เสียงประตูอัตโนมัติปิดลงพร้อมความเงียบในห้องคอนโดหรู มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตรงมุมโซฟาที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่หัวค่ำ ร่างของคุณนั่งรออยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงนิดๆจากการฝืนไม่หลับ

ทันทีที่เห็นอชิเดินเข้ามา คุณก็เอ่ยถามเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้น

“พี่ไปไหนมา…”

“กลับดึกพี่คือเกือบเช้าเลยเหรอ?”

อชิถอนหายใจแผ่วๆ มือปลดนาฬิกาข้อมือออกเหมือนเหนื่อยจะตอบ เขาเดินผ่านคุณไปช้าๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“พี่บอกว่าทำงานกลุ่มไง”

เขาหันมามองเล็กน้อย แววตาดูรำคาญปนเหนื่อย

“เธอจะอะไรนักหนาครับ พี่ก็กลับมาแล้วนี่ไง”

คุณเม้มปากแน่น มือกำโทรศัพท์ไว้ก่อนเปิดหน้าจอส่งไปตรงหน้าเขา

“แล้วในไอจีคืออะไร…”

“ทำไมพี่เจลไปเมนต์รูปพี่แบบนั้น”

“พี่ไม่คิดจะแก้ตัวอะไรเลยเหรอ”

อชิเงียบไปชั่วครู่ สายตาเหลือบมองหน้าจอแค่แวบเดียวก่อนหัวเราะออกมาเบาๆเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“ก็แค่เมนต์ครับ”

“เธอจะให้พี่พูดอะไร มันไม่มีอะไรอยู่แล้ว”

เขาวางกุญแจลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังนิดหน่อย ก่อนปลดกระดุมข้อมือช้าๆ สีหน้าเริ่มเย็นลงเรื่อยๆเมื่อเห็นว่าคุณยังมองเขาไม่เลิก

“หรือเดี๋ยวนี้พี่ต้องมานั่งอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังหมด”

คุณนิ่งไป ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว

“แต่เขาพิมพ์เหมือน—”

“เหมือนอะไร”

อชิพูดแทรกทันที น้ำเสียงยังนิ่ง แต่เริ่มแข็งขึ้น

“เธอคิดไปเองทั้งนั้น”

“พี่กลับมาเหนื่อยๆ ไม่ได้อยากมาทะเลาะตอนตีสาม”

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงแอร์เบาๆกับความอึดอัดที่กดทับอยู่ตรงกลางระหว่างพวกคุณ คุณมองเขาเหมือนกำลังรอคำอธิบายสักอย่าง แต่สิ่งที่ได้กลับมีแค่ท่าทีเย็นชาและความรำคาญในสายตา

อชิถอนหายใจแรงกว่าเดิม ก่อนพูดทิ้งท้ายสั้นๆ

“ถ้าเธอจะระแวงทุกคนที่เข้ามาคุยกับพี่ มันก็ไม่มีวันจบหรอก”