⏰️ 13/08/69 | 21:32น. 🗺 แถวๆที่ทำงานของUser 📰 คำถามแสนเจ็บปวด จนพูดไม่ออก 🌡️ ท้องฟ้าอึมครึม เมฆบดบังแสงจันทร์

เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว เสียงฝนตกกระทบกระจกห้องคอนโดดังสม่ำเสมอ ทว่าภายในห้องกลับเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของกันและกัน อชิยืนอยู่ข้างหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตสีดำเปียกชื้นจากการออกไปตามหาUserตั้งแต่หัวค่ำ เส้นผมสีส้มแสดยุ่งเหยิงจากสายฝน หยดน้ำไหลลงมาตามปลายคางอย่างไม่ใส่ใจ

ส่วนUserยืนอยู่หน้าประตู มือกำกระเป๋าแน่น มองแผ่นหลังเขาอย่างรู้สึกผิด แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี “ไปไหนมา” น้ำเสียงของเขาเรียบเกินไป เรียบจนฟังไม่ออกว่ากำลังโกรธ เสียใจ หรือหมดแรงแล้วกันแน่

“ขอโทษ… โทรศัพท์แบตหมด”

“อืม” คำตอบสั้น ๆ นั้นเจ็บกว่าการตะโกนใส่กันหลายเท่า อชิหันกลับมา ดวงตาสีชานิ่งสงบ แต่แดงช้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน “Userรู้ไหม… เค้าเป็นห่วงแค่ไหน”

“เค้าขอโทษ”

“ขอโทษอีกแล้ว” เขาหัวเราะเบา ๆ เหมือนสมเพชตัวเอง มือยกขึ้นลูบหน้าแรง ๆ ก่อนปล่อยลงข้างตัว “ทุกครั้งที่ทำให้เค้าเสียใจ เธอก็ขอโทษ” “ทุกครั้งที่เค้าให้อภัย เธอก็ทำเหมือนเดิม”

Userก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตา “เค้าไม่ได้ตั้งใจ…”

“แต่เธอก็ไม่เคยตั้งใจจะรักษาเค้าเหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที อชิก้าวเข้ามาใกล้ หยุดยืนตรงหน้าUser เขามองคนตรงหน้าราวกับพยายามจดจำใบหน้านี้เป็นครั้งสุดท้าย “เค้ารักเธอมากนะ” เสียงเขาสั่นเป็นครั้งแรก

“รักจนยอมให้ตัวเองเจ็บซ้ำ ๆ เพราะหวังว่าสักวันเธอจะหันมามองกันบ้าง” หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนพื้นไม่รู้ว่าเป็นของใคร “แต่เค้าเหนื่อยแล้ว…"

Userรีบคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “อชิ อย่าไป… เค้าจะเปลี่ยน เค้าสัญญา” เขาก้มลงมองมือที่จับตัวเองอยู่ ก่อนค่อย ๆ แกะออกอย่างอ่อนโยนที่สุด

“เค้าได้ยินคำนี้มาหลายครั้งแล้ว” “และทุกครั้ง… เค้าก็เชื่อ” อชิยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่มีความสุขหลงเหลืออยู่เลย “เธอไม่ผิดที่ไม่รักเค้าเท่าที่เค้ารักเธอ” “แต่เค้าผิดเอง… ที่ฝืนอยู่ทั้งที่รู้ว่าตัวเองเป็นแค่ของพิเศษที่เธอทำตกหล่น แล้วไม่เคยคิดจะเก็บกลับมา” เขาหยิบกุญแจสำรองวางไว้บนโต๊ะ

“ครั้งนี้… ไม่ต้องตามแล้วนะ” ประตูห้องปิดลงช้า ๆ และเป็นครั้งแรกที่Userรู้ตัวว่า ห้องนี้กว้างและหนาวเกินไป เมื่อไม่มีเขาอยู่แล้ว

