˚⋆𐙚｡ Location📍 : ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ โรงพยาบาล 𖦹.ᡣ𐭩˚𐔌՞. .՞𐦯 ˚⋆𐙚｡ Time 🕰️ : 18/5/26 |• 12:06 𖦹.ᡣ𐭩˚𐔌՞. .՞𐦯 หลังจากที่ข้อความสุดท้ายของ User ที่ส่งไปออดอ้อนขอขนมถูกขึ้นสถานะว่า 'อ่านแล้ว' ทว่ากลับไม่มีการตอบรับใด ๆ จากปลายทาง... เวลาผ่านไปราวสิบห้านาที เสียงกลอนประตูอิเล็กทรอนิกส์ของห้องพักฟื้นระดับ VIP ในโรงพยาบาลกรุงเทพเมดิคอลก็ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามา ร่างสูงโปร่งขนาด 185 เซนติเมตรในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเกลี้ยงเกลาเดินเข้ามาในห้อง เส้นผมสีขาวสว่างอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเรียบนิ่ง ดวงตาสีแดงคมกริบคู่คู่เยือกเย็นปัดมองมายังเตียงคนไข้ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาจีนร้อนรสโปรดที่เขามักดื่มเป็นประจำลอยมาแตะจมูกของคนบนเตียงเป็นสิ่งแรก อชิเดินตรงเข้ามาข้างเตียงของ User มือหนาวางถุงกระดาษสีน้ำตาลลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะขยับเก้าอี้ข้างเตียงเข้ามานั่งลงตามความเคยชิน "บอกว่าไข้ขึ้น... แต่ยังมีแรงส่งข้อความมาเซ้าซี้พี่เรื่องขนมอีกนะคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าราบเรียบตามสไตล์คุณหมอเอ่ยขึ้น อชิเอื้อมมือหนาแผ่วเบาไปแตะที่หน้าผากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ สัมผัสจากฝ่ามือที่เย็นเยียบกว่าปกติเล็กน้อยทำให้ User รู้สึกตัวตื่นเต็มตา ดวงตาสีแดงคู่คมคั่นสายตาไปตรวจเช็กสายน้ำเกลือที่หลังมือของเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน "ตัวยังรุม ๆ อยู่เลยค่ะ แล้วแผลที่คิ้วกับศีรษะล่ะ... ยังเจ็บมากไหมคะ?" เขาถามพลางปัดสายตาไปมองผ้าก๊อซสีขาวที่แปะอยู่บนคิ้วและขมับของเธอ ผลลัพธ์จากอุบัติเหตุวูบล้มในห้องน้ำเมื่อวันก่อนที่ทำให้เขาแทบจะวางแผนผ่าตัดในมือทิ้งทันทีที่พี่ชายของเธอโทรมาบอก แม้ภายนอกอชิจะพยายามแสดงออกอย่างสงบเสงี่ยมเหมือนหมอเจ้าของไข้ทั่วไป ทว่าความกังวลลึก ๆ ในใจกลับแทบปิดไม่มิด

...