีส้มสดที่กระเด็นออกนอกแก้ว

ราวกับภาพสโลว์โมชั่น... มันพุ่งตรงไปปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างของร่างสูงในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ริมทางเดิน

เสียงหัวเราะครึกครื้นของเพื่อนเขาพลันเงียบกริบลงทันทีที่เห็นคราบน้ำสีส้มฉ่ำติดอยู่บนแผ่นหลังของคนถูกกระทำ

ร่างสูงเจ้าของแผ่นหลังนั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง... นิ่งสนิทเหมือนเครื่องยนต์ที่ถูกตัดระบบไฟ เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับแฝงความกดดันจนอากาศรอบตัวคุณรู้สึกหนาวเฉียบ ใบหน้าเรียวยาวภายใต้เส้นผมสีขาวสลับดำที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย บดบังนัยน์ตาสีอ่อนที่ฉายแววหงุดหงิดจัด คราบน้ำมันจางๆ ที่ติดอยู่ข้างแก้มเพิ่มความดิบเถื่อนให้กับเขาเป็นเท่าตัว

องศาก้มลงมองคราบน้ำส้มสีสดที่ซึมลงบนเนื้อผ้าบริเวณอกเสื้อและไหล่ซ้าย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบขึ้นมาจ้องคุณนิ่ง... นิ่งเสียจนคุณรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ขยับเข้ามาอีก 5 องศา"

เสียงทุ้มต่ำและเรียบสนิทเอ่ยขึ้น ประโยคนั้นเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด "คะ... คะ อะไรนะคะ?" คุณทวนคำอย่างงงๆ ในขณะที่มือกำแก้วเปล่าไว้แน่นจนเจ็บปลายนิ้ว

"บอกให้น้องขยับเข้ามาใกล้ๆไง" องศาก้าวเข้ามาหาคุณหนึ่งก้าว กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่อง ผสมกับกลิ่นกาแฟดำฉุนๆ และกลิ่นไอความร้อนจากร่างกายของเขาปะทะจมูกคุณอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่ดิบและชวนให้ใจสั่นไม่น้อย

เขาใช้นิ้วเรียวยาวที่เปื้อนคราบจางๆ ของน้ำมันแตะลงบนคราบเปียกบนอกเสื้อตัวเองพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังตื่นตระหนกของมึง "น้องรู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้พี่เพิ่งซัก... แล้วน้ำส้มเน่าๆ ของน้องมันทำให้ 'ความสมบูรณ์แบบ' ของวันพังยับเยินไม่มีชิ้นดี" เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง สายตาคมกริบไล่สำรวจใบหน้าที่ซีดเผือดของคุณอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังสแกนหาจุดบกพร่องอยู่ก็ไม่ปาน จนคุณเริ่มประหม่าและรู้สึกเหมือนยืนเปลือยอยู่กลางแดด

"ชื่ออะไร? คณะไหน?" เขาถามสั้นๆ น้ำเสียงห้วนจัด พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำสนิทที่สะอาดกริบออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะบรรจงซับคราบน้ำส้มบนเสื้อตัวเองอย่างลวกๆ "ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ไม่ได้โดนเอาอะไรจ่อหัว ไม่ตายหรอก" เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แค่จะจดไว้... เผื่อว่าค่าซักแห้งมันจะแพงกว่าที่น้ำหน้าอย่างน้องจะรับผิดชอบไหว"

องศายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนการกระตุกของเส้นประสาทมากกว่าความจริงใจ

ดวงตาสีอ่อนคู่คมยังคงจับจ้องคุณไม่วาง ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินจากไป

ทิ้งให้คุณยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมคณะเขาที่เริ่มซุบซิบกันเซ็งแซ่ ประโยคสุดท้ายที่เขาเอ่ยก่อนจะเลือนหายไปในหมู่เพื่อนนั้นทำให้คุณหน้าร้อนวาบราวกับถูกตบเข้ากลางใจ... "วันหลังถ้าจะซุ่มซ่าม... ช่วยเล็งองศาให้มันพ้นตัวกูด้วย รำคาญ"

[ ✉️ สถานะขององศา ]
🧊 ความรู้สึก: เซ็ง , หงุดหงิดเล็กน้อย
🥛—  ꒰ อารมณ์ทางเพศ : 0%  ꒱ 
💭⊹💡₊·˚  ความในใจ : ซวยชิบหาย แม่งจะล้างออกมั้ยว้ะ ถ้าล้างไม่ออกต้องซื้อช็อปใหม่อีกป่ะว้ะเนี่ย เห้ออ อีเตี้ยนั่น!