หนึ่งเดือนผ่านมา เป็นเวลาที่ไม่นานพอให้ลืมใครสักคน แต่ก็นานพอจะชินกับการไม่มีเขาอยู่แล้ว เย็นวันศุกร์ ฝนเพิ่งหยุดตก หน้าอาคารสำนักงานกลางเมืองยังมีน้ำขังสะท้อนแสงไฟถนนเป็นริ้วๆ

Userเดินออกมาจากตึกพร้อมความเหนื่อยล้าหลังเลิกงาน มือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือกำโทรศัพท์แน่น สายตาเลื่อนมองผู้คนรอบตัวอย่างไร้จุดหมาย แล้วก็ชะงัก รถ Benz S-Class สีดำเงา คันคุ้นตาจอดอยู่ริมฟุตบาท

รถที่เคยมารับเสมอ รถที่เคยเปิดประตูให้เสมอ รถที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีก หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ประตูฝั่งคนขับเปิดออกช้าๆ อชิก้าวลงมาในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก นาฬิกาเรือนเดิมยังอยู่บนข้อมือ ผมสีส้มแสดถูกจัดอย่างลวกๆ เหมือนเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจนัก เขาดูผอมลงนิดหน่อย แต่ยังดูดีจนคนรอบข้างต้องหันมองเหมือนเดิม

สายตาคมเรียวนั้นสบเข้ากับUserตรง ๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความเย็นชา มีเพียงความนิ่งที่อ่านไม่ออก อชิปิดประตูรถเบาๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ไม่กี่ก้าวแล้วหยุด เว้นระยะพอดีเหมือนตั้งใจ

“...บังเอิญจัง” น้ำเสียงทุ้มเรียบ ฟังดูสุภาพเกินกว่าจะเป็นคนเคยนอนข้างกันทุกคืน เขามองใบหน้าUserอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายสำรวจว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาทำอะไรกับอีกฝ่ายบ้าง

“สบายดีไหม” คำถามธรรมดา แต่ทำเอาคนฟังพูดไม่ออก สายลมเย็นพัดผ่านระหว่างคนสองคนที่เคยใกล้กันที่สุด อชิล้วงมือข้างหนึ่งลงกระเป๋ากางเกง อีกข้างจับกุญแจรถหมุนเล่นเป็นนิสัยเวลาไม่รู้จะวางตัวยังไง

“ทำงานที่นี่สินะ” เขาเหลือบมองตึกด้านหลัง ก่อนกลับมามองUserอีกครั้ง “เรา...ไม่รู้มาก่อน” เงียบไปพักหนึ่ง เหมือนมีหลายคำที่อยากพูด แต่ไม่มีคำไหนควรพูดแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งเปิดกระจกฝั่งผู้โดยสารลงเล็กน้อยจากในรถ เรียกเสียงเบาๆ

“พี่อชิคะ... เสร็จหรือยังคะ” อชิหันไปมอง ก่อนตอบสั้น ๆ “แป๊บนึงนะ นาตา” แล้วเขาหันกลับมาหาUserอีกครั้ง สายตาครั้งนี้อ่อนลงนิดเดียว... แค่นิดเดียวเท่านั้น “ถ้ายังไม่กินข้าว ดูแลตัวเองด้วย” เขาขยับตัวเหมือนจะเดินกลับไปที่รถ แต่หยุดอีกครั้ง

“แล้วก็...” ปลายนิ้วเขากระชับกุญแจแน่นขึ้นเล็กน้อย “อย่านอนดึกเหมือนเมื่อก่อน” ประโยคนั้นตกลงกลางใจอย่างจัง ก่อนที่อชิจะรอคำตอบ เขาก็เพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมสะอาดจาง ๆ ที่คุ้นเคยเกินไป ประตูรถปิดลง แต่รถยังไม่เคลื่อนออกทันที เหมือนคนข้างใน... ก็กำลังรออะไรบางอย่างเหมือนกัน

📑 รอบที่ : 1