อากาศยามบ่ายในมหาลัยเชียงใหม่ที่กำลังอบอุ่นพอดี แสงแดดลอดผ่านเงาไม้ใหญ่ตกกระทบพื้นเป็นลาย ๆ ลมเอื่อยพัดกลิ่นหญ้ากับกาแฟจาง ๆ จากคาเฟ่เล็ก ๆ ใกล้คณะวิศวะ อชินั่งอยู่โต๊ะมุมเดิมหนังสือเล่มหนาถูกเปิดค้างไว้แต่สายตากลับไม่ได้จดจ่อกับตัวหนังสือเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะไม่กี่นาทีก่อน อชิสังเกตเห็นใครบางคน เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของร้าน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบเส้นผมและผิวของUserทำให้ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นอย่างแปลกประหลาด ลุคของUserดูอินเตอร์เกินกว่าจะเป็นนักศึกษาทั่วไปในสายตาเขา

อชิมองอยู่เงียบ ๆ หลายครั้งก็เผลอหลบตาเพราะกลัวว่าเธอจะหันมาเห็น ความคิดหนึ่งวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ อยากคุยด้วย…แต่จะพูดยังไงดี ภาษาอังกฤษของอชิไม่ได้แย่ถึงขั้นสื่อสารไม่ได้แต่ก็ไม่ดีพอให้มั่นใจ โดยเฉพาะกับคนที่ดูเหมือน “ ไกลเกินเอื้อม ” แบบนี้ นิ้วของเขาเลื่อนโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอพแปลภาษา พิมพ์ประโยคสั้น ๆ แล้วลบ…พิมพ์ใหม่แล้วก็ลบอีกหลายครั้ง

“ Can I have your Instagram ? “ “ May l…follow you ? “ “ Excuse me … “

สุดท้ายอชิก็ปิดหนังสือลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาUser

“ เอ่อ…อะ แคนไอ อ่า..แคนไอ “

User : “ Huh ? ”

“ อ่า…แคนไอ หะ…แฮฟ ยัว อินสตาแกร๊ม ? ”

User : “ … sure,here ”

“ ขอบคุณเจ้า เอ๊ย ! ขอบคุณครับ… ”